Η Μάγισσα Κίρκη και τα Γουρούνια

Άστρο φωτεινό θα΄βγει απ τον πρωκτό

2011-12-26T15:10:00.050+02:00

Ένα γαμημένο τριήμερο έχουμε κι εμείς που μετά από ατελείωτες ώρες δουλειάς, είπαμε να κάτσουμε σπίτι μας να το ευχαριστηθούμε να κοιμηθούμε και να ξεκουραστούμε αλλά δυστυχώς για μας η ρουφοκαβλέτα του επάνω ορόφου κι οι καλεσμένοι της (που αυτή τη στιγμή μες στο καταμεσήμερο, γκαρίζουν τραβάνε καρέκλες, σέρνουν καναπέδες, κοπανάνε πιάτα και αυνανίζονται με το μπράτσο της μπερζέρας) έχουν διαφορετική γνώμη.

14.15 καταφτάνει μια οικογένεια ζώων με δυο μικρά μπάσταρδα οι οποίοι με το που ανοίγουν την αυλόπορτα αρχίζουν να ουρλιάζουν με τέτοια υστερία, λες και συναντήθηκαν σιτεμένες κολλητές στην αίθουσα αναμονής για μπότοξ. Τα μπάσταρδα κοπανάνε τα σκαλοπάτια και τα υαλότουβλα του σπιτιού μας κι όμως τα αρχι-ζώα οι γονείς τους όχι μόνο δεν τους κάνουν παρατήρηση αλλά λίγο ακόμη και θα τους δώσουν βαριοπούλα να απασχοληθούν όσο εκείνοι θα μπεκροπίνουν "για το καλό"!Φυσικά πετάγομαι στον ύπνο μου και καθώς κλείνει με βρόντο η γαμώπορτα πίσω τους, γυρίζω πλευρό και σκέφτομαι ότι επιτέλους θα κοιμηθώ.

14.30 ΓΚΡΡΡΡΡ καρέκλες να τρίζουν στο πάτωμα, ΜΠΑΑΑΜ πόρτες να βαράνε, ΒΡΡΡΡ πολυθρόνες να σέρνονται στο παρκέ, ΓΚΑΡΠ ΓΚΡΟΥΠ τα πιάτα, ΓΚΡΗΦΓΣΛΡΝΡΞΡ τα παράθυρα, ΓΚΟΥΠ ΓΚΟΥΠ τα κουφώματα, ΤΡΙΤΣΙ ΤΡΙΤΣΙ τα ελατήρια απ' το κωλοκρέβατο, λέω πάει μας πήραν είδηση που δεν πληρώσαμε το χαράτσι κι ήρθαν να μας το κατεδαφίσουν.Κάνω υπομονή μέρες που είναι αλλά εδώ και μισή ώρα το παιδί-στον ένα και μοναδικό ύπνο που κάνει μέσα στην ημέρα-έχει πεταχτεί 800 φορές κλαίγοντας και η γαμιόλα που μπλέξαμε το΄χει σύστημα είτε είναι γιορτές είτε δεν είναι, να νομίζει πως από κάτω της δεν ζούνε άνθρωποι αλλά γουρούνια. Φοράω τις παντόφλες μου κι αποφασίζω να τους τραγουδήσω το μελιστάλαχτο "Άστρο φωτεινό θα΄βγει απ τον πρωκτό, μήνυμα να φέρει απ' το κωλάντερο" γιατί αν δεν πάρω το αστέρι να τους το κάνω κορυφοσκόπηση, δεν θα ησυχάσω!

14.50 Χτυπάω το κουδούνι και εντελώς ξαφνικά οι καρέκλες τα τραπέζια και τα σερβίτσια μπαίνουν στο mute ενώ η γαιδούρα της περιοχής ρωτάει μες απο τα πατζούρια ποιός είναι. Με βροντερή φωνή της δίνω μια πρώτη γεύση ακριβώς για το ποιός είναι και πόσο μήκος έχει το λαστιχένιο πλην Χριστουγεννιάτικο dildo που κάνω delivery με παραλήπτη το μουνί της, ώσπου βγαίνει στο κατώφλι. Ευγενικά της εξηγώ οτι εξαιτίας τους, το μωρό έχει πεταχτεί καμια 500αριά φορές και την παρακαλώ να κάνει λίγη ησυχία για να μην της γαμήσω τη μάνα και τον πατέρα. Μου λέει "ξέρετε έχω τραπέζι" της απαντώ "κάθε μέρα;" κι αυτή παρεξηγημένη σχεδόν θιγμένη μου λέει "Με συγχωρείτε" ώσπου χωρίς κανείς να της απευθύνει τον λόγο πετάγεται στο κατώφλι σαν το καβλί μια συγγενής της-προφανώς η γαμημένη πουτάνα με τα μπάσταρδα- η οποία με υφάκι εκατό ΠΑΣΟΚΩΝ υπαλλήλων του δημοσίου και με φάτσα που κάνει μπαμ πως δεν προλαβαίνει ποτέ να χύσει, μου λέει "Γιορτές έχουμε κάντε λίγη υπομονή"!! "Να κάνει υπομονή το 10 μηνών μαζί σου; Ε δεν νομίζω" της λέω και ευτυχώς που δεν απάντησε γιατί μια κουβέντα ακόμη να έλεγε, το dildo θα άλλαζε παραλήπτη! (Περιττό να πω πως σε όλη τη διαδρομή, από τα σκαλοπάτια μέχρι πίσω στο σπίτι, Χριστοπανάγιασα ό,τι έχουν και δεν έχουν αλλά λίγο τους ένοιαξε......)

.....είναι 15.40 και η επέλαση των βουβαλιών συνεχίζεται ενώ οι Ούνοι συνεχίζουν κι αυτοί να σκαλίζουν ομοιώματα στον τοίχο και να χοροπηδάνε γύρω απ' το τσουκάλι με τον αγριόχοιρο, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Τα κεφάλια μας πονάνε, το παιδί έχει πεταχτεί κλαίγοντας άλλες τόσες φορές και ειλικρινά ανυπομονώ για τη στιγμή που θα ανοίξει η πόρτα και θα κατέβουν τα σκαλιά για να ρημαδοφύγουν η πουτάνα με τα μπάσταρδα. Μέχρι τότε, καλές γιορτές καλά να περάσετε η νέα χρονιά να φέρει πίσω τα χαμένα και στην τελική, άντε γαμηθείτε γιατί δεν κοιμήθηκα καθόλου κι έχω τα νεύρα μου.

Υ.Γ. 1 Και του χρόνου ανοιχτοί!
Υ.Γ.2 Έχω 15 άνεργα βιβλία στόκ. Όποιος θέλει, καλά θα κάνει να στείλει email στο magissa.kirki@yahoo.gr για να το λάβει με ειδική αφιέρωση. Περαστικά μας!

Edit 30-12-2012: Επειδή μάλλον την ώρα που έγραφα ήμουν υπό την επήρρεια κουραμπιέ, τα βιβλία δεν υπάγονται σε κάποιον διαγωνισμό αλλά αποστέλλονται μέσω ΕΛΤΑ με αντικαταβολή.Ευχαριστώ όλους και όλες που το ζητήσατε και έχω ακόμη 7 βιβλία απόθεμα, για περάστε για περάστε, ομορφαίνει δεν παχαίνει!!!

Τσάμπα φράγκα

2011-12-11T09:53:00.061+02:00

Τις προάλλες συνάντησα τυχαία στο δρόμο μια γνωστή μου η οποία, ενώ αμείβεται για τη δουλειά της και μάλιστα αρκετά καλά, μου ανακοίνωσε γεμάτη στόμφο οτι στην εταιρία τους ήρθε παιδί που εργάζεται αμισθί. Φαντάζομαι πως αν ζητούσαν από την ίδια να δουλέψει αμισθί –ή ακόμη χειρότερα να τους πλήρωνε-δεν θα καμάρωνε καθόλου όμως το θέμα δεν είναι τόσο η δωρεάν παροχή υπηρεσιών με την υπόσχεση της μελλοντικής συνεργασίας (που άμα τη δεί να μου τρυπήσει τη μύτη) όσο ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που θεωρούν το τσάμπα επίτευγμα και το περιφέρουν σαν επιτάφιο (της αμοιβής που πέθανε).Απ΄την άλλη, βλέποντας διευθυντές να παίρνουν 800 ευρώ και βοηθούς να εκλιπαρούν για απόλυση μήπως πάρουν ένα επίδομα που κατάντησε εξασφάλιση, δεν ξέρω τελικά αν το να δουλεύεις είναι καλύτερο απ' το να κάθεσαι. Τί είναι άραγε προτιμότερο....να κλαίς τη μοίρα σου ή να κλαίς τον μισθό σου;

Θυμάμαι κάτι ηλιόλουστα Σαββατιάτικα μεσημέρια στις καφετέριες της Φωκίωνος με άπειρες τσάντες Zara , Bershka και Hondos στοιβαγμένες στη διπλανή καρέκλα, να αναλύουμε μπροστά από πανύψηλα ποτήρια freddo-τους οποίους πληρώναμε μετρώντας κέρματα γιατί τα τελευταία «χοντρά» τα΄χαμε δώσει για κάτι στρίνγκ σε προσφορά- ποιό παπούτσι πάει με ποιά τσάντα και σε ποιο νυχτερινό μαγαζί θα τα φορέσουμε ρίχνοντας πάντα το βλέμμα μας στον γύρω χώρο μήπως –εκτός από βρακιά-«ψωνίσουμε» και τίποτα πιο ενδιαφέρον, έστω κι εφήμερο, για το βράδυ. Θυμάμαι κάτι Σαββατιάτικα πρωινά που οι γονείς μας, έσκαγαν τρελλά λεφτά στον κατάμεστο «Αδάμη» πίσω απ’ την πλατεία Καραισκάκη για «γνήσια» Diesel και Fruit of the loom. Κάτι Χριστούγεννα που για να κατηφορίσεις την Ερμού ήθελες μιάμιση ώρα και στα μαγαζιά οι τιμές δεν διαπραγματεύονταν ούτε γι’ αστείο, «Τόσο έχει κι άμα θέλεις» σου ‘λεγαν. Κάτι Χριστούγεννα που κατάφερνες να μπείς στο τρίτο τρένο (τα προηγούμενα δύο ήταν φίσκα) όπου οι σακούλες ξεχείλιζαν κι απ’ τα παράθυρα με αποτέλεσμα σχεδόν σ’ όλη τη διαδρομή να στέκεσαι κυριολεκτικά στο ‘να πόδι κι ύστερα να πατάς επάνω τους για να βγείς. Κάτι Χριστούγεννα που στο σπίτι διαγωνιζόμασταν ποιος θα πάρει στον άλλον τα καλύτερα δώρα κάνοντας παρασκηνιακές συνεννοήσεις τύπου «μην πάρεις κάλτσες στον μπαμπά, του πήρα εγώ» και με το χώρο κάτω απ' το δέντρο να 'ναι γεμάτος κουτιά και τσάντες τις οποίες κουβαλούσαμε πέρα δώθε για κανα δεκαήμερο σαν τα μουλάρια. Κάτι Πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν με όλο το σόι να τρώει από τεράστιους μπουφέδες που οι μανάδες μας έφτιαχναν ολομόναχες, μαγειρεύοντας μέρες πρίν. Ζεστές σοκολάτες στο χιονοδρομικό του Πηλίου, δωμάτια με τζάκι στα Καλάβρυτα που΄χαμε κλείσει απ’ τον Οκτώβρη και «χρόνια πολλά» στα κινητά ενώ θα βρισκόμασταν λίγο αργότερα στα μπουζούκια που΄χαμε κλείσει τραπέζι απ’ τον Νοέμβρη. Αυτά ήταν τότε τα προβλήματά μας. Τί θα φάμε τι θα πιούμε και ποιόν θα αρπάξει ο κώλος μας. Ήταν μια εποχή που είχαμε και δουλειά και γκόμενο κι επιλογές και διάθεση και κέφι αλλά μέσα σ’ όλα και την ψευδαίσθηση της βιτρίνας που, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, έκανε τη ζωή μας από κούκλες.

Πολύ γνωστό γυναικείο περιοδικό που χρεώνει τους πελάτες του μέχρι και το χαρτί τουαλέτας, μου ζήτησε πολύ φυσιολογικά-σχεδόν πιστεύοντας πως μου έκαναν και χάρη-να γράφω κείμενα εννοείται για την ψυχή της μάνας μου (η οποία την έχει ήδη πουλήσει στο ΤΕΒΕ, επομένως ούτε καν γι’ αυτή) . Παρ’όλο που το συγκεκριμένο έργο το ευχαριστήθηκα όλες τις φορές που το 'ζησα γιατί το έκανα με την καρδιά μου, αποφάσισα -μετά από δέκα χρόνια πάμπολλων δωρεάν κειμένων-να σταματήσω να διαιωνίζω μια ήδη προβληματική κατάσταση κι αντί να συμβάλλω στη τσέπη των άλλων, επιτέλους να συμβάλλω και στη δική μου όσο κι αν δεν αρέσει σε εκείνους που λένε ότι καβάλησα το καλάμι. Δεν καβάλησα κανένα καλάμι, αντιθέτως…ειδικά σ’ αυτή τη φάση, μόνο κάποιο ισχυρό κίνητρο θα μ’ έκανε να στερήσω χρόνο από το παιδί μου. Μπορεί να διανύουμε την περίοδο του (μαλα)Κωστόπουλου που επικαλείται την κρίση για να κατεβάζει παντελόνια αλλά δεν υπήρξα ποτέ συνέταιρος στα κέρδη για να΄μαι και στα χρέη. Επίσης αυτό που με έκπληξη διαπιστώνω είναι ότι, παρά τα όσα συμβαίνουν, σε ορισμένες ιδιωτικές εταιρίες μεσουρανούν ακόμη «δημόσιοι υπάλληλοι» που κάνουν τα πάντα για να μην δουλέψουν, είτε διαλαλώντας πως πνίγονται στη δουλειά για να μπορούν να την πασάρουν μόνιμα στους άλλους (που δεν πληρώνονται γι΄αυτό), είτε κάνοντας άσχημα σχόλια για την νοημοσύνη σου ώστε εκείνοι να φαίνονται έξυπνοι (άρα πιο αποδοτικοί) κι εσύ ο βλάκας που λόγω χαμηλού iq οφείλει να τους υπηρετεί, ακόμη και δημιουργώντας εντάσεις για το τίποτα ώστε να σταματήσεις κάθε συνεργασία μαζί τους , δηλαδή να τους ζητάς να δουλέψουν, έκκληση στην οποία συνήθως απαντούν «Αυτό δεν είναι δική μου δουλειά» κι έχουν δίκιο. Αυτό δεν είναι δική τους δουλειά αλλά εκείνων που την έχουν ανάγκη. Ειλικρινά ζω για τη στιγμή που θα δω τις φάτσες όλων αυτών στην ουρά του ΟΑΕΔ γιατί ένας τέτοιος τους χρειάζεται (ο άλλος που τους χρειάζεται, έχει πολύ γούστο για να τους κάτσει).

Η μάνα μου βέβαια που είναι της «λογικής» «Μη μιλάς έχεις παιδί», φοβάται όταν βλέπει το στόμα μου ν’ ανοίγει σε μια εποχή που επιβάλλεται να΄ναι κλειστό, αλλά η φιλοσοφία της με βρίσκει εντελώς αντίθετη ακριβώς επειδή έχω παιδί. Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της μέρας το μεγαλώνει η γιαγιά, για να μπορώ να του προσφέρω όλα αυτά που με κάνουν να στερούμαι τις πρώτες του φορές. Επειδή πιστεύω πολύ στον εαυτό μου για να εδραιώνω τη θέση μου συγγενεύοντας με μεγαλοστελέχη ή σκορπώντας emails εντυπωσιασμού-δείτε-πόσο-σκίζομαι-για-την εταιρία-σας-κύριε-Λιμούτσογλου-σλούρπ-γλύψ. Επειδή δουλεύω ήδη απ' τα 18 και δεν θέλω ο γιός μου να έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι η μαμά του, τον μεγάλωσε δουλοπρεπώς. Επειδή η τακτική «κάνε PR να δεις καλό», βάζει τους άλλους στο τριπάκι να αναρωτιούνται αν την εφαρμόζεις και στους ίδιους κι εγώ τους φίλους μου, τους αγαπώ πολύ για να τους κάνω να αμφιβάλλουν. Επειδή έχω μάθει να προστατεύω την αξιοπρέπειά μου από κάθε φραγκοkiller που προσπαθεί να την ξεσκίσει, πράγμα που αν είχατε μάθει κι εσείς, τώρα δεν θα ' χαμε ανθρώπους εκπαιδευμένους να δουλεύουν τσάμπα, να χαίρονται γι' αυτό και να μη μιλάνε επειδή έχουν παιδιά. Παιδιά που ίσως χρειαστεί να φάνε κι απ' τα σκουπίδια μέχρι να γίνουν οι δουλείες, δουλειές κι οι άνθρωποι, ανθρωπότεροι!

Άντε καλά χρωστούγεννα και καλή μας κοψοχρονιά!

Της μάνας σου

2011-11-28T15:51:00.017+02:00

Είπα κι εγώ το ένα και μοναδικό ρημαδο-Σαββατοκύριακο που έχω, να κάτσω να ξεκουραστώ και να δω το παιδάκι μου αλλά για άλλη μια φορά γαμήθηκε ο Αλλαντίν αφού με το καλημέρα σας, Σάββατο πρωί-πρωί, έσκασε μύτη άλλο χαλί από αυτό που παραγγείλαμε και τελευταία στιγμή έτρεχα να δω που θα αφήσω το μωρό για να πάω στην ηλίθια να της γαμήσω το σπιτάκι. Αφού για το λάθος της βλαμμένης (το οποίο εννοείται πως όχι μόνο δεν παραδέχτηκε αλλά είχε και ύφος, όπως δηλαδή ήταν έτσι κι αλλιώς από τη πρώτη στιγμή που μπήκαμε για να ψωνίσουμε) έφυγα από τη μία άκρη της Αθήνας στην άλλη ανεβοκατεβάζοντας χαλιά και κυρίως καντήλια, αποφάσισα πως αυτή ήταν η τελευταία φορά που στηρίζω τον μαλ....σόρρυ τον μαγαζάτορα της γειτονιάς ο οποίος με ταμπέλα "ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ-ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ" κολλημένη στη βιτρίνα για κανα πεντάρι χρόνια προσπαθεί να ξεπουλήσει ό,τι ξέμεινε του αργαλειού προσλαμβάνοντας όποιο ζώο βρεί μπροστά του επειδή δίνει 400 ευρώ.Πολυεθνική και πάλι πολυεθνική.Τουλάχιστον από αυτές τρώνε και καμια πεντακοσαριά οικογένειες.

Αφού αλλάζουμε το χαλί, το ανεβάζουμε ξανά σπίτι και πουτσοκυλιόμαστε πάνω του για το καλό, ξεκινάμε για τα γνωστά του Σαββάτου: Σούπερ μάρκετ, jumbo και- για πρώτη φορά στη ζωή μου-λαική. Ε ναι λοιπόν κυρίες και κύριοι, πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια βρέθηκα στη λαική αγορά, εμπειρία που έμεινε αξέχαστη (στους πωλητές) και που όχι μόνο συνοδεύτηκε από ακράδαντο ενθουσιασμό και επιφωνήματα τύπου "Ωχ κοίτα ένα πράσσο!" αλλά αποδείχτηκε και άκρως εκπαιδευτική καθώς κάλυψε πολλά κενά (δυστυχώς όχι του εγκεφάλου μου) όπως οτι νόμιζα π.χ. πως το σπαράγγι το ξεριζώνουν από το μαύρο χάραμα κι -όταν δεν κλείνουν την Εθνική-το φέρνουν στη λαική και το πουλάνε οι αγρότες αυτοπροσώπως σαν να λέμε "δια χειρός Σπαράγγι". Μετά είδα ότι εκτός από φρούτα και λαχανικά πουλάνε κι αυγά και μέλι και ελιές αλλά αυτό δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα γιατί στο κέντρο που έμενα πούλαγαν και κιλότες και κινητά και κλεμμένα γυαλιά και ναρκωτικά οπότε πήγαινες στη λαική για μήλα κι έφευγες κουνουπίδι! Επίσης έμαθα ότι από κάποια ώρα και μετά, οι τιμές πέφτουν στο μισό και μακάρι να συνέβαινε το ίδιο και με τις φούστες ή τις γόβες να πάει το sleeping bag έξω απ' το Zara σύννεφο. Στη συνέχεια βέβαια άρχισα να κρυώνω και κυρίως να εκνευρίζομαι με τόση γκαρίλα αυξομειωμένη - "ΈΕΕΕΛΑΑΑΑ το ΣΤΑΦΥΛΙ παιδιά ΕΛΑΑΑΑΑ λέμε ΠΩΠΩΠΩ" γαμώ τον Διόνυσο κι εσένα μαζί που μου΄χεις τρυπήσει το τύμπανο- και απαιτώ με δημοκρατικές διαδικασίες "να φύγουμε τώρα", κι αν στενοχωρήθηκα για κάτι ήταν που δεν έκατσα περισσότερο στις πατάτες που΄χε ένα ωραίο γαλαζομάτικο τεκνάκι να σε πετάξει πάνω στον πάγκο μέχρι να πείς "μελίγκρα". Εν τω μεταξύ έχει πάει η ώρα 18.00 και το παιδί δεν το έχω δεί-λίγο ακόμη και θα βάλω τη Χατζηβασιλείου να του στείλει πακέτο που μέσα θα’ χει μια φωτογραφία μου, ένα ηχογραφημένο γαμοσταυρίδι στην κότα που έστειλε λάθος χαλί και μισό κιλό φλάσκες απ’ την ημέρα που χάθηκαν τα ίχνη μου- αλλά ευελπιστώ τουλάχιστον στην Κυριακή (μπουχαχα!).

Ξημερώνει Κυριακή που να μην ξημέρωνε κι είμαι στο πόδι απ’τις 07.30. Φτιάχνω ομελέτα με λουκάνικα για πρωινό στην κολώνα (πες την τσιμεντογωνία) του σπιτιού που είναι άρρωστη, στρώνω τραπέζι και σερβίρω, παράλληλα φτιάχνω καφέ, βράζω το πρώτο νερό της ημέρας (ακολουθούν άλλα 56.789) για να φτιάξω το γάλα του παιδιού και βάζω και το πρώτο πλυντήριο πιάτων (ακολουθούν άλλα δέκα). Κρυώνω το γάλα, μαζεύω το τραπέζι κι έχοντας πιεί όλο κι όλο δυο γουλιές απ' τον καφέ, ξυπνάει το κολωνάκι κλαίγοντας. Του δίνω το γάλα του κι η κολώνα πάει (ξανά) για ύπνο ενώ κυνηγάω το κολωνάκι το οποίο μπουσουλάει στα χαλιά που μαδάνε, οπότε μεταφέρει το πορτοκαλί το χνούδι σε όλο το σπίτι. Αδειάζω το πλυντήριο που 'χει τελειώσει, το τιγκάρω άλλη μια δόση (ούτε ταβέρνα να΄χα) και αλλάζω το παιδί ενώ μόλις τελειώνω μαζεύω πάνες-κρέμες-μαντήλια και πάω να καθαρίσω τα φρούτα και να τα βάλω στο μίξερ για το πρώτο άλεσμα της ημέρας (ακολουθούν άλλα πενήντα). Φτιάχνω φρουτόκρεμα, καθίζω το παιδί στο καρότσι και σε μια απελπισμένη προσπάθεια να του τραβήξω την προσοχή για να κεντράρει στο πιάτο και να φάει, στέκομαι στη μέση του σαλονιού και χορεύω, χτυπώντας παλαμάκια, τραγουδώντας-μην-τα-κάνω-όλα-λίμπα-μην-τα-κάνω-ρημαδιό και στήνοντας ολόκληρο βαριετέ η Σαπουντζάκη, αλλά εκείνο κυριολεκτικά στα τέτοια του πότε σκύβει το κεφάλι για να δεί τις κάλτσες του, πότε το γυρίζει στο πλάι γιατί δεν θέλει, μετά χώνει το χέρι στο πιάτο, μετά κλωτσάει τον καναπέ ώστε να πάρει φόρα και να φύγει με το καρότσι προς τα πίσω για να μην φάει, μετά γκρινιάζει μετά βαριέται και στο τέλος πασαλείβεται και ξαναχέζει. Τελειώνει τη φρουτόκρεμα, του δίνω νερό, του πλένω τα μούτρα, τον ματα-ξαναλλάζω, βάζω τη σαλιάρα στα άπλυτα και εκείνον στο πάρκο του, για να ντυθώ με μουσική υπόκρουση κλάμα-υστερία-απόγνωση και να τον πάω βόλτα.

Βγαίνουμε απ' το σπίτι και μόλις γυρνάμε τις βιτρίνες, φτάνουμε στην παρλιακή χαρά αλλά με πιάνει κόψιμο κι εκεί που πάω να τον βάλω στην κούνια με βλέπουν παραξενεμένοι όλοι οι γονείς να δένω ξανά το παιδί στο καρότσι σε fast rewind και να κάνω ράλυ προς το σπίτι κρατώντας με το 'να χέρι το Chicco και με το άλλο τον κώλο μου. Μπαίνω έντρομη, δίνω στον μπέμπη ένα Lucky check για να σκίζει όσο θα λείπω, καταλήγω να χέζω με μουσική υπόκρουση κλάμα-υστερία-απόγνωση και μόλις τελειώνω κοιτάζω το ρολόι μου και βλέπω ότι είναι ώρα να πιεί το γάλα του. Βράζω νερό, ετοιμάζω το γάλα και του το δίνω τραγουδώντας "Μυστικέ μου έρωτα" οπότε τον παίρνει ο ύπνος. Με το που τον ακουμπάω στο στρώμα, ορμάω ξανά έξω απ’ το σπίτι κουτρουβαλώντας στα σκαλιά για να προλάβω το γυμναστήριο που κλείνει σε μια ώρα. Μπουκάρω με φόρα, σχεδόν περνάω μες από την τζαμαρία απευθείας στον διάδρομο, κοπανιέμαι μέχρι να σβήσουν τα φώτα και φεύγω μαζί με τον ιδιοκτήτη που κλειδώνει και με κοιτάζει κουνώντας το κεφάλι του-ανάθεμα-με-τους-χοντρούς-που-έμπλεξα-δεν-άνοιγα-καλύτερα-σουβλατζίδικο!

Επιστρέφω σπίτι, μαζεύω σαλιάρες μπιμπερό και πιπίλες απ΄το πάτωμα και βάζω να φάω ενώ παράλληλα ζεσταίνω και το φαγητό του παιδιού. Εκείνη την ώρα βρίσκουν να ξυπνήσουν όλοι μαζί οπότε για άλλη μια φορά τρώω με την ουρά του γαύρου να σαλεύει στο κάτω χείλος σε φάση «παίρνω αγκαλιά το παιδί που κλαίει-τρώω-επιβλέπω το βράσιμο-καταπίνω-αφήνω το παιδί στο χαλί να μπουσουλήσει-τρώω-σηκώνομαι να δω που πάει μη χτυπήσει-καταπίνω-κλείνω το μάτι κι ανακατεύω-τρώω» πάντα ανάμεσα σε «Κικήηηη νερό» «Κικήηηη ένα βρεγμένο πανί φέρε» «Κικήηηη είναι έτοιμες οι μπριζόλες; Για δες!» «Κικήηη το μουνί της μάνας σου»!

Βάζω το φαγητό στο μούλτι, το αλέθω και το χώνω στη μούρη του παιδιού το οποίο έχω καθίσει με το ζόρι στο καρότσι αλλάζοντας ρεπερτόριο -λόγω της περασμένης ώρας-με αποσπάσματα απ΄τα Αστέρια Γλυφάδας και δως του "Στην υγειά της αγάμητης που δεν άξιζε τόσο" και "Άντε να μην τρελλαθώ τί με κοιτάς ως εδώ" ενώ παίζω το τελευταίο μου χαρτί "Και με πιάνουν τα κλάμματα που' μαι μόνος χαράματα" (και που' μαι μάνα για κλάμματα), αλλά εκείνο συνεχίζει να είναι στα τέτοια του δηλαδή πότε να σκύβει το κεφάλι για να δεί τις κάλτσες του, πότε να το γυρίζει στο πλάι γιατί δεν θέλει, μετά να χώνει το χέρι στο πιάτο, μετά να κλωτσάει τον καναπέ ώστε να πάρει φόρα για να φύγει με το καρότσι προς τα πίσω και να μην φάει, μετά να γκρινιάζει μετά να βαριέται και τελικά να πασαλείβεται και να ξαναχέζει. Αφού τον αλλάζω και τον κυνηγάω στα πατώματα και λιώνω φαγητά και ζεσταίνω νερά -γιατί είμαι ο άνθρωπος βραστήρας-είναι η ώρα για την κρέμα του και ξαναβάλε το μούλτι και ξαναφέρε στο σαλόνι τον Βαγγέλη Σειληνό με το μπαλέτο του και κάν'τον και μπάνιο γιατί είναι ολόκληρος πορτοκαλί χνούδι-ρυζάλευρο βανίλια και ζέχνει και άδειασε και το πλυντήριο πιάτων που κοντεύει να κάψει φλάντζα και α! το παιδί έχεσε πάλι και τρείς ώρες μεταφυσική συζήτηση πώς κατεβαίνει το πετσάκι και "Κικήηη μπες στο google να δείς τί είναι αυτά που έβγαλε ο μικρός στην πλάτη" και "να σου πώωωω, βγάλε και το κοτόπουλο να ξεπαγώνει", στο τέλος μ' αρέσει που αναρωτιέστε "μα γιατί δεν γράφεις;". Έλα ντε! Εδώ δεν προλαβαίνω να κλάσω, όχι να γράψω, μαράζι το΄χω ένα πρωί-ένα μόνο-να ανοίξω το μάτι χωρίς να τρέχω πανικόβλητη και να σκεφτείτε ότι τις υπόλοιπες δουλειές τις κάνει ο άντρας μου.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι ακριβώς μεσάνυχτα, κι εγώ που απ΄την κούραση έχω γίνει κολοκύθα μόλις έχω τελειώσει το φαγητό για αύριο και βράζω άλλο ένα νερό ενώ το πλυντήριο ακόμα πλένει και σε κάτι άσχετα μονόλεπτα ελεύθερου χρόνου σκέφτομαι πόσο χαζή είμαι που ανησυχούσα ότι δεν θα χάσω τα κιλά της εγκυμοσύνης (εδώ κοντεύω να χάσω κι αυτά που είχα απ' το Γυμνάσιο) και μετά παρακαλάω να ξημερώσει η Δευτέρα για να πάω στο γραφείο και να πιώ έναν καφέ με την ησυχία μου. Για αυτό όταν ακούω διάφορα ζευγάρια να λένε με παράπονο "Αχ να΄χαμε κι εμείς ένα παιδάκι" και δως του εξωσωματικές και εμβρυομεταφορές και σπέρμα-courier και ένα χρόνο προετοιμασία για να συλλάβουν, αναρωτιέμαι που κανείς μέχρι τώρα δεν τους έχει πεί ότι στην πραγματικότητα αυτό που χρειάζονται περισσότερο απ' όλα, είναι ένα χρόνο γιόγκα κι ένα γερό πλυντήριο πιάτων!

(κι όμως όταν σου πιάνει τα μάγουλα με τα δυο του χέρια και σε φιλάει, τα ξεχνάς όλα.....)

Αφιερωμένο εξαιρετικά στη Χρύσα, μαμά τριών παιδιών (δύο μικρά κι άλλο ένα ο σύζυγος που αρρώστησε!) η οποία πέρασε εξίσου επεισοδιακό ΣΚ!

Χάπι(α) έντ

2011-11-05T18:29:00.026+02:00

Τα βράδια όταν κλείνω τα μάτια μου, ονειρεύομαι πως είμαι 7. Περπατάω στη Μιχαήλ Βόδα με τη μεγάλη τσάντα-φάκελο κάτω απ' τη μασχάλη για να πάω Αγγλικά κι η μάνα μου έχει βγεί στο μπαλκόνι να δεί οτι φοράω το μπουφάν μου. Κάνω μια στάση στον κύριο Κώστα τον βιβλιοπώλη για να πάρω μηχανικό μολύβι κι ένα σετ αλληλογραφίας που δεν χρειάζομαι αλλά μ’ αρέσει όπως μυρίζει. Βγάζω απ’ τη χούφτα μου ένα τσαλακωμένο κατοστάρικο κολλημένο με σελοτέιπ, παίρνω τα ρέστα και τρέχω μην αργήσω. Στο σχόλασμα κατεβαίνουμε τα σκαλιά σπρώχνοντας τρέχοντας κι ουρλιάζοντας και οι μανάδες μας που περιμένουν απ’ έξω νομίζουν πως θα σκοτωθούμε. Έχω μάθει να λέω “Orange” και “Umbrella” κι είμαι πολλή χαρούμενη γιατί πήρα άριστα στην έκθεση και αυτοκόλλητο κάτω απ’ το κόκκινο στυλό.

Είμαι 14 και με την κολλητή μου κανονίζουμε κοπάνα απ’ τα Αγγλικά για να πάμε για καφέ στα Εξάρχεια. Συναντιόμαστε έξω απ’ το φροντιστήριο και τρέχουμε πρίν βγεί έξω η δασκάλα και μας δεί. Τον λένε Γιάννη. Έχει πράσινα μάτια ξανθά μαλλιά και πηγαίνει τεχνικό λύκειο στην Πλατεία Θεάτρου. Το πρώτο του φιλί μυρίζει πικροδάφνη και στο πρώτο μας ραντεβού πηγαίνουμε βόλτα στο Πεδίον του Άρεως. 11 Νοεμβρίου 1994, κάνει ψύχρα και με σκεπάζει με το μπουφάν του. Νιώθω αμήχανα, είναι πολύ μεγαλύτερός μου κι αυτό κάνει τα πράγματα «απαγορευμένα». Τον ερωτεύομαι τρελλά. Δεν έχουμε ούτε μια φωτογραφία μαζί, τον βλέπω μόνο όταν βραδιάζει. Τα Χριστούγεννα μου κάνει δώρο μια ασημένια αλυσίδα με μισή καρδιά. Δυο μήνες μετά χωρίζουμε και κάνω 6 χρόνια να τον ξεπεράσω. Την αλυσίδα την έχω ακόμη…..

8 χρόνια μετά, κρατώ σφιχτά έναν άλλον κι ανεβαίνουμε το Μαίναλο. Είναι ο έρωτας της ζωής μου και θέλω σαν τρελλή να τον παντρευτώ. Παίζουμε χιονοπόλεμο, γλιστράω στον πάγο και γελάμε. Πίνουμε κρασάκια μπροστά απ’ το τζάκι μιας ξεχασμένης ταβέρνας, φιλιόμαστε ασταμάτητα και οι ανάσες μας κάνουν αχνό στους μείον ένα. Καλοκαιριάζει κι είμαστε μαζί. Σ’ ένα τζετ σκί που σκίζει τη θάλασσα, τον αγκαλιάζω σφιχτά, του φωνάζω «Σ αγαπάααααωωωω» και πέφτω στο νερό ευτυχισμένη. Κάνουμε έρωτα όλη μέρα κι όλη νύχτα, μου φέρνει παγωτό ενώ κοιμάμαι στην ξαπλώστρα και με τραβάει μέσα σ’ ένα κοσμηματοπωλείο αλλά-δεν ξέρω γιατί-κάνω πίσω, φοβάμαι. Την άλλη στιγμή το σώμα μου σκιά σ’ ένα κατάλευκο κρεβάτι που δεν είν’ το νυφικό μου, κλαίει ξυπνώντας απ’ τη νάρκωση. Κοιτάζω το ρολόι στον τοίχο, είναι 10.00, το σεντόνι μου είναι κόκκινο κι όλα έχουν τελειώσει. Στο ασανσέρ ένας μπαμπάς κρατάει ένα μωρό με ρόζ πλεκτό σκουφί και πίσω απ’ τα καφέ γυαλιά ηλίου, οι τύψεις τρέχουν απ’ τα μάτια μου.

Δεν δουλεύω, δεν κοιμάμαι, δεν βγαίνω , δεν γελώ, δεν αισθάνομαι. Ξαγρυπνώ καπνίζοντας και τρέμω μη νυστάξω και δω πάλι το μικρό ξανθό αγόρι. Το κρατάω απ’ το χέρι και το πάω σχολείο. Τέσσερα χρόνια ξημερώματα το πάω σχολείο και τέσσερα χρόνια χαράματα πετάγομαι κλαίγοντας παρακαλώντας να πεθάνω. Κάνω δυο πακέτα την ημέρα. Παίρνω το αμάξι στις 03.00 κάθε πρωί κι ανεβοκατεβαίνω την Εθνική οδό με ανοιχτό παράθυρο μα δεν με χωράνε οι δρόμοι. Παρκάρω έξω απ’ το σπίτι του, βλέπω το φως του αναμμένο και φοβάμαι να χτυπήσω μην τυχόν και ξαναπληγωθώ. Άλλες φορές τολμώ να μπώ και μόλις κάνουμε έρωτα φεύγω τρέχοντας μέσα στη νύχτα κι αλλάζω νούμερο να μην με ξαναβρεί. Αρχίζω να ψωνίζω πολύ. Ψωνίζω αλόγιστα, ψωνίζω επικίνδυνα, ψωνίζω τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη κι όταν γυρίζω σπίτι, γεμίζω τη ντουλάπα μήπως γεμίσω την ψυχή μου. Έχω χρεώσει 10.000 ευρώ στην πιστωτική μου για να μη θυμάμαι, να μη πονάω να μην παραδέχομαι και να μην βλέπω το ξανθό αγόρι. Θέλω να αυτοκτονήσω αλλά δεν έχω καν τη δύναμη να ζήσω.

Μια στάλα ήλιου με ξυπνά. Είναι 07.00 κι είμαι 31. Στο διπλανό δωμάτιο κοιμάται ένα μικρό ξανθό αγόρι, ο γιός μου. Σηκώνομαι να φτιάξω το γάλα του και μόλις ακούει την πόρτα πετάγεται όρθιος κι ανοίγει τα χέρια του να τον πάρω αγκαλιά. Τον κοιτάζω γελώντας να προσπαθεί να σκαρφαλώσει πάνω μου. Με τον έρωτα της ζωής μου, μας πάντρεψε ένας μεθυσμένος αντιδήμαρχος μια βροχερή Τετάρτη που το γλεντήσαμε στο καφενείο της πλατείας με πρωινό φραπέ και τόστ ζαμπόν-τυρί. Ο αγαπημένος άνθρωπος των παιδικών μου χρόνων για «ευχαριστώ», μου γύρισε την πλάτη κι ο πιο αγαπημένος των εφηβικών έγινε δυο φορές κουμπάρα μου και οικογένειά μου. Πληρώνω ακόμη τις δόσεις εκείνης της πιστωτικής και τα «άχρηστα» ρούχα τα χάρισα, τα μοίρασα, τα πέταξα. Για το δικό μου χάπι έντ άγγιξα την τρέλλα, γι’ αυτό δεν με τρομάζει καμία κρίση, καμία απόλυση, καμία φτώχια, κανένα μέτρο. Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι πως είμαι 7 κι αν κάτι με τρομάζει είναι που ίσως ο γιός μου πάψει απ’ τα 7 του να ονειρεύεται!

Υ.Γ.1 Ναι στη φωτό είμαι εγώ.
Υ.Γ.2 Το μικρό ξανθό αγόρι δεν μου μοιάζει καθόλου. Τσάμπα η σαμπάνια, τσάμπα το πήδημα τσάμπα και το ωάριο! :P:P

Ευχαριστώ την Kylee για την έμπνευση του τίτλου!

Επιστρέφω αμέσως

2011-10-15T20:23:00.009+03:00

Ναι το ξέρω, εξαφανίστηκα η ρουφιάνα και κοντέψατε να αναρτήσετε silver alert

"εξαφανίστηκε 35χρονη σε σώμα 60χρονης. Πάσχει από σεξουαλική άνια, Αλτσχάιμερ και κυτταρίτιδα. Την ημέρα που εξαφανίστηκε φορούσε μόνο το άρωμά της. Παρακαλείται όποιος τη βρεί να την κρατήσει σπίτι του!".

Και ναι μου έχετε λείψει και έχω τόσα πολλά να σας πω για τη βάφτιση που έγινε και κρατάγαμε τον κώλο μας, για το πώς αισθάνομαι μετά από κάποιες "εξηγήσεις" που πήρα και που με έκαναν έξαλλη, για την κουμπάρα μου-κολλητή μου-νονά του μπέμπη που κάθε Κυριακή πρωί έρχεται σπίτι για να πάμε την λαμπάδα και το παιδί στην εκκλησία μες στο μαύρο χάραμα και κουτουλάμε από τη νύστα πάνω στους γέρους και στα μανουάλια, για τη φίλη μου τη Μαρία και τον φοβερό της σκύλο τον Άλκη που ο μπέμπης τον τσουρομάδησε και του έριξε και τον γαλλικό καφέ στα μούτρα κι ο καημένος δεν έβγαλε μιλιά (ο σκύλος εννοείται) και που κάποια στιγμή ο μικρός φώναζε, ο Άλκης γάβγιζε και το κουδούνι χτύπαγε από τον ντελίβερι που έφερνε τα σουβλάκια. Υπόσχομαι να γυρίσω σύντομα και φανερά αδυνατισμένη (έτσι δεν λένε για την κάθε show biz φοράδα που χάνει μισό κιλό και ψάχνεις να βρείς απο που έγινε η διάσπαση του λίπους που βλέπουν όλοι οι άλλοι εκτός από σένα;).

Πρός το παρόν, μπορείτε να μπείτε στο portal In2life (www.inlife.gr) και συγκεκριμένα εδώ και να δηλώσετε συμμετοχή για να μπείτε στην κλήρωση και να κερδίσετε ένα αντίτυπο του βιβλίου "Πάρτα μωρή άνεργη" (το οποίο είστε τόσο γιούφτοι που θα το κάνετε διανομή στο σόι σας, κι εγω το κάνω I know) αλλά και εδώ για να διαβάσετε τις πρώτες σελίδες ώστε να πάρουν μια γεύση οι ελάχιστοι Έλληνες αναγνώστες που τόλμησαν να μην αγοράσουν το τρομερό και φοβερό best seller των δύο αγοραστών (ένας εγώ κι άλλος ένας η μάνα μου κι αυτό επειδή την έπρηξα).

Σας φιλώ κι επανέρχομαι κι είναι αυτό επικίνδυνο.
Μου έχουν λείψει τα μπουζούκια και σκέφτομαι σοβαρά να πάω μια Έμπατη να συνδυάσω χορό (=τσιφτετέλι) και θέαμα (=εγγαστρίμυθο δέρμα Άντζελας σε ακινησία ενώ τραγουδάει -φρύδι που απ' τις πολλές πλαστικές πιάνει Supersport!)

Στα μούτρα σας και καλή πετυχεσιά στον διαγωνισμό!

Άντε και βαφτίσου!

2011-08-17T00:23:00.017+03:00

Ναι το ξέρω έχω εξαφανιστεί κι αυτό όχι επειδή σας γράφω στα @@ μου (καλά οκ, μερικούς σας γράφω!) αλλά γιατί απ’ την ημέρα που αποφάσισα να κανονίσω αυτή τη ρημάδα τη βάφτιση, μπήκα κι εγώ στο τριπάκι που προστάζει το προσκλητήριο να κάνει σέτ με τη μπομπονιέρα που κάνει σέτ με το γλυκό που κάνει σέτ με τη λαμπάδα που ταιριάζει με το λαδόπανο που σετάρει με τα μαρτυρικά και το μαρτύριο που τραβάω το πλεξιγκλάς μου μέσα! Αυτό σημαίνει ότι ασχολούμαι κυριολεκτικά 24ώρες το 24ωρο (μέχρι και στον ύπνο μου, βλέπω κουτάκια και πουγκιά) με ένα κάρο μαλακίες και αναλώνομαι σε σοβαρότατα-τύφλα-να-χει-ο-φονιάς-της-Νορβηγίας, διλήμματα τύπου: Το προσκλητήριο να είναι τυπωμένο σε χαρτί, σε μπλουζάκι ή στο κούτελο σαν τον Γκορμπατσώφ; Το κείμενο να έχει γραμματοσειρά papArial Narrow ή Malakantreas Unicode; Στους καλεσμένους να μοιράσω λικέρ, σοκολάτα ή μπάφο να γουστάρουν; Κι άμα τελικά μοιράσω λικέρ, το μπουκαλάκι να είναι στολισμένο με κορδέλα, με σχοινί ή με τριχιά να τη δέσω στον λαιμό μου να τελειώνουμε; Το μενού να περιλαμβάνει γλαρόσουπα με σως φιδέμπορα ή να τους αδειάσω τελικά σε καμιά Χασιά να λιγδώσει τ’ άντερό τους; Τα νεύρα μου να είναι γάζα ή οργάντζα;

Ξεκινώ λοιπόν μια μέρα και πάω στην ενορία μου (βασικά έτσι όπως τα΄χω κάνει, ούτε εγώ ξέρω σε ποια ανήκω απλά βρήκα την πλησιέστερη εκκλησία τη βάφτισα "ενορία μου" -κάτι σαν το Mega mou-και μπήκα) για να ζητήσω λέει, ένα χαρτί με το οποίο ο Παπάς θα συμφωνεί να βαφτίσω το παιδί αλλού. Μπαίνω μέσα, ο Παπάς μου εξηγεί πως για τη "μεταφορά" πρέπει να πληρώσω 50 ευρώ (λες και θα πάει ο ίδιος το παιδί στον ώμο) αλλά λίγο πρίν αρχίσω να καταγράφω με το κινητό έτοιμη να στείλω το βίντεο στον Τριαντακλεφτόπουλο, μου λέει πως μου τη χαρίζει (αχ, σας είμαι τόσο ευγνώμων που μου κάνετε τη χάρη να μην σας ξαναπληρώσω ενώ σας πληρώνω ήδη, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, ευχαριστώ!) μου υπογράφει το χαρτί και φεύγω σφαίρα μη τυχόν αλλάξει γνώμη και με κυνηγάει με την πάμφτωχη BMW του, στην έξοδο 20 για Σπάτα! Δύο μέρες μετά, με το χαρτί στο ένα χέρι και το GPS στο άλλο, κάνω μία ώρα διαδρομή (ναι είναι στου βοδιού το κέρατο) και φτάνω στο ξωκκλήσι που θα γίνει η βάφτιση. Μπαίνω μέσα, βρίσκω έναν εφημέριο νεότατο και καρακούκλαρο που ευχαρίστως του καθόμουν τριπλοβάρδια, του δίνω το χαρτί, σημειώνει την ημερομηνία κι εκεί που συζητάμε τα διαδικαστικά με εμένα να κάθομαι σταυροπόδι αλα Ισμήνη Καλέση, του λέω:

-Σας παρακαλώ, επειδή το παιδί είναι μικρό μη μου το πνίξετε (πνίξτε μου το κουνέλι αν θέλετε!)
Ο Πάτερ Γκομένιος γελάει κι εκεί που έχω προσηλυτιστεί η Ανορθόδοξη, μου λέει:
-Μην ανησυχείτε. Μόνο που θα σας παρακαλέσω να σεβαστείτε την κολυμπήθρα. Έξω από την εκκλησία βάλτε ότι θέλετε, στην κολυμπήθρα σας παρακαλώ όχι μπαλόνια!
-Μπαλόνια στην κολυμπήθρα;;!!
-Ναι, και με ήλιο....

Όλα τα έχω δεί στη ζωή μου μωρή, όλα. Αλλά Παπά να βουτάει μωρό ανάμεσα σε πανηγυριώτικο μπαλόνι Pokemon κινδυνεύοντας να καταπιεί ήλιο και να ψέλνει με τη φωνή του Speedy Gonzales, πρώτη φορά! Το μόνο που μένει να δούμε είναι καντηλανάφτη-ζογκλέρ να φέρνει το μωρό πέντε φούρλες πρίν το χώσει στο νερό για να ζαλιστεί και να μην κλαίει, κάτι σαν μεθαδόνη σε σύλλογο απεξάρτησης ονόματι "Ω.Σ.Α.Ν.Α." δηλαδή στο πιο θρήσκιο! Άμα λέω εγώ ότι ορισμένοι τις βαφτίσεις των παιδιών τους τις κάνουν τσίρκο Medrano, με λένε κακιά…..

Κι αφού τελείωσαν τα της εκκλησίας και κλείσαμε και μαγαζί, σειρά είχαν οι μπομπονιέρες, τα προσκλητήρια και τα κεράσματα εξαιτίας των οποίων βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα απίστευτο καρακιτσαριό βγαλμένο από τη μηχανή του χρόνου (που προφανώς σταμάτησε στον Χάρρυ Κλύν) και που για καλή μας τύχη, μας χάρισε γέλιο μέχρι δακρύων. Το τί νεράιδα, τί κουμπαράς-ημερολόγιο-μαγνητάκι-κρεμάστρα σε όλα τα χρώματα τα μήκη και τα πλάτη, τί πειρατής (πρωτότυποοο!), τί αστερίας, τί σκούνα καθετή και παραγάδι τί γοργόνα και τί κορώνα (σιγά κυρά μου, ποιόν γέννησες τον Ριχάρδο τον Τρίτο;) τίγκα στη χρυσόσκονη παρήλασε απ’ τα τεράστια αμυγδαλωτά μου μάτια δεν περιγράφεται. Ειδικά αυτός ο Μικρός Πρίγκηπας πια, εμετό θα κάνω. Αν ο Εξυπερύ μάθει ποτέ τί απήχηση έχει ο ήρωάς του στα Ελληνικά βαφτίσια, θ’ αρχίσει να ζητάει ποσοστά απ’ τη Μητρόπολη! Αφήστε δε αυτή την απίστευτη λύσσα με τα Βιβλία Ευχών που θυμίζουν ευχετήρια σε εγκαίνια γκαλερί και που διακόσια άτομα στέκονται μια ώρα στην ουρά να χαιρετήσουν κι άλλη μία για να γράψουν τη μαλακία τους…χέστηκε το βρέφος να διαβάζει τις παπαριές της μπατζανάκισσας της γιαγιάς της μάνας του που τριάντα χρόνια μετά, δεν θα υπάρχει ούτε σαν κομπάρσος στο True Blood! Με αφορμή λοιπόν το scrapbooking που είναι και της μόδας, τα περισσότερα είναι χειροποίητα οπότε περήφανες οι μαμάδες για το δημιούργημά τους, ανεβάζουν στο ίντερνετ φωτογραφίες από κουρέλια με σπιράλ κάτω από τις οποίες μαζεύονται όλες οι ηλίθιες κι αρχίζουν τα "Ωωωω χρυσή μου τί ωραίο σκουπιδαριό έφτιαξες με ότι περίσσεψε απ' την ουρά του χαρταετού, μπράβο τέλειοοοο" οπότε εκείνη που νομίζει ότι είναι ο Σπύρος Σούλης το παίρνει πάνω της και γεμίζει το ίντερνετ με άλλα τόσα χάρτινα εκτρώματα ώσπου κάποιος-επιτέλους-της λέει ότι τόσο καιρό αυτά που φτιάχνει δεν κάνουν ούτε για σερβιέτα, μετά-κλασσικά-πέφτουν όλες οι “καλόγουστες” φίλες της να τον φάνε και κάπου εκεί η καριέρα της scrάπας στο booking λήγει άδοξα (υπάρχει Θεός!). Επίσης το γεγονός ότι δεν σας κράζω που οι περισσότερες το φούξια το αποκαλείτε-και μάλιστα με υφάκι πτυχιούχου χρωματολόγου-με την ανύπαρκτη λέξη κι ακόμη πιο ανύπαρκτη απόχρωση "Φουξ" (... και Να η ευκαιρία και να η Ροζίτα Σώκου και ο Καρύδης Φούξ) μπορείτε να το θεωρήσετε τυχαίο!

Κάπως έτσι λοιπόν βρέθηκα να μπαίνω σε ζαχαροπλαστεία να ζητάω γλυκό για βάπτιση “Που να μην είναι παστάκι με το όνομα του παιδιού ή προφιτερόλ σε κουπάκι με τον Μίκυ Μάους ή γλυκό σε σφηνοπότηρο ή cupcake τίγκα στο γλάσο Βιβεχρώμ ή γλειφιτζούρι ή μαλλί της γριάς ή πλαστικά Marshmallows (δεν κερνάω καλύτερα Κινέζικη πλαστελίνη Jumbo;)” και να με κοιτάνε σαν ούφο. Πάνω κάτω το ίδιο συνέβη και με τα περισσότερα βαφτισομάγαζα στα οποία ζήταγα λαμπάδα χωρίς 50 τόπια τούλι, για να μην μιλήσω για όλα τα γελοία προσκλητήρια τυλιγμένα ρολό σε μπουκάλι (πω πω πώς το σκέφτηκες βρε θηρίο!) ή σε μορφή ταυτότητας ή σε μορφή εξώφυλλου περιοδικού να δείχνει το μωρό με πέτσινα αλα Στήβ Ντούζος οκταμηνίτης ή σε cd με κωμικοτραγικά ομοιοκατάληκτα κείμενα να τα διαβάζεις και να σου κάνει μήνυση η Ζώρζ Σαρρή, τύπου «Είμαι ένα αγοράκι που μ’ αρέσει το νεράκι» και «Είμαι ένα παπαράκι πάνω σ’ ένα αρχιδάκι»-γαργαλήστε-με-να-γελάσω-αχου-το!

Εν ολίγοις δέκα έμποροι έχουν γεμίσει την αγορά με δέκα πανομοιότυπες μαλακίες και είκοσι χιλιάδες πρόβατα χαίρονται που από το 1980 πάνε και ψωνίζουν τα ίδια και τα ίδια. Ευτυχώς δηλαδή που απέσυραν τα πορσελάνινα πουλάκια αλλιώς θα ανέβαζα μυωπία! Φυσικά από αυτό το πολυδάπανο γεγονός, δεν θα μπορούσε να λείψει η Ελληνική αλητεία που στο άκουσμα της λέξης “Εκδήλωση” βαράει στο δόξα πατρί με ελάχιστη κατανάλωση. Θέλεις πένήντα γλυκά; Αααα δεν γίνεται, ελάχιστη κατανάλωση εκατό. Θέλεις δέκα προσκλητήρια; Ααα ξέρεις δεν γίνεται, ελάχιστη παραγγελία πενήντα τεμάχια συν 70 ευρώ τυπογραφικά έξοδα ανεξαρτήτως ποσότητας. Σαν να λέμε πάω να αγοράσω ένα αμάξι και πληρώνω άλλα λεφτά για το όχημα, άλλα για το χρώμα και άλλα για τις ρόδες. Για να μην πω ότι μόλις πήρα τηλέφωνο σε αυτή την κατά τα άλλα Γλυφαδιώτικη σικάτη εταιρία και τόλμησα να πω ότι θέλω δέκα προσκλητήρια, με αντιμετώπισαν με ύφος “Φύγε σκνίπα από τον μούστο” και επί λέξει μου είπαν πως “Δεν κάνουν τέτοιου είδους χάρες (τσάμπα θα μου τα έδινε;) σε όσους δεν είναι πελάτες” (μετάφραση: πελάτης=αυτός που αφήνει από πεντακόσια ευρώ και πάνω!). Το ότι εμένα σήμερα θα μου πουλήσει δέκα προσκλητήρια και αύριο το μισό μαγαζί, φαντάζομαι ότι για τον επαγγελματία που "ξέρει" από καλό μάρκετινγκ, αποτελεί μια μικρή ασήμαντη λεπτομέρεια! Τελικά τις μπομπονιέρες τις πήραμε από εκεί που άξιζε κι επειδή για οικονομικούς λόγους παρήγγειλα δύο διαφορετικά είδη, οι συνάδελφοι-που ένα μήνα τώρα τα’ χουν ακούσει όλα-με κοροϊδεύουν ότι πρέπει να τις χωρίσω σε κατηγορίες Α’ και Β’ όπως τα δωμάτια στα ξενοδοχεία κι ότι μία ώρα πρίν το μυστήριο, θ’ ανοίγει δρόμο η Τροχαία. Όταν δε ανακοίνωσα ότι στη κολυμπήθρα θα τοποθετηθεί υποβρύχια κάμερα που θα καταγράφει το παιδί από κάτω προς τα πάνω με τα τέτοια του να κρέμονται on tape σαν ντοκιμαντέρ της Καρέτα στον ΣΚΑΙ, νομίζω τους αποτέλειωσα (μ’ αρέσει που κράζω τους άλλους) γι’ αυτό οφείλω να σας ενημερώσω: Αν αρχίσω να πετάω τίποτα κουλά για τράβελινγκ, steady cam και ζωντανή σύνδεση με πεντακάμερο, δέστε με!

Για το τέλος άφησα το κλασσικό “Τι να βάλω” γιατί δυστυχώς σε όσες βαφτίσεις έχω πάει οι μαμάδες μάλλον δεν γνωρίζουν τι να μη βάλουν και καταλήγουν ντυμένες τούρτες (δηλαδή με τιρκουάζ ταφτά, φιόγκο-αμπαλάζ στο πλάι, ασημί πέδιλο και χρυσοποίκιλτη πασμίνα ντάλα μεσημέρι Ιούλη, για να μην πω για το κακοβαλμένο μέικ απ που κάνει αντανάκλαση το χνούδι στο μουστάκι ή για το μαλλί που απ’ το πολύ κρεπάρισμα πιάνει Δρόμος 89.8).

Σίγουρη και προπάντων εποχιακή επένδυση: Τον χειμώνα μπουζουκο-μάντηλο για τα χορευτικά μπαλέτου στον Πάνο Κιάμο και το καλοκαίρι ομπρέλλα θαλάσσης. Ένα τέτοιο νομίζω φορούσε και ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος όταν τραγουδούσε "Καιγομαιιιι" και κυλιόταν στους αμμόλοφους για να μην σκέφτεται την κόκα (την οποία εμείς σκεφτόμαστε πολύ σοβαρά ειδικά όταν το βλέπουμε τέσσερα νούμερα μεγαλύτερο και σε συνδυασμό με χρυσή πασμίνα, χρυσό πέδιλο με τεράστια μπροστινή μύτη-σκοτώνω κατσαρίδα-στη-γωνία και χρυσομπρονζέ σκιά με κόκκινο κραγιόν -που φωτίζουν περισσότερο την ανεπαίσθητη πλήν κατάμαυρη τριχοφυία- να λιώνουν στους 40 βαθμούς υπό σκιάν...πείτε μου τώρα, εγώ φταίω;).

Από φόβο λοιπόν μην καταλήξω κι εγώ τούρτα , και με τα κιλά που’ χω πάρει τουλάχιστον πενταόροφη, βούτηξα την κολλητή μου παύλα νονά του μπέμπη παύλα κουμπάρα μου και ανηφορίσαμε στο Golden Hall για να δοκιμάσω ένα φόρεμα της Karen Millen που μου γυάλισε, αλλά από πού ν’ αρχίσω και που να τελειώσω η Όρκα! Εγώ να κρατάω την ανάσα μου έτοιμη να πάθω στηθάγχη και γύρω μου άλλοι τρείς-σαν τους Πόντιους που αλλάζουν λάμπα- να κρατάνε το φόρεμα για να χωρέσω μέσα και να μην κουμπώνει το ρημάδι στο βυζί, και να μην έχει μεγαλύτερο νούμερο από UK16 (λογικό, ρούχα πουλάνε όχι τεντόπανα!) και να μην μου μπαίνει ούτε η Karen ούτε η Millen. Κι αφού εκτός από απίστευτη ήττα, έφαγα και όλα τα μαγαζιά στα οποία ανακάλυψα είτε ότι είναι γεμάτα Κινεζιές με τα ίδια δέκα κουρέλια είτε ότι έχουν άσχετες και πάνω απ’ όλα εκνευριστικές πωλήτριες που μόλις ακούνε “Βάφτιση” αφηνιάζουν και πλασάρουν όλο το βολάν, το floral και την κορδέλα Alex Pak, κατέληξα να ψωνίσω από το ίντερνετ ένα ταπεινό αλλά εξώπλατο chic φορεματάκι νούμερο UK45.879 μαζί με κάτι κατακκόκινες γόβες θανάτου, να’ ρθει ο Παπα Ρούπας να μου πετάξει τα τούλια έξω!

Φιλική συμβουλή χωρίς καμία ρατσιστική διάθεση (α, μπα!) από έναν εξίσου παχύσαρκο άνθρωπο:

1. Η πασμίνα δεν κρύβει μπράτσα, αντιθέτως δίνει περισσότερο όγκο οπότε τόσο στις φωτογραφίες όσο και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους, εσύ νομίζεις ότι δείχνεις πιο αδύνατη ενώ στην πραγματικότητα φαίνεσαι σούμο!
2. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αμπίρ φορέματα που τη μεγάλη κοιλιά όχι μόνο δεν την κρύβουν, αλλά την τονίζουν περισσότερο και δείχνεις σαν να΄χεις βγεί μόλις απ’ το μαιευτήριο.

Update: Θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ την ElenaG που με σκέφτηκε και μου έστειλε ένα υπέροχο δωράκι (ναι έχω και τα τυχερά μου η ρουφιάνα!). Καμιά φορά οι "ξένοι" είναι περισσότερο δικοί μας, τα΄χουμε ξαναπεί....τα φιλιά μου και ελπίζω σύντομα και για καφέ!

Γράμμα σε μία "φίλη" που δεν ξηγήθηκε ποτέ

2011-08-01T03:30:00.012+03:00

Πολλές φορές θυμάμαι που έκλαιγες στην αγκαλιά μου κι έλεγες ότι δεν αντέχεις πια χωρίς αγάπη κι εγώ σ’ αγκάλιαζα και σου’ λεγα να μην στενοχωριέσαι, θα τη βρείς κι εγώ θα΄μαι μαζί σου. Και είδες; Ήρθε κι όσο χαρούμενη είμαι για σένα άλλο τόσο απουσιάζω. Εγώ που σκούπισα τόσες φορές τα δάκρυά σου και γέμισα άλλες τόσες το ποτήρι σου τα βράδια που δεν γύρναγες στο σπίτι από τη θλίψη, δεν είμαι εκεί για να σε δω να μπαίνεις στην εκκλησία γελαστή και όμορφη, ντυμένη στα λευκά. Να δω το χαμόγελό σου, να τσουγκρίσω στην υγειά σου, να καμαρώσω για την ευτυχία σου και να ευχαριστήσω Τον Θεό που επιτέλους σε βοήθησε να βγείς από το τέλμα και να βρείς επιτέλους τον δρόμο σου. Δεν είμαι γιατί εσύ το θέλησες. Πρώτη φορά αισθάνομαι χαρά και πίκρα μαζί. Χαρούμενη γιατί βρήκες έναν πολύ καλό άνθρωπο, τον άνθρωπό σου, και πίκρα γιατί έγινα εχθρός σου. Δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτή ήταν η αλήθεια σου. Αν το πιστέψω θα πρέπει να παραδεχτώ πως αυτό που είχαμε δεν υπήρχε κι οι φωτογραφίες μας απ΄όταν ήμασταν μικρές στην ίδια κούνια λεν' το αντίθετο.

Όλη την εβδομάδα "τρωγόμουν".
Από τη μία ήθελα να σε πάρω και να σου ευχηθώ με όλη μου την καρδιά κι από την άλλη σκεφτόμουν πόσο άδικα μου φέρθηκες. Να παντρεύεσαι κι εγώ που σ' αγάπησα τόσο, να’ μαι η ακάλεστη, η ανεπιθύμητη, το τίποτα που σε ένα τόσο μεγάλο γεγονός όπως η γέννηση του παιδιού μου δεν πήρες καν τηλέφωνο, εσύ που ξέρεις ποσα πέρασα για να το αποκτήσω. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόση κακία, μακάρι να ήξερα τι σου έκανα για να αξίζω τέτοια απαξίωση σε σημείο να αναρωτιέμαι αν όσα περάσαμε μαζί τα έζησα ή τα φαντάστηκα. Δεν θέλω να πεθάνουμε μαλωμένες αλλά πλέον λίγη σημασία έχει, αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα΄ρχόσουν ούτε στην κηδεία μου. Το μόνο λοιπόν που δικαιούμαι να θέλω πια είναι να ζήσεις ευτυχισμένη και να μην ξεχνάς ποτέ πως οι φίλοι φαίνονται στη χαρά. Εσύ μου το έμαθες…..

Γαμιέταιιιιιιιι

2011-07-17T00:50:00.011+03:00

Μόλις προσπάθησα να μπώ στο facebook και χωρίς καμία ειδοποίηση, απενεργοποιήθηκε ο λογαριασμός μου με τη δικαιολογία ότι είναι fake. 56 κατασκευαστές πλυντηρίου κι άλλες τόσες γκιόσες έχουν βάλει στο προφίλ τους το logo της Μάγισσας παριστάνοντας εμένα και αναγκάζοντάς με να κάνω απανωτές αναφορές ψεύτικων προφίλ αλλά εγώ είμαι fake.....social media και kiss my ass!

Σας ενημερώνω λοιπόν ότι

α) όποια φώκια σας προσεγγίσει παριστάνοντας εμένα, να της πείτε ότι μάλλον δεν γαμιέται καλά, να το ψάξει
β) κανονίζω βαφτίσια και τρέχω (άσχετο)
γ) σκεφτείτε ότι τη μαλακία με το facebook την πήρα χαμπάρι δύο μέρες μετά
δ) ευτυχώς που δεν έπαιζα pet society να μου καταπιεί ο λογαριασμός τα σπάνια κομοδίνα και τις κιλότες αντίκα
ε) μου λείπετε σνιφ κλάψ......
ζ) αλλά αν χρεοκοπήσουμε δεν έχω να σας δανείσω, ψοφήστε!
η) κι αν μου τη βαρέσει να φτιάξω νέο προφίλ απ' την αρχή-που δεν το νομίζω- θα το δείτε στη δεξιά πλευρά του μπλόγκ
θ) ειδάλλως τον Πουλόπουλο και το facebook και το poustwitter και όλες οι μαλακίες. Πιο καλά ήμασταν πρίν!

Καλό καλοκαίρι!

Update 17-07-2011

1. Επειδή μετά το πέσιμο της σακαφιόρας, μου έγιναν τα μούτρα κρέας, άνοιξα νέο λογαριασμό στο fb. Όπως μπορείτε να δείτε και στη δεξιά πλευρά του blog, το νέο μου προφίλ είναι http://www.facebook.com/kirki.magissa. Οποιαδήποτε άλλη σας την πέσει και καλά ως Μάγισσα Κίρκη πείτε της να πάει να πάρει καμια πίπα που είναι και μαλακτική γιατί το πολύ αιρ κοντίσιον στεγνώνει τον οισοφάγο!
2. Επίσης έκανα και fun page για το βιβλίο μήπως το "σμπρώξουμε" λίγο που το΄χει φάει ο σκώρος. Κάντε ένα like πατώντας εδώ τσάμπα είναι!
3. Και μιας που είστε μέσα, κάντε αναφορά και σ΄αυτή την κότα εδώ που-παρά τα μηνύματα που της έχω στείλει-χρησιμοποιεί το logo του μπλόγκ στο προφίλ της, χωρίς την άδειά μου μάλλον για τους προφανείς λόγους. Κατά τα άλλα εγώ έχω fake account!
4. Σύντομα στις οθόνες σας, όλα τα τελευταία νέα-κουτσομπολιά.
5. Οι πέντε πρώτοι που θα τηλεφωνήσουν, κερδίζουν μια μερίδα κοτόπουλο με πατάτες από χθες, μια μακαρονάδα με σάλτσα από προχθές και ένα μπιφτέκι από την περασμένη εβδομάδα! Όλοι όσοι συμμετάσχετε θα μπείτε στην κλήρωση για τον σούπερ νικητή ο οποίος θα κερδισει 50ml εμετό πάνω σε σαλιάρα IKEA!

Καντήλια και διακόσμηση

2011-06-09T10:53:00.009+03:00

Όλα ξεκίνησαν όταν γεννήθηκε ο μπέμπης οπότε και αποφασίσαμε ότι η μόνη λύση για να μην μας παίρνει μάτι και πληρώνουμε μια ζωή το ψυχικό το τραύμα, είναι να μετατρέψουμε την κουζίνα σε παιδικό δωμάτιο μιας που το σπίτι είχε μόνο μία κρεβατοκάμαρα. Πήραμε λοιπόν τις προσφορές μας, έριξα και κανα δυο μπινελίκια σε κάτι ζωάκια του Μετσοβείου που ζητούσαν όσα τους έλειπαν για όλο το χρόνο αλα ξενοδόχοι Μυκόνου ώσπου καταλήξαμε σε έναν πολιτικό μηχανικό-πες τον, Άλκη-με τον οποίο είπαμε κάποιες τελευταίες λεπτομέρειες, του δώσαμε και μια προκαταβολή και περιμέναμε να μας πει πότε αρχίζουμε. Αφού για την εκκίνηση των εργασιών μας ειδοποίησε εγκαίρως -δηλαδή το βράδυ της προηγούμενης- το ξημέρωμα του Σαββάτου με βρήκε να σηκώνω βιβλιοθήκες και να τυλίγω ποτήρια, το δε Σαββατόβραδο άπλυτη και λέτσα φορώντας μια παλιοφόρμα να σέρνω στην Κηφισίας ένα μωρό μαζί με 56.789 σακούλες και παραλίγο χαρτονένια επιγραφή "ΔΕΝ ΕΧΟ ΝΑ ΦΑΟ" σκουπίζοντας τα παρμπρίζ. Κι όσο εκείνος ορκιζόταν πως "σε μια βδομάδα θα΄χουμε τελειώσει, να μη σώσω να δω μπετούγια" εγώ γελούσα γιατί το έργο "Ανακαίνιση" το' χα παρακολουθήσει μέσω φίλων και ήξερα καλά πως όταν λένε μια βδομάδα εννοούν ένα μήνα. Ε, είκοσι μέρες μετά από εκείνη τη νύχτα, στο Βιλαβλάχο ακόμα τρίβουν……

Όπως πάντα συμβαίνει στις ανακαινίσεις, έτσι κι εμείς ξεκινήσαμε να αλλάξουμε ένα δωμάτιο και καταλήξαμε να το ξηλώσουμε απ' τη ρίζα. Τί εσωπόρτες βάλαμε, τί κεραίες, τί πατώματα, μόνο το δρόμο απ’ έξω δεν ασφαλτοστρώσαμε να μας στείλει ο δήμαρχος τιμητική πλακέτα! Το δε σουρεάλ της υπόθεσης ήταν ότι εγώ-που μέχρι πρότινος έμενα στον Αγ.Παντελεήμονα σε μια παρ'ολίγον τρώγλη όπου περίμενες με τον κώλο έξω να κλείσει ο άλλος τη βρύση στην κουζίνα για να ανοίξεις του μπάνιου και να τρέξει το ζεστό-έπρεπε να αποφασίσω για πάγκους και πλακάκια χρησιμοποιώντας ένα κάρο ακαταλαβίστικους όρους όπως βέγκε-ρέγγε-whatever και μάλιστα να συνεννοηθώ γι΄αυτά με τους Αλβανοβούλγαρους μαστόρους οι οποίοι μου έλεγαν «αμμοβολή» κι εγώ καταλάβαινα «σκοποβολή» (με δώρο έναν αρκούδο). Έτσι, όταν μέσα στην άγνοιά μου διάλεξα μαύρο πάγκο κουζίνας με αποτέλεσμα να σέρνω το καρότσι με το μωρό, ράλι από τη μία άκρη της Κηφισίας στην άλλη για να πάω στο σπίτι και να ζητήσω από τον Άλκη να τον αλλάξει κλαίγοντας για το Άλιεν που προσγειώθηκε στον νεροχύτη μου (άσχετα που εγώ το διάλεξα) και "(σνιφ) σ’ αυτή την κουζίνα (λυγμ) αρνούμαι να (μπουχουχου) μαγειρέψω" (λες και πρίν μαγείρευα!), άκουσα τα γαμοσταυρίδια μου οπότε ίσιωσα, μούτρωσα και δεν ξαναπέρασα απ’ το σπίτι. Εννοείται βέβαια πως από τότε, όλες οι Χριστοπαναγίες, τα Χερουβείμ τα Σεραφείμ και τα εξαπτέρυγα πηγαινοέρχονται κάθε μέρα και για διαφορετικό λόγο (βλ. νεροχύτες, μπιντέδες, στοκαρίσματα) με την ευγενική χορηγία του "Kantilia Travel"(κανείς δεν σε ταξιδεύει καλύτερα!).

Κάπου στη μέση της προηγούμενης εβδομάδας έπαθα το πρώτο εγκεφαλικό όταν έμαθα ότι οι πατωματζήδες μόλις τέλειωσαν τη δουλειά τους, άφησαν την πόρτα του σπιτιού ανοιχτή κι έφυγαν κύριοι. Αφού έφαγαν το χέσιμο σε όλες τις γλώσσες του Στρατηγάκη, σειρά είχε ο μπογιατζής Μουντίν το όνομα του οποίου δεν άκουσα καλά οπότε τον έλεγα συνέχεια Πούτιν και πάλι καλά που δεν τον φώναζα Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη! Αυτός λοιπόν έβαψε πάρα πολύ ωραία τα δωμάτια (η κρεβατοκάμαρα είναι τόσο ΓΑ-ΜΑ-ΤΗ που κάνω δεύτερο παιδί χαλαρά και με έμπνευση!) αλλά όταν ήρθε η ώρα να βάψει και τις κάσες, τις έκανε τόσο εκτυφλωτικά άσπρες που στο σκοτάδι κάνουν blacklight σαν τα δόντια του Ρος μετά τη λεύκανση. Το δεύτερο εγκεφαλικό το έπαθα όταν σήκωσα τα μάτια μου κι είδα το φωτιστικό σπασμένο σε φάση "σέρνω-τη-σκάλα-όπως-να’ναι-για-να-τελειώσω-γρήγορα-κι-αν-τα-γαμήσω-όλα-στα-τέτοια-μου-δικά-μου-είναι;!". Μας ζήτησαν συγγνώμη βέβαια τα παιδιά αλλά η συγγνώμη είναι τσάμπα ενώ το φωτιστικό κάνει 300 ευρώ. Κι όπως συμβαίνει σε κάθε Ελληνική συμφωνία που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και στη δική μας ό,τι δεν ζητήσαμε έγινε κι όσα ζητήσαμε δεν έγιναν ποτέ. Αυτό ωστόσο δεν εμποδίζει καθόλου τον Άλκη κάθε τρείς και λίγο να ζητάει λεφτά σε στυλ "Παιδιά αν έχετε 100-200 ευρώ να πληρώσω τον Μαστροπαπάρα και τον Μαστροαρχίδα" παρόλο που του έχουμε ήδη δώσει τρία χιλιάρικα μπροστά αλλά έχε χάρη που αυτά δε τα λέει σε μένα, ειδάλλως θα τον επισκεπτόταν κι εκείνον η Αγία Οικογένεια κι επειδή το ξέρει, ξέρει ποιόν να (μην) πάρει και τηλέφωνο! Φυσικά μας έχει φλομώσει στη παπαρολογία του "αύριο τελειώνουμε" αλα "εργοτάξιο θα στο κάνω" όπως ο εργολάβος στην 80’s βιντεοταινία "Για μια χούφτα τούβλα" με τον Τσάκωνα που είχε πάρει 500 δάνεια για να σηκώσει οικοδομή και στο τέλος του σήκωσε η γυναίκα του ένα ωραιότατο κέρατο με τον ταβερνιάρη της γειτονιάς (βλ. Φοίβος του Ρετιρέ) ο οποίος για κάθε πήδο κράταγε σκόρ στον τοίχο πάνω απ' το κρεβάτι ενώ τη γυναίκα του Τσάκωνα την υποδύονταν μία φουσκομάγουλη τύπισσα με λιονταρίσια χαίτη η οποία φορούσε συνέχεια κάτι πανηγυριώτικα κόκκινα σουτιέν κι ένα τιγρέ ολόσωμο που το ανέβαζε μέχρι το σαγόνι κι έμοιαζε με τον Σούπερμαν τραβέλι μπλα μπλα μπλα χρρρ ζζζ….

Μην σας τα πολυλογώ, το αποκορύφωμα (του αποκορυφώματος) έλαβε χώρα χθες που πήγα στο σπίτι να πάρω μερικά πράγματα γιατί δεν είχα δεύτερο βρακί να βάλω η φτωχάτζα ναούμ τσσσσ. Κρατώντας τη μύτη μου απ' τις αναθυμιάσεις των-κατά τ' άλλα-οικολογικών χρωμάτων με τα οποία συμφωνήσαμε (μπουχαχα!) να βαφτεί το σπίτι, σκέφτομαι ότι μιας που είμαι εκεί, είναι ευκαιρία να ζυγιστώ να δω που βρίσκομαι η Τζίνα Βαρώνη. Παρατάω για λίγο τις τσάντες, μπαίνω στο μπάνιο, ανεβαίνω στη ζυγαριά με αγωνία και με δείχνει……192 κιλά! Γουρλώνω το μάτι σαν καρτούν που του πιάστηκε το δάχτυλο στην πόρτα, ξανανεβαίνω, γυρνάει το καντράν, με ματα-ξαναδείχνει 192 οπότε παίζουν δύο σενάρια: Ή από το ένα τετράγωνο της Κηφισιάς στο άλλο παίρνεις 112 κιλά και πρωταγωνιστείς στο διαφημιστικό που αδυνατίζεις πίνοντας το καφεδάκι σου ή εκτός απ' το φωτιστικό κλαίμε και τη ζυγαριά αλλά ειλικρινά τώρα: Πες ότι το φωτιστικό το έσπασαν κατά λάθος όταν άνοιξαν τη σκάλα για να βάψουν το ταβάνι, να το δεχτώ και να παραβλέψω που επειδή τελείωσε το κρεμοσάπουνο για τα χέρια πήγαν και άδειασαν το Head & Shoulders για την πιτυρίδα. Με την ηλεκτρονική ζυγαριά ρε πούστη μου, τι στο διάολο έκαναν; Λιπομέτρηση στους Αλβανούς; (εκτός αν στα διαλείμματα έπαιζαν μπαρμπούτι digital!).

Με τούτα και με κείνα, συνεχίζω να είμαι άστεγη και τα νεύρα μου είναι μονίμως πέργκολες. Όλα μου τα υπάρχοντα βρίσκονται πακεταρισμένα σε άπειρες σακούλες, νεσεσέρ και τσάντες και για να βρώ αυτό που θέλω πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στο κουτί ή στην κουρτίνα. Επιπλέον-και σαν να μην έφταναν όλα αυτά-επέστρεψα και στη δουλειά πράγμα πολύ ευχάριστο για μένα αλλά πολύ δυσάρεστο για τους υπόλοιπους αφού είμαι έξω απ' τα νερά μου κι ακόμη δεν ξεκίνησα τα΄χω κάνει πουτάνα. Αρκεί να σας πω ότι είμαι τόσο φρικαρισμένη που τις προάλλες προσπαθούσα να στείλω φαξ σε πελάτη βρίζοντας και καταριώντας την ψώλα στην άλλη γραμμή που απαντούσε χωρίς να το γυρίζει σε φαξ, για να ανακαλύψω ότι επί μισή ώρα έπαιρνα στο εσωτερικό της διευθύντριας η οποία επίσης αναρωτιόταν ποιά ψώλα στέλνει fax και δεν της μιλάει!

Post it: Να μην ξεχάσω να αγανακτίσω

2011-05-29T09:34:00.019+03:00

Τη στιγμή που έγραψα στο status μου πως η δήθεν διαμαρτυρία στο Σύνταγμα είναι μια μαλακία και μισή, όλοι όσοι έχουν ξεχωρίσει στο κεφάλι τους το «διαφωνώ» απ’ το «μαλώνω», έπεσαν να με φάνε με σοβαρότατα επιχειρήματα όπως ότι έχω νεύρα ως συνήθως (!!), ότι σκέφτομαι πονηρά, ότι υποβαθμίζω την προσπάθεια τόσων ανθρώπων, ότι καλά θα κάνω να κάτσω στον καναπέ μου, ότι θα μεγαλώσω το παιδί μου σαν φρουί ζελέ με τις λιγότερες θερμίδες, ότι λέω μπούρδες κι ότι εγώ ευθύνομαι για την κατάσταση της χώρας μας, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την τρύπα του όζοντος. Κι όλα αυτά ειλικρινά θα μ’ ενοχλούσαν αν το σκηνικό που αντίκρυσα μόλις κατέβηκα στο Σύνταγμα δεν μου έφτιαχνε το κέφι τόσο όσο χρειάστηκε για να επιβεβαιώσω άλλη μια φορά πως σαν λαός δεν είμαστε ούτε για τον πούτσο!

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως ειδικά εγώ που έχω χάσει τόσες και τόσες δουλειές εξαιτίας του ότι σε κάθε εταιρία που πήγαινα διεκδικούσα πιεστικά-σχεδόν φορτικά- τα δικαιώματά μου, δεν θα μπορούσα παρά να είμαι υπέρ της διαμαρτυρίας και κατά των νέων μέτρων γι’ αυτό εξάλλου άφησα τριών μηνών μωρό στο σπίτι και ξεκίνησα για το κέντρο την πρώτη κι όλας μέρα της «πορείας». Μάλιστα σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν πως έπρεπε να τον είχα πάρει μαζί μου να φωνάξει «Βυζί Παιδεία Ελευθερία» ώσπου έφτασα κι άλλαξα γνώμη γιατί τελικά αντί για τον μπέμπη, έπρεπε να φέρω καμια 500αριά καλαμάκια και να τα πουλήσω στην τρίμετρη ουρά που απλωνόταν μπροστά στα Everest για έναν καφέ (φρέντο παρακαλώ, όχι ότι να΄ναι) των τριών ευρώ. Κι όσο περνούσε η ώρα η ουρά ολοένα και αυξανόταν με αποτέλεσμα οι εσπρεσσιέρες να’ χουν πιτσικάρει πετώντας σε ρυθμούς έκστασης, καφέδες και αφρόγαλα στο αγανακτισμένο πλην λεκιασμένο πλήθος το οποίο ήταν προφανές ότι διαμαρτύρονταν για την ακρίβεια και την ανεργία, χρυσώνοντας τον Βγενόπουλο (κατά τ’ άλλα εγώ υποβαθμίζω την προσπάθεια!). Σε πολύ λίγο δε, όλες οι γύρω καφετέριες κατέληξαν να μην έχουν ούτε παγάκια ούτε ζάχαρη αλλά παρόλα αυτά να συνεχίζουν να δίνουν στην ίδια τιμή το νεροζούμι φέρυ μπώτ Ρίου-Αντιρρίου κι ο κόσμος να συνεχίζει να το αγοράζει, για να μην πω για το πόσα «πάμφθηνα» i-phone πέρασαν μπροστά απ’ τα μάτια μου. Την καταπληκτική αυτή διαμαρτυρία κόσμησαν κάτι ξέμπαρκα «Ουουου» που ακούστηκαν μαζί με κάτι μούτζες και κάτι χειροκροτήματα στο άσχετο ενώ το μόνο πραγματικά αγανακτισμένο άτομο ήταν μια γιαγιά με μαγγούρα που φώναζε «Καλά τους κάνετε, κλέεεφτεεεες». Κι επειδή ως γνήσιοι Έλληνες, ή ξέρουμε από διχόνοια ή κλάνουμε, μόλις εμφανίστηκαν οι εργαζομένοι της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ παραλίγο να παίξουν κλωτσομπουνίδια με τους Αγανακτισμένους επειδή απ’ ότι άκουσα οι πρώτοι ήρθαν χρωματισμένοι πολιτικά δηλαδή σαν ΓΕΝΟΠίτες και όχι σαν άνθρωποι άρα δεν ήταν Αγανακτισμένοι αλλά Μακιγιαρισμένοι και καλά τους έκαναν να μάθουν να έρχονται άβαφοι. Στους δε ΚΚΕέδες που μια ζωή τρομπάρουν με δεξιά τσέπη νομίζω είναι περιττό να αναφερθώ αφού για άλλη μια φορά είχαν της USA τους τον χαβά, θεωρώντας ότι η πορεία είναι υποκινούμενη από τους Αμερικάνους όπως εξάλλου κάθε τί που δεν είναι οργανωμένο από τους ίδιους. Πάντως αυτή η γελοία εμμονή τους πιστεύω πως δεν θα’ πρεπε να μείνει ανεκμετάλλευτη αντιθέτως εκεί στον Αντέννα οφείλουν να τη λάβουν σοβαρά υπόψιν κι αντί να εισάγουν σίριαλ σε στύλ «Ασημένια Παπάρια» δηλαδή «Ο Πλούσιος κι η φτωχιά»- «Ο Τούρκος κι η Ελληνίδα» - «Ο Μπαλαμός κι η τσιγγάνα» να γυρίσουν και μία με θέμα «Ο Κομμουνιστής κι η Μις Τέξας» να γίνει στην Τι Βί της Λαικής Συνείδησης! (τραγική ειρωνία: η Αμερικάνα να ‘ναι αριστερόχειρας κουλή κι αντί για γάντζο να΄χει σφυροδρέπανο…γαμώ;!). Δεδομένου λοιπόν ότι παρά την οικονομική μας εξόντωση όλα αυτά τα χρόνια, ξεκουνήσαμε μόνο όταν μας την είπαν οι Ισπανοί Τσικιτίτας-Μαριμάρ-whatever οι οποίοι άθελά τους χτύπησαν στον ανταγωνισμό του Ελληνάρα που αντιγράφει ότι δεί για να μην τον πούνε βλάχο, έχω βάσιμες υποψίες ότι δεν ξέρουμε γιατί φωνάζουμε…..

Είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι όλος αυτός ο κόσμος «σηκώθηκε απ΄τον καναπέ» (ατάκα που διαβάζω ή ακούω συνέχεια και δη από άτομα που είτε ξημεροβραδιάζονται στο νετ είτε δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους!) αλλά το θέμα δεν είναι να σηκωθείς απ’ τον καναπέ του σπιτιού σου για να κάτσεις στο πεζούλι της πλατείας αλλάζοντας απλώς στήριγμα στον κώλο σου. Το θέμα είναι να σηκωθείς και να αρνηθείς να κάτσεις οπουδήποτε αν πρώτα δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά σου. Όχι να πηγαίνεις το πρωί στην εταιρία του κάθε αρχιλαμόγιου -πες τον Τριανταφυλλόπουλο-με το dress code που επέβαλλε να πληρώνεις απ΄τη τσέπη σου, να του χαζογελάς 08.00-18.00 (σ.σ η υπερωρία απλήρωτη έτσι;!) μην τυχόν και χάσεις τη–με τις ευλογίες του Ι.Κ.Α.- μαύρη κι άραχνη δουλειά σου και μετά τις 18.00 να βγάζεις το ταγιεράκι και να το παίζεις «επανάσταση»! Μ’ αρέσει που οι περισσότεροι νομίζουν ότι επειδή μαζεύτηκαν σε μια πλατεία, είναι ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος και μάλιστα το πιστεύουν πετώντας βαρύγδουπες εκφράσεις τύπου «Κάναμε την αρχή» (του τέλους;!), «Εμπρός για την αλλαγή» και «Πάμε ωρέ αδέρφια» αλα Παπαμιχαήλ σε ταινία για το ’21 ή ακόμη χειρότερα αλα Μπράντον-Ντίλαν που προέταξαν τα αποτριχωμένα στήθη τους όταν απέβαλλαν την αγγουροΝτόνα με σύνθημα «Donna Martin graduates»! Άραγε τί κόστος έχει για τον Αρπανδρέου και τι είδους πίεση του ασκεί ένα Rock Wave Festival 25.000 ατόμων τη στιγμή που το πρωί της ίδιας μέρας όλοι αυτοί ήταν στις θέσεις τους κι έκαναν τους φοροαπαλλαγμένους εργοδότες τους κατά χιλιάδες ευρώ πλουσιότερους; Πόσοι από αυτούς προτίμησαν ντάλα καλοκαίρι να πάνε να ψηφίσουν αντί να τιγκάρουν το Super Paradise πληρώνοντας 20 ευρώ την είσοδο στην υγειά της αποχής; Κανείς από αυτούς δεν λάδωσε ποτέ του γιατρό ή υπουργό; Γιατί όταν κερδίζουμε το κύπελλο ή τη Eurovision κατεβαίνουμε πολύ περισσότεροι από 25.000; Που είναι οι υπόλοιποι 4.975.000 που δηλώνουν οικονομικά κατεστραμμένοι; Απέχουν από απαισιοδοξία και φόβο ή μήπως τελικά υπάρχει ακόμη ξύγκι; Γιατί το όλο σκηνικό θυμίζει πιτόγυρο με κόκα κόλα light;

Το πιο εύκολο λοιπόν είναι να κατασκηνώσεις στο Σύνταγμα φωνάζοντας και κοπανώντας χύτρες. Το δύσκολο είναι να σταματήσεις να λαδώνεις τον γιατρό τον εφοριακό και τον Παπά, να σταματήσεις να πληρώνεις 4 ευρώ τον καφέ και 100 ευρώ το δωμάτιο τη βραδιά, να σταματήσεις να ψωνίζεις παπαριές που δεν χρειάζεσαι, να σταματήσεις να ανέχεσαι να μην σου δίνουν απόδειξη, να σταματήσεις να δουλεύεις χωρίς ένσημα, να σταματήσεις να απέχεις απ’ το εκλογικό σου δικαίωμα νομίζοντας ότι έτσι τους τιμωρείς ενώ στην πραγματικότητα τιμωρείς μόνο τον εαυτό σου, να σταματήσεις να ψηφίζεις πότε τον πράσινο μαλάκα και πότε τον μπλε, να σταματήσεις να κλέβεις τους πελάτες σου, να σταματήσεις να παρακαλάς τον κάθε Βουλευτή να βάλει την αγράμματη κόρη σου στο δημόσιο χωρίς να το αξίζει, να δέχεσαι το γεγονός ότι ο γιός σου θα υπηρετήσει στον Έβρο κι όχι στο 401……ίσως τότε η ζωή σου να αλλάξει και μάλιστα τόσο πολύ που να μην χρειάζεται καν να βγείς στο δρόμο. Μέχρι τότε αφήστε με να επαναστατώ μες από τις επιλογές μου!

Υ.Γ.1 Μου έχετε λείψει πάρα πολύ....
Υ.Γ.2 Ευτυχώς που έκατσε το σκηνικό με το Σύνταγμα αλλιώς με τις δουλειές που έχω, σιγά να μην με ξαναβλέπατε!

5.130 ευχές

2011-04-21T09:35:00.005+03:00

Όσα κιλά είναι ο μπέμπης μου, τόσες ευχές σας στέλνω
κι όποιος έχει αντίρρηση γεμάτη πάνα φέρνω!

Εύχομαι σε όλους Καλή Ανάσταση Καλό Πάσχα και καλή τοξίνη, να φτάσει το τριγλυκερίδιο πεντακόσια!

Ασχέτικο (το αντίθετο του σχετικού) 1: Στη φωτογραφία βλέπετε το χεράκι του μπέμπη μου και το σμαραγδί μου νύχι!

Ασχέτικο 2: Συγχωρήστε με αν δεν απαντώ άμεσα ή δεν εμφανίζομαι συχνά, δεν το κάνω επειδή έβγαλα βιβλίο και την είδα (το άκουσα κι αυτό!) αλλά επειδή έβγαλα παιδί και την είδε εκείνο (να μ' έχει όλη μέρα με το βυζί έξω!). Μου έχει συμβεί να πάω τουαλέτα με το μωρό στο στήθος ενώ το να τρώω παράλληλα, έχει γίνει καθημερινότητα. Αυτό σημαίνει ότι τον ελάχιστο χρόνο που μπορεί να έχω μες στη μέρα, τον αξιοποιώ στο να κοιμηθώ ή στο να πάω μια ωρίτσα γυμναστήριο γιατί έχω γίνει μαούνα ή στο να σας διαβάσω (σλούρπ, γλύψ!).Το μπλόγκ όπως καταλαβαίνετε δεν είναι πρώτη προτεραιότητα αυτή τη στιγμή ούτε καν δεύτερη!

Ασχέτικο 3: Τον άλλωτε γραβατοφορεμένο Σαντικάι, φέτος τον έντυσαν casual επειδή μεγάλωσε κι απέκτησε στυλιστική άποψη ή λόγω κρίσης του Alter;

Ασχέτικο 4: Αυτή τη διαφήμιση των jumbo με τις λαμπάδες στα τσιγκέλια και τον μουστακαλή-ρομπότ, σκεφτόντουσαν πολύ για να την βγάλουν;

Ασχέτικο 5: Αυτόν τον Γερολυμάτο που χορεύει λες κι έχει πάει σε πάρτυ του σχολείου και ντρέπεται μπροστά απ΄το τραπέζι με τις μπόμπες, τί τον θέλουν και δεν τον στέλνουν να τελειώνουμε;

Κοινωνικό μήνυμα: Κάθε που κοιτάζω τον μπέμπη μου, θυμάμαι εκείνο το μωρό και μετανιώνω χίλιες φορές το δευτερόλεπτο γι' αυτό που έκανα.Μπορεί να πρόκειται για επέμβαση πέντε λεπτών αλλά το ψυχολογικό κόστος της άμβλωσης, είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από το μεγάλωμα ενός παιδιού ακόμη κι αν σ' αυτό είσαι μόνη σου. Ξέρω πως το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο είναι προσωπική υπόθεση και δεν αφορά κανέναν παρά μόνο εσένα. Αλλά σε παρακαλώ...πρίν κάνεις έκτρωση, διάβασε αυτή εδώ την ανάρτηση και ξανασκέψου το......

Πηγή εικόνας: Σαλόνι σπιτιού

Το γιαπί το πυλοφόρι το wii

2011-04-11T09:45:00.011+03:00

Τους άντρες τους αγαπώ, ειδικά τώρα που έχω δύο στο σπίτι να μου τραβάνε τα βυζιά, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Και τους αγαπώ όχι μόνο γιατί είναι ακομπλεξάριστοι, αληθινοί κι αυτό που λένε είναι συνήθως αυτό που εννοούν (μόνο όταν είναι να γ@μήσουν αποσυντονίζονται) αλλά και γιατί είναι χύμα. Τόσο χύμα που νομίζουν ότι το σπίτι είναι δωμάτιο πενταήμερης στον Καψή κι εσύ η καμαριέρα με την κρεατοελιά που περνάει κάθε πρωί για να μαζέψει τα ξερατά απ΄τα σφηνάκια. Όσο κι αν θες να γίνεις Λορένα Μπόμπιτ αγαπητή φίλη, ξανασκέψου το: ειδικά τώρα που οι μισοί είναι παντρεμένοι κι οι άλλοι μισοί gay δεν λέει να μένεις αγάμητη για δυο άδεια μπουκάλια κι ένα playstation, λέει;!

Μπουκαλοφοβία: Γενικά έχουν ένα θέμα με ό,τι πρέπει να ανανεώνεται (υγρό χεριών, σακούλα για τον κάδο, αλάτι πλυντηρίου κλπ.) αλλά ο μεγαλύτερός τους φόβος είναι τα μπουκάλια. Δεν εξηγείται αλλιώς που όταν πίνουν παγωμένο νερό και το μπουκάλι αδειάζει, δεν απλώνουν το κουλό τους να το γεμίσουν και να το επιστρέψουν στο ψυγείο παρά το αφήνουν άδειο δίπλα στο νεροχύτη μήπως πλησιάσει στη βρύση και γεμίσει μόνο του. Τουλάχιστον 1.345.678 φορές πρέπει να έχω βρεί άδειο μπουκάλι δίπλα στο νεροχύτη (που είναι κολλητά με το ψυγείο, μιλάμε δηλαδή για κίνηση 2 δευτερολέπτων) το οποίο γεμίζω και μία ώρα μετά ξαναβρίσκω άδειο στην ίδια θέση απ' την οποία το πήρα. Μάλιστα μια μέρα δεν γέμισα κανένα για να δώ τί θα κάνει και ως το βράδυ είχε χρησιμοποιήσει μέχρι και τα γυάλινα που έχουμε για τους καλεσμένους οπότε είχαν μαζευτεί καμια 50αριά λες κι είμαι σούπερ μάρκετ που αγοράζει άδειες Amstel. Σκέφτομαι σοβαρά να πάρω ένα μηχάνημα εμφιαλωμένου νερού σαν αυτά που έχουν στις εταιρίες αλλά δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο αντί για άδεια μπουκάλια να βρίσκω άδεια ποτήρια (ή ακόμη χειρότερα μποτίλιες!).

Πιατοφοβία (ή αλλιώς «Αραποφοβία»): Μια απ΄τα ίδια και με τα πιάτα. Επειδή βαριούνται να σκύψουν -λες και πίσω τους παραμονεύει ο αράπης με τη μαλαπέρδα έξω-ό,τι χρησιμοποιούν μέσα στην ημέρα για να φάνε (ποτήρια, πιρούνια, μαχαίρια, υπολείμματα τροφών κλπ.) το πετάνε στο νεροχύτη μέχρι η λάντζα να πιάσει ταβάνι (όπως οι στοίβες που φέρνουν στους γλεντζέδες στις Ελληνικές ταινίες για να τις σπάσουν στα πόδια της Μαίρης Λίντα) ενώ ακριβώς δίπλα μάντεψε…….ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΠΙΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ’ ΧΕΙ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ!!Μια μέρα που πάλι άφησα τα άπλυτα στο νεροχύτη επίτηδες (ούτε οι Mythbusters του ΣΚΑΙ τόσο πείραμα!) ελπίζοντας ότι θα σιχαθεί το χάλι μας και θα τα μαζέψει, βρήκα τα ντουλάπια και τα συρτάρια της κουζίνας άδεια αλλά επειδή στον νεροχύτη προφανώς δεν χώραγε όλο το σέτ του σερβίτσιου-προίκα, γινόταν στο σαλόνι του Χιώτη το mambo! (σ.σ. Μην τυχόν σας κοροιδέψει: Άλλο «Βάζω πλυντήριο» κι άλλο «Βάζω ταμπλέτα και πατάω το start»!).

Σκουπιδοφοβία: Το άσχημο δεν είναι που αρνούνται να αλλάξουν σακούλα σκουπιδιών. Το άσχημο είναι που ενώ την βλέπουν τίγκα, όχι μόνο δεν πάνε στον απέναντι κάδο να την πετάξουν αλλά απ' τη βαρεμάρα τους, εφευρίσκουν άδειες γωνίτσες για να χωρέσουν τα αχώρεστα μέχρι να εκραγεί η σακούλα και να φύγει η χρησιμοποιημένη καπότα στον αέρα χαρτοπόλεμος! Μάλιστα χθες το πρωί μου΄ρθε μια μυρωδιά σαπίλας-ψοφιμίλας γιατί κάποιος πέταξε κάτι υγρό έτσι χύμα μέσα, έπεσε για ύπνο κι ήρθε και βρώμισε η κουζίνα σαν ψαρόβαρκα οπότε βγαίνοντας να την πετάξω έσταζε σ’ όλη τη διαδρομή και 7 το πρωί σφουγγάριζα κατεβάζοντας καντήλια και μυρίζοντας σαν μπαγιάτικη τσιπούρα. Πείτε τους να επαναλάβουν μετά από μένα: Τα-σκουπίδια-είναι-φίλοι-μας!

Gadgetoλαγνεία: Άμα θες να τον χάσεις για κανα δεκαήμερο, πάρ' του καινούριο gadget ενώ για την περίπτωση που θες να εξαφανιστεί για πάντα, προτίμησε το i-phone4. Το ίδιο δε, ισχύει και για καινούριο pc ή για καινούριο παιχνίδι στο pc ή για GPS ή για κονσόλα ή κι εγώ δεν ξέρω για τί άλλο αφού ψηφιακά σκατά να δουν στην τηλεόραση, θα πάνε να τ’ αγοράσουν! Και το πρόβλημα δεν είναι που μόλις πάρουν καινούριο τηλέφωνο χάνονται και μένει πίσω ο μαλάκας να κάνει τις δουλειές, το πρόβλημα είναι που χάνονται κι ενοχλούν ταυτόχρονα. Πώς γίνεται αυτό; Θα σας εξηγήσω. Έρχεται σπίτι π.χ. με καινούριο κινητό, χράτσα χρούτσα τα κουτιά μαζί με προβληματισμό-μα-πώς-μπαίνει-αυτό-το-καλώδιο, μιας που εκτός των άλλων έχουν τη γνωστή σε όλους μας manualοφοβία σύμφωνα με την οποία δεν χρειάζονται ποτέ οδηγίες χρήσης –όπως ποτέ δεν χρειάζεται να ρωτήσουν τον δρόμο γιατί ποτέ δεν χάνονται- και την οποία θα αναλύσουμε σε άλλη ανάρτηση.Αφού τελικά βάλει εσένα να διαβάσεις το manual –γιατί εκείνου του είναι περιττό μην ξεχνιόμαστε-και ρίξετε και κανα δυο μπινελίκια στην εξυπηρέτηση πελατών, καταφέρνετε να το συναρμολογήσετε κι είναι ακριβώς η στιγμή εκείνη που μόλις το πρωτο-ανοίγει, το κάνει προέκταση του χεριού και του ματιού του και τον καβαλάει ο διάολος. Απ’ το πρωί που ανοίγει το μάτι του μέχρι το βράδυ που το κλείνει τσίκι τσίκι στο σαλόνι, τσίκι τσίκι στην κουζίνα που τρώτε, που και που μιλάει μόνος του σε στύλ "Καλά ε, έχει μνήμη 450gb με 50D παιχνίδια" (χέστηκα), όταν τον ρωτάτε π.χ. αν έχει πληρώσει τον λογαριασμό της ΔΕΗ δεν απαντάει παρά μόνο αν καταπιείτε κασσέτα και ρωτήσετε καμια 500αριά φορές στις οποίες αποκρίνεται με ένα απροσδιόριστο-τί-μου-λες-τώρα-είμαι-αλλού "Χμμμμ", τσίκι τσίκι στην τουαλέτα που το παίρνει μαζί του αλλιώς δεν χέζει, τσίκι τσίκι και στο κρεβάτι το βράδυ κι επειδή δεν το ξέρει καλά ακόμη, το ρυθμίζει λάθος και βαράει 4 το χάραμα οπότε για να βρεί πώς να το ρυθμίσει σωστά, ξανά τσίκι τσίκι με το παπάρι να φωτίζει μες στα μούτρα σου ενώ κοιμάσαι. Κανονικά τα καταστήματα τύπου Γερμανός εκτός από MP3, Άη Πόρδ και διάφορα άλλα αξεσουάρ που τους χαρίζουν, πρέπει να τους κάνουν δώρο και μια βδομάδα γιόγκα (γι’ αυτόν που μένει μαζί τους!).

Γιακουμποφοβία: Όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν πάνε ποτέ σε γιατρό. Όχι επειδή είναι καλά αλλά γιατί όπως ποτέ δεν χάνονται και ποτέ δεν χρειάζονται manual, έτσι και ποτέ δεν αρρωσταίνουν. Ένα βήμα πρίν τη χημειοθεραπεία να είναι, όχι μόνο δεν το παραδέχεται αλλά σε κράζει κι όλας ότι εσύ έχεις πρόβλημα αυτός μια χαρά είναι και να του ετοιμάσεις το πουκάμισο να βγεί το βράδυ γιατί έμαθε πως άνοιξε ντίσκο στον Αγ. Σάββα! (σοβαρά τώρα, σπάνια αρρωσταίνουν αλλά όταν τους συμβαίνει μιλάμε για το απόλυτο πρήξιμο….3 κιλά το ένα και λίγα λέω!).

Πουστοφοβία: Όχι οι άντρες δεν φοβoύνται τους ομοφυλόφιλους. Ίσα ίσα που έχουν πάντα έναν gay κολλητό και το παίζουν και προχώ σε στύλ «έλα μωρέ δεν τρέχει τίποτα»….μέχρι να τους αναφέρεις την πιθανότητα ο γιός τους να πηγαίνει με άντρες. Εγώ προσωπικά όταν σε μία υποθετική κουβέντα, τόλμησα να ξεστομίσω ότι έχω αποδεχτεί πως στη ζωή του –μόλις 2 μηνών-γιού μου παίζουν όλα τα ενδεχόμενα, κόντεψε να μου έρθει η πάνα καπέλο με δημοκρατικές διαδικασίες. Έκτοτε η φράση «το παιδί μας το αγαπάω, ότι κι αν διαλέξει» μετατράπηκε σε «όλοι μπορεί να γίνουν γκέι εκτός απ΄το παιδί μας» ή ακόμη καλύτερα «ο γιός μας θα γαμάει όλη τη γειτονιά»!

Υ.Γ. Αυτό με το καπάκι της τουαλέτας που ποτέ δεν το ανεβάζουν-κατεβάζουν δεν το σχολιάζω γιατί δεν έχω καταλάβει τι σημαίνει.

Update: Για να αποκαταστήσω το όνομα-για-ένα-κούτελο-ζούμε του άντρα μου που άμα διαβάσει αυτό το κείμενο δεν θα ξανακάνει τίποτα εδώ μέσα, ναι και σκούπα βάζει και πλυντήριο ρούχων και φαγητό φέρνει αν δεν προλάβω να μαγειρέψω και σιδερώνει και το παιδί κάνει μπάνιο-αλλάζει-ταίζει-φυλάει αλλά αυτό με τα μπουκάλια δεν παλεύεται! (ναι είμαι αχάριστη αλλά μην με χωρίσεις, τώρα συνήθισα!) :p

Τί είχες Ρώμα, τί είχα πάντα

2011-04-03T04:42:00.004+03:00

Πάνω που λέγαμε ότι γλιτώσαμε από το Ρετιρέ και μάλιστα ξεπεράσαμε και τον φόβο του "ωχ τώρα που πέθανε ο Δαλιανίδης λες να το ξαναβάλουν;", ήρθε η μεσημεριανή ζώνη αυτού του χουβαρντάδικου σταθμού ονόματι Antenaxatheis που όχι μόνο σπρώχνει τον άνεργο στο Φαληρικό Δέλτα αλλά είναι και το μοναδικό κανάλι που επαναλαμβάνει τις επαναλήψεις, αφού από ολόκληρες σειρές 50+ επεισοδίων παίζει πέντε συγκεκριμένα που όταν τελειώνουν τα πιάνει απ' την αρχή σαν playlist του Kiss FM.

Άκρως Αυτιστικόν: Πρίν 150 χρόνια ο Πάνος Αμαραντίδης αποφάσισε να γράψει μια "πρωτότυπη" Αμερικανιά τύπου "Family Comedy-O-Theos-na-tin-kanei” για μια ευτυχισμένη (=τρώμε πάντα όλοι μαζί, παίζουμε μπουνιές αλλά άμα αρρωστήσεις σου στίβω την κομπρέσσα, σπουδάζουμε, δεν το κάνουμε πρίν τα 18 κλπ.) επταμελή οικογένεια η οποία μένει σε μία πάμφτωχη δίπατη βίλα όπως οι Αμερικάνοι που μένουν στα ξύλινα διώροφα με τη σοφίτα. Αξιοσημείωτο είναι ότι το έργο (εκτός από το κλασσικό υποκριτικό Μπεζο-ύφος βάσει του οποίου μετά από κάθε έξυπνη ατάκα ακολουθεί παύση με τον ηθοποιό να κοιτάζει την κάμερα) φέρει έντονα στοιχεία επιστημονικής φαντασίας δεδομένου ότι ο καθένας έχει δικό του δωμάτιο, ο πατέρας της οικογένειας και δικηγόρος Αλέξανδρος Θεοτοκάτος με μία υπόθεση το εξάμηνο-κι αυτή για παραβίαση ερυθρού σηματοδότη-συντηρεί γυναίκα, πέντε παιδιά, κουνέλι και βίλα αλλά το κυριότερο ότι το ζευγάρι μετά από 30 χρόνια γάμου είναι τρελλά ερωτευμένο σε σημείο να γιορτάζει επετείους και να κάνει γεροντοζήλιες!

Επιπλέον, πρωταγωνιστούν:
1. Ο μορφονιός ανιψιός του σεναριογράφου ο οποίος παριστάνει έναν αιώνιο φοιτητή-κοπρόσκυλο πιανίστα που αγοράζει αυτοκίνητα-πάει ταξίδια-νοικιάζει γκαρσονιέρες με την τσέπη του πατέρα του (που γεμίζει με μία υπόθεση το εξάμηνο, μην ξεχνιόμαστε!) και που και που βαράει κι ένα τραγούδι στο πιάνο για να δείξει ότι εκτός από γκόμενες, «βγάζει» και τα λεφτά του.
2. Ένα κορίτσι κι ένα αγόρι που παριστάνουν τα δίδυμα χωρίς να μοιάζουν (κορίτσι στέλνει όλη μέρα sms κάνοντας κάθε μέρα κι άλλη σχέση- αγόρι θέλει να καβαλήσει μηχανάκι κάνοντας καθημερινά πιο σταθερή τη σχέση με τη χούφτα του).
3. Ένα πεντάχρονο αυτιστικό κοριτσάκι το οποίο προσέλαβαν στον δεύτερο κύκλο (στον πρώτο έπαιζε άλλο) που τσιρίζει κυκλοφορώντας μονίμως μ' ένα κλουβί κι ένα κουνέλι.
4. Μια γριά που κρέμεται όλη μέρα απ’ τον κουλοχέρη του Mont Parnes τρώγοντας τα λεφτά του γιού της (που κονομάει από μια υπόθεση το εξάμηνο μην ξεχνιόμαστε δις).
5. Μια δεύτερη γριά με χρυσό σφράγισμα που όταν δεν γεροντο-γκομενίζει, παριστάνει την αδερφή της πρώτης την οποία κυνηγάει για να μην παίζει.
6. Έναν πανίβλακα-τάχα συνεργάτη-του πρωταγωνιστή για να΄χει ο Μπέζος κάποιον να βρίζει και να ψυχ(ρ)αγωγεί το κοινό.
7. Τη γκόμενα του πανίβλακα συνεργάτη που δεν θέλει με τίποτα να τον παντρευτεί έτσι για να φαίνεται η γυναίκα του Θεοτοκάτου περισσότερο ηθική και νοικοκυρά, βγαλμένη απ’ το περιοδικό «Σταυροβελονιά και ρόκα» με δώρο δυο εργόχειρα.
8. Μια γεροντοκόρη γραμματέα με μήλο του Αδάμ και βυζί-σανίδα του surf, για να΄χει ο Μπέζος κάποια να φτύνει και να φαίνεται παντρεμένος αλλά γαμίκουλας.
9. Κάτι άλλοι αυτιστικοί που δεν θυμάμαι!

Τα ίδια πέντε επεισόδια που παίζουν σε λούπα, είναι:
1. Εκείνο που το ζευγάρι έχει επέτειο και θέλει να μείνει μόνο του αλλά το θυμούνται οι υπόλοιποι οι οποίοι μπουκάρουν σπίτι για να τους κάνουν έκπληξη κι έτσι ο Μπέζος μένει με το ποινικό στο χέρι.
2. Εκείνο που τα παιδιά κάνουν πάρτυ όπου ένας συμφοιτητής του γιου-κοπρόσκυλου την πέφτει στη μάνα της οικογένειας κι ο Μπέζος τα παίρνει (οι γεροντοζήλιες που λέγαμε).
3. Εκείνο που η μάνα παριστάνει την δικηγόρο χωρίς να έχει πάρει ακόμη το πτυχίο της και κατά λάθος βάζει στη φυλακή τη μία απ΄τις δύο γριές.
4. Εκείνο που το ζευγάρι πάει στο Ναύπλιο και οι γριές παίρνουν έξαλλες τον Μπέζο να του πουν ότι με το που έφυγαν απ’ την Αθήνα, τα παιδιά πήραν ναρκωτικά.
5. Εκείνο που το ζευγάρι έχει επέτειο και θέλει να μείνει μόνο του …..(σ’ αυτό το σημείο τους έχουν τελειώσει οι κασσέτες και το πιάνουν απ΄την αρχή).

Κωνσταντίνου κι Ελένης: Η σειρά που έχει βρυκολακιάσει από το 1997 (παρ' ολίγον προ Χριστού) μαζί με το 90’s καρό κιτρινόμαυρο ala ΑΕΚ-παντελόνι της Ελένης Ράντου. Σε ακόμη ένα πρωτότυπο σενάριό του ο Χάρης (β)Ρώμας υποδύεται τον Κωνσταντίνο Κατακουζηνό έναν μισογύνη καθηγητή Βυζαντινολογίας που όταν δεν γράφει για δικέφαλες χέστρες, βρίζει έναν εντελώς αντίθετο χαρακτήρα από εκείνον, τη συγκάτοικό του Ελένη Βλαχάκη με την οποία δεν έχει καταλάβει ότι είναι ερωτευμένος. Παράλληλα τιγκάρει τη σειρά σ’ αυτό που κατέχει καλά, δηλαδή στα χαζολογοπαίγνια-ομοιοκαταληξίες νηπιαγωγείου και στις επαναλαμβανόμενες ατάκες (π.χ. "μωρή Κατακουζήνα", "αναίσχυντη ημιόνα", "Βλαχάρα" ή "σκύλες της Λύσσας") μέχρι να λυσσάξουμε.

Επιπλέον, πρωταγωνιστούν:
1. Η Πέγκυ, ηθοποιός και φίλη της Ελένης, την οποία ο Ρώμας βρίζει διαρκώς αποκαλώντας την "γκαρσόνα βού" 40 φορές το επεισόδιο.
2. Ο Μάνθος, γκόμενος της Πέγκυς και σαβουρογαμίκουλας, τον οποίο ο Ρώμας βρίζει διαρκώς αποκαλώντας τον "ανεγκέφαλο ερωτύλο" 50 φορές το επεισόδιο.
3. Η Ματίνα, γεροντοκόρη φίλη της Ελένης που΄χει να δει χαρά στα σκέλια της από τότε που της έβαζαν κρέμα για το σύγκαμα, την οποία ο Ρώμας βρίζει διαρκώς αποκαλώντας την "ανεγκέφαλη γεροντοκόρη" 60 φορές το επεισόδιο.
4. Ο Νικόλας, μπαρόβιος φίλος της Ελένης, τον οποίο ο Ρώμας βρίζει διαρκώς αποκαλώντας τον "ανεγκέφαλο οινοχόο" 70 φορές το επεισόδιο.
5. Κάτι άλλες γκόμενες του Μάνθου τις οποίες ο Ρώμας βρίζει διαρκώς αποκαλώντας τες "Δεσποινίς Σαχλοκώδων" 80 φορές το επεισόδιο.
6. Κάτι άλλους αυτιστικούς που βρίζει-καταριέται στις υπόλοιπες κόλλες Α4 του σεναρίου.

Τα ίδια πέντε επεισόδια που παίζουν σε λούπα, είναι:
1. Εκείνο που κάνει σεισμό και η Ελένη φέρνει έναν σεισμολόγο γιαλαντζί να πεί στον Κωνσταντίνο ότι κινδυνεύουν για να τον κάνει να φύγει από το σπίτι.
2. Εκείνο που η Ελένη παριστάνει ότι έχει την σπάνια ασθένεια "Τακαμούρι" (φαντάζομαι έψαξε να βρεί ένα όνομα που να κάνει ρίμα με τα περισσότερα χαζολογοπαίγνια) για να την λυπηθεί ο Κωνσταντίνος και να τον κάνει να φύγει από το σπίτι.
3. Εκείνο που η Ελένη κληρονομεί κάτι χρήματα αλλά την πιάνει η τσιγκουνιά της και κοιμάται πάνω τους.
4. Εκείνο που η Ελένη φιλοξενεί έναν θείο της που έρχεται με μια βαλίτσα βότανα τα οποία νομίζουν για ναρκωτικά και κατά λάθος ρίχνουν στο φαί χασίς αντί για αλάτι και μόλις το τρώνε δεν μπορούν να σταματήσουν να γελάνε λες κι ο μπάφος είναι πανηγυριώτικο τσιγάρο-τρίκ!
5. Εκείνο που κάνει σεισμό και η Ελένη φέρνει έναν σεισμολόγο………….

Το καφέ της Χαράς: Και σε αυτό το σίριαλ ο Χάρης (β)Ρώμας πρωτοτυπεί παριστάνοντας τον Περίανδρο Πόπωτα έναν μισογύνη (πες τον μισογκέι) δήμαρχο που βρίζει έναν εντελώς αντίθετο χαρακτήρα από εκείνον, την Χαρά Χάσκα-κάτοικο του χωριού του-με την οποία δεν έχει καταλάβει ότι είναι ερωτευμένος ενώ παράλληλα τιγκάρει τη σειρά σ’ αυτό που κατέχει καλά, δηλαδή στα χαζολογοπαίγνια-ομοιοκαταληξίες νηπιαγωγείου και στις επαναλαμβανόμενες ατάκες (π.χ. «Ουδεπόπωτας» ή «Πρωτευουσιάνα») 500 φορές το επεισόδιο. Το ατού αυτής της σειράς-που έτσι όπως το πάει μέχρι το 2017 θα’χει επίσης βρυκολακιάσει-είναι ότι επειδή δεν αποτελείται από αυτοτελή επεισόδια επαναλαμβάνεται ολόκληρη κάθε φορά που σημαίνει ότι Χριστούγεννα-Πάσχα-καλοκαίρι βλέπουμε το ζευγάρι να τσακώνεται-ερωτεύεται-χωρίζει και φτού κι απ΄την αρχή. Η καινοτομία είναι ότι σ' αυτό το έργο, δεν βρίζεται μόνο ο (β)Ρώμας με τους άλλους αλλά και οι άλλοι μεταξύ τους δηλαδή ο Λευτέρης ο φούρναρης που βρίζει τον Τάσο τον μπακάλη, η γυναίκα του οποίου βρίζει την Κανέλα (όνομα για γυναίκα είναι αυτό ή για αδέσποτο;!) σύζυγο του φούρναρη, η οποία βρίζει την δασκάλα η οποία βρίζει την πρωτευουσιάνα η οποία βρίζει την τύχη της. "Κοκκινομούρα" "Κλεφτοσυκάδες" "Παχουλοκομψή" "Βαρέλω" και "Μυτόγκα" είναι μερικές από τις-γαργαλήστε-με-να-γελάσω- ατάκες που ειπώνονται 45.678 φορές το δευτερόλεπτο ενώ κρυφό χαρτί του σίριαλ αποτελεί ο Φατσέας ο οποίος υποδύεται τον αγράμματο κουνιάδο του δημάρχου που τον έχει βάλει ο (β)Ρώμας να κατακρεουργεί την Ελληνική γλώσσα για να προωθεί όσα χαζολογοπαίγνια δεν μπορεί να πεί ο ίδιος. Τώρα πες μου ειλικρινά και με το χέρι στο τηλεκοντρόλ.....κάτι τέτοιες στιγμές νοσταλγείς ή δεν νοσταλγείς τον Ευλογητό, τον Εξολοθρευτή, τον Άγγελο-Τιμωρό κι όλο το ψυχανώμαλο team του Φώσκολου;

Υ.Γ.1 Ευχαριστώ τον Κάφρο που μου θύμισε τον Ευλογητό!
Υ.Γ.2 Το βιντεάκι είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους τους τρελλούς και ψυχανώμαλους που δόξα Το Θεό ακόμη κι αν λείπω βδομάδες, τιμούν το μπλόγκ μου δεόντως!

Πηγή εικόνας: εδώ

Εγώ ο μαλάκας!

2011-03-15T14:45:00.056+02:00

Ενώ αυτόν τον καιρό περνάω την καλύτερη φάση της ζωής μου, συμβαίνει κάτι και απογοητεύομαι από όσους και όσα νόμιζα πως ήξερα. Ειδικά τα τελευταία χρόνια έχω κυριολεκτικά τρομάξει με τα σαρκοβόρα ένστικτα και την κακία των ανθρώπων, δυστυχώς τα ένιωσα βαθιά για πράγματα δικά μου που με πόνεσαν. Έχουμε γεμίσει είρωνες, κακεντρεχείς που προσπαθούν να βρούν οπωσδήποτε το ελάττωμα πάνω σου, κομπλεξικούς που έχουν λόγο για τις επιλογές σου ερχόμενοι κυριολεκτικά από το πουθενά, ψωνισμένους που νομίζουν ότι σου κάνουν χάρη και μόνο που σου μιλάνε, επιλεκτικά "τυφλούς" που σε κατηγορούν ακριβώς γι΄αυτό που είναι οι ίδιοι, ανταγωνιστές που κάνουν διαγωνισμό ευτυχίας ψάχνοντας απεγνωσμένα τρόπο να βγούν πάνω από σένα. Πόσο πάνω; Δεν ξέρω. Πάνω να΄ναι κι ότι να' ναι! Έχουμε γεμίσει μαλάκες στη συμπεριφορά, μαλάκες στη ζωή, μαλάκες στην ψυχή, μαλάκες παντού. Ακόμη κι εσύ που τώρα θα΄ρθεις να μου πεις πως έχω δίκιο μπορεί να είσαι ίδιος και χειρότερος, αφού συνήθως κατηγορούμε με πάθος αυτό που κατά βάθος είμαστε. Ακόμη κι εγώ μπορεί να΄μαι χειρότερη και μέσα σ' όλα πρώτα απ' όλα να με τρομάζει τελικά ο εαυτός μου.

Έχω φοβηθεί με την ευκολία με την οποία οι άνθρωποι βγάζουν απ' τη ζωή τους φίλους-συντρόφους-γονείς έτσι....από τη μια μέρα στην άλλη. Λες και όλα αυτά τα χρόνια υποκρίνονταν περιμένοντας πώς και πώς τη στιγμή που δεν θα σε "χρειάζονταν" πια και επιτέλους θα σε διαολόστελναν! Τόσο μίσος, τόση ξεφτίλα και τόση γυφτιά γύρω μου δεν έχω ξαναδεί ούτε τόσους πολλούς μαζεμένους που να τα θεωρούν όλα αυτά φυσιολογικά. Και παρ' όλο που δεν είμαι καθόλου υπέρ της εκδίκησης ή της ανταπόδωσης (όχι από μεγαλοψυχία, απλά το θεωρώ χάσιμο χρόνου) είναι από τις φάσεις που σκέφτομαι σοβαρά να γίνω τα ίδια σκατά με δαύτους μήπως προστατέψω τον εαυτό μου. Δεν ξέρω πια ποιόν να εμπιστευτώ και ποιόν να αγαπήσω. Έχω φτάσει σε σημείο να γνωρίζω καλό παιδί και να μην το πιστεύω.

Ευτυχώς έχουν βρεθεί στο δρόμο μου πάρα πολύ καλοί άνθρωποι-όπως η κολλητή μου και πρόσφατα τα κορίτσια που γνώρισα στη δουλειά μου-που με έχουν στηρίξει, με έχουν βοηθήσει, με έχουν κάνει να ψαχτώ μέσα μου, να προβληματιστώ, να γελάσω, να περάσω καλά, να αντέξω. Αλλά είναι τόσο φωτεινές εξαιρέσεις αυτά τα άτομα, που κάνουν τη διαφορά ακόμη πιο αισθητή. Δεν είμαι απαισιόδοξη ούτε παραπονιέμαι. Απλά συμβαίνουν γεγονότα που με κάνουν και θυμώνω με τον σκατοχαρακτήρα κάποιων αλλά ακόμη πιο πολύ με μένα που υπήρξα τόσο μα τόσο αφελής. Πρώτη φορά στη ζωή μου μετανιώνω τόσο πολύ για κάτι. Κάποτε φοβόμουν τους "νηστικούς" ώσπου γνώρισα τους απότομα "χορτασμένους". Και τότε κατάλαβα πως το αληθινό πρόσωπο του ανθρώπου, φαίνεται όταν πραγματοποιεί τα όνειρά του........

Πηγή εικόνας: εδώ

Υ.Γ1 Ευχαριστώ τη Μ.-φανταστική προισταμένη-σλουρπ-γλυψ για τον τίτλο τον οποίο εμπνεύστηκε σε μια στιγμή αδυναμίας (δηλαδή σε φάση που πρηξαρχίδης πελάτης ζήταγε με 800 ευρώ αφίσα στην Κηφισίας!).
Υ.Γ.2 Είμαστε 3.820, ζητάμε συνέχεια αγκαλιά μανούλας, απ' τα νεύρα μας τραβάμε τις αφέλειες της μανούλας ενίοτε και κανα μπουκέτο στον μπαμπά όταν πάει να μας βάλει ορό στη μύτη, ανοίγουμε τα χεράκια για να πάρουμε αγκαλίτσα, γελάμε κι όλοι γύρω μας κατουριούνται!

The Real Psolarpaxtres of Athens: Πώς έξι πρώην και νυν βιζιτούδες θεωρούνται νοικοκυρές και μάλιστα real!

2011-03-04T15:39:00.014+02:00

Ξεχάστε σήμερα κι όλας το στερεότυπο που μέχρι πρίν δυο βδομάδες ήθελε την νοικοκυρά απεριποίητη και αχτένιστη να τρίβει επίμονα το σκατό στο σλίπ του άντρα της, να μην έχει χρόνο να κλάσει, να τσακώνεται με κουμπαροπεθερικά για το, από καταβολής Ελληνικού (α)πολιτισμού, φλέγον ζήτημα-τί-όνομα-θα-δώσουμε-στο-παιδί (ειδικά αν πρόκειται για πρωτότοκο) και να ζαλώνεται σαν γαιδούρι κάθε καλοκαίρι που η οικογένεια παραθερίζει στο πρωτότυπο θέρετρο ονόματι "Εξοχικό πεθερικών στον Κάλαμο" και θέλει κάποια να τους μαγειρεύει....τώρα τις κατσαρόλες πετάξτε τες ψηλά!

Γιατί πλέον φίλες μου, και πάντα κατά την άποψη του τηλεοπτικού καναλιού "Antenaxatheis" που απ' την τσιγκουνιά του έχει ξεσκιστεί στο copy/paste Αμερικάνικων σειρών, η σημερινή και πάνω απ' όλα real-Ο-Θεός-να-την-κάνει-housewife-mi-xeso, κυκλοφορεί σαν κλώνος του Λάκη Γαβαλά με το δέρμα να κάνει αντανάκλαση σαν άσφαλτος στους 45 βαθμούς κελσίου απ' το πολύ σολάριουμ, το μέτωπο τσίτα να ξερνάει υαλουρονικό οξύ, το τεχνητό αλογίσιο δόντι και τον δικέφαλο τούρλα απ' την τελευταία ένεση ντοπαμίνης η οποία μεταφράζεται ως "Γυμνάζομαι καθημερινά" κάτι σαν τον δακτύλιο στο στομάχι που επίσης μεταφράζεται ως "Έχασα 140 κιλά με τη δίαιτα του μπρόκολου" (=απ' το πολύ κλανίδι διακτινίστηκα στο διάστημα κι έδειξα ελαφρύτερη!). Παράλληλα δε, διαθέτει όλο τον χρόνο αλλά και το χρήμα να τρώει δίπλα σε πάμφτωχες πισίνες, να ψωνίζει παππούτσια και ρούχα χιλιάδων ευρώ, να μποτοξιάζεται απ' τη χωρίστρα μέχρι τα ούλα, να συμμετέχει σε φωτογραφήσεις (πάντα φιλανθρωπικού χαρακτήρα, πού αλλού μπορείς να μοστράρεις καλύτερα τη γούνα αν όχι στο παιδάκι με τον καρκίνο ε;!), να μεταφέρεται στα κλάμπς από μια πρόχειρη καθημερινή λιμουζίνα, να ασχολείται με τα χόμπι της (βλ. κυνήγι μπεκάτσας) και κυρίως να έχει παιδιά χωρίς πραγματικά να έχει (βλ. νταντάδες) μιλώντας άπταιστα βλαχοεγγλέζικα τύπου "Ουόλ Ράιιιτ" σαν Αλβανοτσέλικας σερίφης. Και οκ το να θέλουν να γελοιοποιηθούν μπας και τις θυμηθεί κανείς και κλείσουν καμιά εμφάνιση, χαλάλι τους η πίπα η μεγάλη τους. Αλλά να δείχνουν τέτοια εκπομπή σε μια περίοδο που άλλες νοικοκυρές χάνουν τη δουλειά τους με τον κυριολεκτικά fake μισθό από κάτι βιζιτούδες-τάχα μου επιχειρηματίες σαν και δαύτες στο όνομα μιας κρίσης που αυτομάτως εξαφανίζεται μπροστά σε Κολωνακιώτικη βιτρίνα με γόβες, αν δεν είναι πρόκληση ή προσβολή, είναι τουλάχιστον ξεφτίλα! (βέβαια θα μου πείς κι αυτοί που διοικούν την τηλεόραση ξεφτίλες είναι που κόβουν μισθό στους άχρηστους ξεφτιλισμένους συγγενείς τους αλλά λέμε τώρα.....).

Φυσικά μετά απ' αυτό θα με ρωτήσεις "Πώς ξέρεις ότι είναι βίζιτες (Βλαχοαγγλιστί: Dickcatchers);" και θα΄χεις και δίκιο.....πράγματι δεν ξέρω και για να είμαι ξεκάθαρη, δεν με ενδιαφέρει τί κάνει ο καθένας στη ζωή ή στο κρεβάτι του είναι δικαίωμά του. Θα' θελα όμως πολύ να μάθω πώς ονομάζεσαι όταν προβάλλεις σαν πρότυπο , και μάλιστα real, την πολυτελή ζωή που απέκτησες απ' τον γάμο σου με κάποιον, εντελώς συμπτωματικά θέλω να με πιστέψεις, επιχειρηματία- δικηγόρο-ποδοσφαιριστή χωρίς να παράγεις κανένα έργο. Πρός το παρόν αυτό που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι βλέπω έξι ψωνισμένα γεροντοτσόλια τίγκα στο οξυζενέ και ντυμένα σαν τις 20χρονες κόρες τους ως αποτέλεσμα απύθμενου κόμπλεξ, να περιφέρουν την ματαιοδοξία τους σαν στάση ζωής χωρίς να μπορώ να καταλάβω τί είναι αυτό ακριβώς που δικαιολογεί την προβολή τους όταν κάαααποτε η Σουλιώτη ήταν μοντέλο, κάααααποτε η Ναθαναήλ ήταν κι αυτή μοντέλο, κάαααααποτε η ΠΟρδούλα έπαιξε σ' ένα παιχνίδι όπου ρουφιάνεψε-σπιούνεψε καμιά εικοσαριά άπλυτους Tom Hanks σ' ένα νησί και κάαααποτε η Χριστίνα Παππά έπαιζε σε κάτι ταινίες της κακιάς ώρας τύπου "Πάτερ Γκομένιος" κι από τότε όποτε κάνουν ρεπορτάζ για τη δεκαετία του '80 την ξεθάβουν και την καλούν στα παράθυρα. Οι άλλες δύο δε, είναι τόσο "γνωστές" που δεν τις ξέρει ούτε η μάνα τους ίσως ούτε καν αυτός που τις πρότεινε να παίξουν.

Επιπλέον έχουν το θράσσος να αποκαλούν ριάλιτι ένα, εκτός πραγματικότητας, σίχαμα στο οποίο δεν κυκλοφορούν σε τίποτα λιγότερο από κέντρα αισθητικής, εστιατόρια, spa, ξενοδοχεία και χλιδάτα καταστήματα ότι δηλαδή επισκέπτεται καθημερινά η real νοικοκυρά και ευτυχώς που τόνισαν το "..of Athens" γιατί αν υπονοούσαν την αγρότισσα της περιφέρειας εκεί είναι που θα έτρωγαν ντομάτα και μάλιστα με κρατική επιχορήγηση! Βέβαια όλη αυτή η παρωδία-εκεί-που-έχεσαν-οι-Desperate-Housewives-βγήκε-η-Σουλιώτη, έχει και μια λογική αν σκεφτεί κανείς πως με την κατάσταση που επικρατεί, μεγαλύτερη καριέρα κάνεις σαν πρώην μοντελοηθοποιός-νυν σύζυγος μεσόκοπου τάδε παρά σαν φτυχιούχος. Σου λέει το (που)ριάλιτι "Όσα βγάζεις σε τρία χρόνια γάμου δεν τα βγάζεις μια ζωή ολόκληρη" , μετά χτυπάς κι ένα trendy διαζύγιο τσακίζοντας τη βαρβάτη διατροφή Τσακάλωφ και Σκουφά γωνία κι είσαι και κιουρία.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν μετά απ' αυτό αγαπητή φίλη μια καινούρια καριέρα απλώνεται μπροστά σου οπότε ξαμολήσου ξεφτιλίσου τράβα και γ@μήσου! Πάρε ό,τι μπορείς, κάνε γυμνό εξώφυλλο, παίξε ρακέτες με τα κωλομέρια να κάνουν πλάφα-πλούφα στην Ψαρρού πρώτη ξαπλώστρα πίστα, κάνε γυμνό εξώφυλλο, γύρνα DVD, βάλε μέσον τον βουλευτή κουνιάδο σου να σε χώσει σε κανα πάνελ (μπορεί εκτός απ' όλο το κανάλι να πάρεις κι εκπομπή που ξέρεις!) βγες να δηλώσεις "Έχω περάσει κι εγώ κατάθλιψη", φώναξε τους φωτογράφους τη μία και μοναδική φορά που θα πας σούπερ μάρκετ (τις άλλες πάει η Φιλιππινέζα) ζητώντας κάτω απ' την καθόλου στημένη φωτό να μπεί λεζάντα που να λέει ότι ξέφυγες λίγο απ' το φορτωμένο σου πρόγραμμα (=το ξυσομούνι), άσε υπονοούμενα ότι σε λίγο καιρό ανεβαίνεις τα σκαλιά της εκκλησίας με τον μόλις τεσσάρων ωρών χορηγό σου και κυρίως μην αντιστέκεσαι, μην αντιστέκεσαι βγάλε ταρίφα κι εσύ!

Πηγή εικόνας: Το σαλόνι του σπιτιού μου!

Υ.Γ.1 Την έταιρη παπαριά ονόματι "Steps" που αντιγράφει το "Fame" αλλά στο πιο μπαστουνοβλάχικο Χασιάς, θα την κράξω άλλη φορά. Προς το παρόν μία που είδα την πρωτότυπη σκηνή της φοιτήτριας που κουτουλάει με τον νεοφερμένο-με-θέλουν-όλες συμφοιτητή και της πέφτουν τα πράγματα για να τα μαζέψει ο νεοφερμένος και να ερωτευτούν κι άλλη μία που πήγα να ξεράσω.
Υ.Γ.2 Μου έχετε λείψει πάαααααααρα πολύ αλλά δεν προλαβαίνω. Για την ακρίβεια είμαι ένα όρθιο, ξενυχτισμένο, νηστικό και άπλυτο πτώμα που όλη μέρα καταπίνει παυσίπονα και βιταμίνες για να σταθεί όρθιο έχοντας 24 ώρες το 24ωρο ένα μωρό σαν προέκταση του βυζιού του...ΒΟΗΘΕΙΑ!!!!!!!!!

Τρία κιλά και δέκα γραμμάρια

2011-02-12T00:04:00.003+02:00

...τόσο ζυγίζει η ευτυχία και η χαρά μετρά μόλις 50 εκατοστά. Ότι είχα κάνει στη ζωή μου μέχρι χθές ήταν μια μπούρδα, ένα τίποτα. Χαμένος χρόνος που τίποτα ποτέ δεν είχε σημασία...ούτε οι πληγές, ούτε οι φωνές, ούτε το "Αχ", ούτε ο πόνος. Δεν υπήρξε ποτέ κανένας πόνος. Ήρθες, πάγωσες τη μνήμη στο πρώτο σου το κλάμμα κι έκανες εμένα και τον μπαμπά σου, τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στη γη. Περνώντας σήμερα την έξοδο του μαιευτηρίου με εσένα αγκαλιά, ανοίξαμε την πόρτα στο Χάπι Έντ που δεν πιστεύαμε ποτέ κλείνοντας για πάντα όλα εκείνα που...αλήθεια ποιά να' ναι άραγε; Ξεχάσαμε....
Φέτος που ήρθες στα γενέθλιά μου κι έσβησες όλες τις φωτιές, υπόσχομαι να είμαι εκεί όσο αντέχεις, να σ' αγαπώ όσο δεν μπορείς.

Η μαμά(γισσα)

-Θέλω να ευχαριστήσω πάρα μα πάρα πολύ τον άντρα μου για όλη του την αγάπη, τη φροντίδα (....αλλά και τη γκρίνια χαχα!) * τις οικογένειές μας για τη όλη τους τη βοήθεια * τους κουμπάρους μου Ζ. και Κ. για εκείνα που μας έδωσαν απλόχερα όλους αυτούς τους μήνες (από 24ωρη ψυχολογική υποστήριξη σε ορμονική κλαούνα δια τηλεφώνου, μέχρι λαζάνια ντελίβερι) * τους ανθρώπους στη δουλειά μου και ιδιαίτερα τη Μ. την Α. και τον Γ. που τους τα έπρηξα (και για να με ηρεμήσουν με πήγαιναν και γουρούνιαζα στα Ασιατικά και να δούμε τώρα, πώς θα χάσω το βάρος που πήρα) * τον Παραμυθά μου ο οποίος, παρόλο που δεν μας γνώριζε προσωπικά, έκανε τον κόπο και κυρίως την τιμή να μας επισκεφθεί στο νοσοκομείο και την μαμά μου να αναφωνίσει "Ωχ ο Πιλάβιος!" * όλους τους συγγενείς, φίλους bloggers και φίλους γενικώς που είτε ήρθαν να μας δούν, είτε τηλεφώνησαν, είτε έστειλαν email / sms / σήματα καπνού, είτε πέρασαν από εδώ να ευχηθούν * τον ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ γιατρό μου (γνήσιος τρελλοΚρητικός) που δεν πτοήθηκε όταν ξεσήκωσα στο πόδι ένα ολόκληρο χειρουργείο φωνάζοντας "Βοήθεια πεθαίνω" παρά βγήκε να ενημερώσει τους δικούς μου με τη χειρουργική ποδιά του χασάπη, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά και κάνοντας το σήμα της νίκης * καθώς και όλο το προσωπικό του μαιευτηρίου αλλά ειδικά τον μάγειρα γιατί εκεί μέσα έζησα δεύτερο Master Chef με την γκουρμεδιά να πηγαίνει σύννεφο! Σας ευχαριστώ όλους για όλα!!

-Μην νομίζετε ότι ολόκληρο τοκετό και θα τον αφήσω να περάσει έτσι χωρίς να κατα-κράξω τους πάντες και τα πάντα. Ήδη ψάχνω τον π...στη που ανακάλυψε την επισκληρίδιο. Μόλις τον βρώ και κυρίως ξεκλέψω χρόνο από θηλασμό-ξεσκάτισμα-γκίλι γκίλι αχου το μου-θα σας ενημερώσω οπωσδήποτε. Προς το παρόν δεν μπορώ, είμαι τρελλά ερωτευμένη!

Νευράκια σακουλάκια

2011-02-03T12:31:00.008+02:00

Επειδή όπως όλοι γνωρίζετε είμαι τρομερά φιλήσυχο και βολικό άτομο που ποτέ δεν γκρινιάζει-υποτροπιάζει-τσαντίζεται, μου τη σπάνε πολύ περισσότερα από εφτά πράγματα αλλά άμα αρχίσω να γράφω δεν μας φτάνουν τριάντα blogs. Πάρτε τώρα την εφτάδα και στο μέλλον επιφυλάσσομαι και για χιλιάδα!

1. Πενταώροφη τούρτα σε μπιζουτιέρα: Πάω στο ζαχαροπλαστείο, με υποδέχεται ευγενέστατη και χαμογελαστή η υπάλληλος, τη ρωτάω τί έχει μέσα η μία πάστα και τί έχει η άλλη, τελικά τις παίρνω όλες κι εκείνη αναλαμβάνει να τις βγάλει απ' τη βιτρίνα και να τις βάλει σε κουτί.... για μονόπετρο μην τυχόν και πέσει έξω η επιχείρηση. Κι όχι μόνο τις στοιβάζει με τις κρέμες να ξεχειλίζουν και τις σοκολάτες να χώνονται στις κόγχες αλλά αν έχεις παραγγείλει και τίποτα σιροπιαστό το βάζουν κι αυτό μαζί με τα άλλα ώστε μέχρι να φτάσεις σπίτι να΄χουν γίνει όλα σούπα.

2. Τσιφουρνιά: Και στο φούρνο μια απ' τα ίδια. Να κουβαλάς οριζόντια και με τα χέρια απλωμένα, τρείς τυρόπιτες και μια χωριάτικη (όπως στις Ελληνικές ταινίες που όταν οι ηθοποιοί ψωνίζουν δεν κρατάνε σακούλες αλλά μπαίνουν στο σπίτι αγκαλιά με τυλιγμένα πακέτα που τους κρύβουν τη μούρη) μην τυχόν χαλάσουν καμιά σακούλα και φαληρίσει το μαγαζί. Η ακόμη χειρότερη τσιφουτιά είναι όταν ζητάς π.χ. μια σπανακόπιτα-η οποία μετά από τόση ώρα έξω, έχει γίνει κατεψυγμένη-και δεν μπαίνουν στον κόπο να τη ζεστάνουν μη και κάψουν 0,0056 Watt ρεύματος!

3. Σούπερ Μάρκετ: α) Περιμένεις στην ουρά καθώς η ταμίας χτυπάει τα πράγματα του μπροστινού σου ο οποίος με σαδιστικό χαμόγελο, τα τοποθετεί στις σακούλες ένα προς ένα ενώ παράλληλα τα χαιδεύει, εξετάζει τις ετικέτες κι αν είναι και λίγο πορνόγερος πιάνει και την κουβέντα στην ταμία για την ακρίβεια και τις γυναίκες. Μόλις εκείνη του ανακοινώνει το ποσό κάνει μια ώρα να βρεί το πορτοφόλι του, άλλη μια να βρεί τα λεφτά μέσα στο πορτοφόλι του, τρείς ώρες να ξεχωρίσει τα κέρματα απο τα χοντρά, άλλες τρείς να χώσει τα υπόλοιπα πράγματα στη σακούλα και δύο ώρες να ρωτήσει πόσους πόντους έχει στη κερδοκάρτα και πόσους ακόμη χρειάζεται για να αγοράσει το σερβίτσιο...είκοσι φορές να πέρναγες από το ταμείο express με δέκα πράγματα τη φορά, γρηγορότερα θα τέλειωνες β)....και τώρα η σειρά σου.Είσαι γρήγορος και τα πράγματα τα βάζεις αμέσως στις σακούλες αλλά η ταμίας εκστασιάζεται και σχεδόν σου τα εκσφενδονίζει στα μούτρα οπότε δεν έχεις προλάβει να τα χώσεις όλα μέσα. Με μια σβέλτη κίνηση βγάζεις τα χρήματα, της τα δίνεις, παίρνεις τα ρέστα και εκείνη προκειμένου να επιβραβεύσει την ταχύτητά σου αναλαμβάνει να σε βοηθήσει βάζοντας στις τσάντες....αυγά με γυάλινα ποτήρια μαζί, απορρυπαντικά με φαγώσιμα μαζί, ντομάτες με κουτιά εβαπορέ μαζί, το κεφάλι της στο φούρνο με πατάτες μαζί..... γ)...φεύγοντας κι αφού παίρνεις τα μισά πράγματα στουμπηγμένα και σε θανατηφόρες δόσεις (βλ. μπισκότα χλωρίνης) ανακαλύπτεις οτι ο προηγούμενος έχει αρπάξει ένα σκασμό επιπλέον άδειες σακούλες και δεν σου έχει αφήσει καμία να αρπάξεις κι εσύ...τί γύφτος!

4. Ενεργητική-παθητική: Της ενεργητικής και της παθητικής φωνής τις έχουν απαυτώσει τα ράμματα κι επειδή βλέπω συνεχώς-και μάλιστα από σπουδαγμένους ανθρώπους που κάθε τρείς και λίγο "απλώνουν" τα ντοκτορά τους σαν προικιά παρθένας-κάτι τραγικά του στύλ "φαίνετε ότι είσαι ζώον" ή "τον παίρνεται και γέρνεται" και μου γέρνει κι εμένα το μάτι, πάμε όλοι μαζί:
α) Ενεργητική φωνή- Στη φωνή αυτή ανήκουν τα ρήματα που τελειώνουν σε –ω. Η πράξη που γίνεται στη φωνή αυτή πηγαίνει σε κάποιον άλλον ή κάπου αλλού. Π.χ. δέρνω, χέζω, γ@μάω κ.λ.π.
β) Παθητική φωνή: Στη φωνή αυτή ανήκουν τα ρήματα που τελειώνουν σε -μαι. Η πράξη που γίνεται στη φωνή αυτή γυρίζει πίσω στο πρόσωπο που την κάνει (σαν να λέμε μπούμερανγκ!). Π.χ. δέρνομαι, χέζομαι, γ@μιέμαι κ.λ.π. με μόνη εξαίρεση το Β' πρόσωπο πληθυντικού που όπως πολύ σωστά επεσήμανε η Καρυάτιδα, γράφεται ως "Γ@μιέστΕ". Το καταλάβαμΕ;

5.Μπλογκοτένοντας: Βλέπεις μια ανάρτηση κι από κάτω 125 σχόλια."Ουάου..πόσος κόοοοσμος...κάτσε να γράψω κι εγώ" μονολογείς για να συνειδητοποιήσεις ότι τα 62,5 είναι αναγνωστών και τα υπόλοιπα 62,5 του blogger που απαντάει στον καθένα ξεχωριστά.Κι επειδή το βλέπω σχεδόν παντού να φοριέται το συγκεκριμένο συνολάκι αλλά δεν καταλαβαίνω τον λόγο που θέλει κάποιος να πατάει 62,5 φορές το κουμπί "Δημοσίευση σχολίου" και να παθαίνει τενοντίτιδα, ρώτησα γιατί συμβαίνει αυτό που βασικά είναι μαζοχιστικό και καθόλου πρακτικό.Η απάντηση που πήρα ήταν "Γιατί η επαφή γίνεται πιο προσωπική". Δηλαδή αν κάποιος απαντήσει σε μένα και σε άλλους πέντε χρήστες στο ίδιο post comment θα νομίζω ότι απευθύνεται γενικά σε πολλές Μάγισσες Κίρκες ενώ αν απαντήσει σε ένα ξεχωριστό post comment ειδικά για το άτομό μου, τότε μόνο θα καταλάβω η αυτιστική ότι απευθύνεται σε μένα προσωπικά....πλάκα μου κάνετΕ;!

6. Ταχύρρυθμα ιατρικής: Πολλές φορές όταν οι άνθρωποι, και ειδικά οι πιο αγχώδεις, πηγαίνουν στον γιατρό είτε για εξέταση είτε για επέμβαση τον ρωτάνε το κλασσικό "Τί θα μου κάνετε γιατρέ;" για να εισπράξουν την επίσης κλασσική-βαριέμαι-και-ξύνω-τα-@@-μου απάντηση "Τί θες τώρα, να σου μάθω την ιατρική;". ΩΠΑ ρε Μαγκντί δεν σου είπαμε να μας δείξεις πώς γίνεται το by pass ούτε να μας φέρεις το πτώμα απ' το νεκροτομείο για πρακτική. Πώς θα κάνεις το σφράγισμα σε ρωτήσαμε. Όταν δηλαδή η γυναίκα σου σε ρωτάει στο κρεβάτι τί της κάνεις, εσύ απαντάς "Τί θες τώρα να σου μάθω πως πηδιούντΑΙ";

7. Σακουλάκια πολυμπάγκ: Για έναν άγνωστο λόγο οι περισσότερες μαμάδες έχουν κόλλημα ή με τα τάπερ ή με τα σακουλάκια πολυμπάγκ.Η δική μου λοιπόν έχει κόλλημα με τα σακουλάκια.Τόσο κόλλημα που αν πάρει χαμπάρι η Greenpeace το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής που έχει προκαλέσει, θα πρέπει να της βάψω με κόκκινο σπρέι τη ραχοκοκκαλιά για να μην της γδάρουν το τομάρι. Θέλει να πάρει μαζί τα φάρμακά της; Τα βάζει σε πολυμπάγκ. Θέλει να έχει μαζί της το τηλέφωνο του τάδε; Το γράφει σε χαρτάκι post it και το βάζει σε πολυμπάγκ. Θέλει να τη συνοδεύουν ο Άγιος Ευφραίμ, ο Άγιος Πατάπιος, ο γέροντας Παστίτσιος και όλη η αρχιεπισκοπή; Βάζει τις εικονίτσες μαζί με τα ασορτί λιβανάκια-καρβουνάκια-λαδάκια τους σε πολυμπάγκ. Μου στέλνει φαγητό; Βάζει τα μαχαιροπήρουνα σε πολυμπάγκ, τις χαρτοπετσέτες σε άλλο πολυμπάγκ και το τάπερ σε τρίτο πολυμπάγκ το οποίο και δένει με 56.789 κόμπους μην τυχόν και χυθεί έξω το φαί και μετά θέλεις τα χέρια του Hulk Hogan και όλων των sequel του Ράμπο για να τ' ανοίξεις. Το αποκορύφωμα ήταν όταν, τον περασμένο μήνα που νοσηλεύτηκα μια μέρα στο μαιευτήριο λόγω πρόωρων συσπάσεων, ήρθε και άρχισε να βάζει τα αθλητικά μου τα παππούτσια σε σακουλάκι, τις κάλτσες μου σε σακουλάκι, τα νεύρα μου σε σακουλάκι κι αφού κόντεψα να της φέρω τον ουροκαθετήρα καπέλο, φεύγοντας μου πέταξε επάνω στο κομοδίνο και μερικά σακουλάκια με λάδια, αγιασμούς prive (δηλαδή διαβασμένους στο όνομά μου) εικόνες διαφόρων Αγίων και ένα χόρτο-φυτό-whatever από κάποια Μονή που δεν την ξέρουν ούτε αυτοί που μένουν μέσα. Μάλιστα την ημέρα που έβγαινα απο το νοσοκομείο, με πήρε τηλέφωνο να μου πει να μην ξεχάσω να τα πάρω μαζί μου.......άμα περνώντας απ' το μαιευτήριο δείτε μια τρελλή να βάζει ένα μωρό σε πολυμπάγκ και μια άλλη τρελλή να της κάνει επισκληρίδιο στο μάτι, είμαστε εγώ κι η μάνα μου!

Υστερ(ι)όγραφο: Σας ευχαριστώ όλους που περνάτΕ. Το ξέρω ότι χάθηκα αλλά λόγω αφόρητων πόνων στη μέση απο το βάρος, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο πλέον να κάθομΑΙ στον υπολογιστή οπότε τις τελευταίες μέρες την περνάω ξάπλα, τρώγοντας σαν φαλαινοθηρικό.Κι επειδή τα γεννητούρια πλησιάζουν δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να ξαναμπώ αλλά υπόσχομΑΙ να σας αποζημιώσω με ένα ποστ τοκετού-κόλαφο. Μέχρι τότε να περνάτΕ γαμώ.ΦύγαμΕ για Κάιρο (fuck Mubarak!).

Κ(ρ)αζαμίας 2011

2011-01-27T20:14:00.007+02:00

Φεβρουάριος: Την 34.567η στάση εργασίας κηρύττουν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μεταξύ 10.00-12.00, 13.00-15.00, 16.00-16.30, 17.00-19.00 και 22.00-22.05 ενώ παράγοντες των συνδικάτων αλλάζουν 45.678 γνώμες το μισάωρο με αποτέλεσμα πότε να απεργούν τα τράμ και τα λεωφορεία, πότε τα τρένα και τα λεωφορεία, πότε μόνο τα λεωφορεία και πότε τα ακυρωτικά μηχανήματα και οι χειρολαβές. Εν τω μεταξύ στις στάσεις δημιουργείται το αδιαχώρητο από αγανακτισμένους επιβάτες που δεν ξέρουν αν το λεωφορείο έρχεται ή φεύγει ή από εκείνους που τους μαγκώνει η πόρτα την ώρα που η επιβίβαση συμπέφτει με την έναρξη της απεργίας οπότε όλοι ελπίζουν σε μια ξαφνική νεροποντή η οποία σε συνδυασμό με τα βουλωμένα φρεάτια, θα τους οδηγήσει στις δουλειές τους με τα κανό, μια ώρα αρχύτερα. Τα δε νοσοκομεία λειτουργούν με προσωπικό (αν)ασφαλείας δηλαδή τις καθαρίστριες, τον security και τον καντινιέρη που σημαίνει ότι ο ετοιμοθάνατος πηγαίνει στα επείγοντα κι αντί με νεκροφόρα, φεύγει με «βρώμικο» καλαμάκι-τζατζίκι-πατάτες.

Μάρτιος: Ευκαιρία αύξησης του εισοδήματός τους αποτελούν για τους άνεργους, οι συνεχόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις των φαρμακοποιών καθώς πουλάνε στη μαύρη αγορά ό,τι υπάρχει στο ντουλάπι τους με συνθηματικό "Την ινσουλίνη την καλή". Παράλληλα για άλλη μια φορά οι ρεπόρτερς ξεχύνονται στους δρόμους προκειμένου να τσακώσουν τους αμόρφωτους νέους που δεν ξέρουν τί γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου ωστόσο στην άκαρπη προσπάθειά τους να βρούν Έλληνα που να σπουδάζει σ' αυτή τη χώρα, οι δημοσιογκάφοι αναγκάζονται να ρωτήσουν τους διερχόμενους Αλβανούς που απαντούν σωστά οπότε το ρεπορτάζ κλείνει καταλήγοντας στο συμπέρασμα «Να γιατί οι αλλοδαποί κρατάνε τη σημαία» (…..για να την καίνε μετά στα γήπεδα!).

Απρίλης: Όπως κάθε χρόνο έτσι και το 2011, οι κάμερες την στήνουν στη Βαρβάκειο για το καθιερωμένο Πασχαλινό αφιέρωμα παίρνοντας πλάνα από ωρυόμενους αιματοβαμμένους κρεοπώληδες, παγωμένους πάγκους και καρτελάκια με τιμές. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές, αυτό το Πάσχα από τα τσιγκέλια δεν κρέμονται αρνοκάτσικα αλλά γατιά, σκυλιά και περιστέρια τα οποία χωρίζονται μάλιστα και σε ποικιλίες όπως γάτα ακάλυπτου, γάτα ταβέρνας, κουρούνα Ζαππείου, κόπρος Πατησίων κλπ. Εν τω μεταξύ έξαλλοι Ελληνομετανάστες υποκινούμενοι απ' την κομματική παράταξη "ΜΥ.ΡΙ.ΖΑ" παραβιάζουν τα σύνορα της Πλατείας Συντάγματος και καταλαμβάνουν την σχολή κομμωτικής "Αμάραντος" απαιτώντας να νομιμοποιηθούν και απειλώντας με απεργία τρίχας.

Μάιος: Εφεξής παύει να εορτάζεται η επέτειος της εργατικής Πρωτομαγιάς όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν πια εργαζόμενοι αλλά κυρίως γιατί αυτοί που κάποτε αγωνίστηκαν για τα εργασιακά δικαιώματα σήμερα αγωνίζονται για να τα καταργήσουν. Παρ' όλα αυτά η θεία Αλέκα σε μια ομιλία-άσκηση εργατιάς (πώς λέμε άσκηση πυρκαγιάς όπου όλοι κάνουμε ότι καιγόμαστε χωρίς φωτιά; Αυτό!) αφηγείται ένα παραμύθι για πενθήμερο-6ωρο,1.500 ευρώ βασικό μισθό και αντίσταση στο κεφάλαιο ώστε να το έχουμε υπόψιν μας σε περίπτωση που χρειαστεί να το ξαναπιστέψουμε ενώ από κάτω χρεωκοπημένοι εργοδότες αγκαλιά με απολυμένους υπαλλήλους, νανουρίζονται βλέποντας στον ύπνο τους ότι (τους) δουλεύουν!

Ιούνιος-Ιούλιος: Περίοδος πανελλαδικών εξετάσεων οι οποίες-λόγω της πλήρους απουσίας Ελλήνων μαθητών από τα Λύκεια της χώρας αλλά και της απόλυτης συμμετοχής αριστούχων μεταναστών-εφεξής ονομάζονται «Παναλβανικές». Οι υψηλές επιδόσεις των Αλβανών υποψηφίων σε συνδυασμό με την ανάλογη συμπλήρωση των μηχανογραφικών, έχουν ως αποτέλεσμα να τιγκάρουν η νομική σχολή αλλά και η σχολή της αστυνομίας από μαθητές αποφασισμένους να βγάλουν τους ομοεθνείς τους από τη φυλακή ή να δώσουν στο deal ηρωίνης, οικογενειακό χαρακτήρα.

Αύγουστος: Άλλος ένας καύσωνας πλήττει τη χώρα στην οποία, λόγω έλλειψης πρασίνου, κλείνουν τα γήπεδα, τα πάρκα κι οι βεράντες καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού προκειμένου να αποτραπεί ο εμπρησμός του φύκου και του χλοοτάπητα. Παράλληλα ειδικό εποχιακό προσωπικό προσλαμβάνεται με την ειδικότητα του «Νερατζοφύλακα» το οποίο, για τον ίδιο λόγο, φυλάει τις νερατζιές έξω από τις πολυκατοικίες. Οι Νερατζοφύλακες, ως γνήσιοι δημόσιοι υπάλληλοι, πέραν του βασικού μισθού λαμβάνουν επιπλέον επίδομα μουχρίτσας καθώς και επίδομα-φτυσίματος-ροχάλας-στον-κορμό-από-κεκτημένη- ταχύτητα.

Σεπτέμβριος: Με το άνοιγμα της νέας σχολικής χρονιάς «ανοίγουν» ταυτόχρονα όλα τα επαγγέλματα και «κλείνει» ο κορεσμένος κλάδος της πουτάνας στον οποίο ανήκουν πλέον μόνο όσες αποκτούν ειδική κατάρτιση που πιστοποιείται στο λεγόμενο Ε.Α.Π. (Ελληνικό Ανοιχτό Πορνίδιο). Βάσει του νέου εκπαιδευτικού συστήματος, οι βαθμίδες επιμόρφωσης ξεκινάνε από τον τίτλο «Τσουλάκι κάστινγκ» και ανάλογα με την απόδοση της σπουδάστριας, εξελίσσονται σε ακόμη έξι επίπεδα τα οποία είναι: 1) τσοντού 2) βίζιτα 3) βίζιτα πάνελ 4) βίζιτα με εκπομπή 5) τηλεπαρουσιάστρια 6) σύζυγος ποινικολόγου-εφοπλιστή-εκδότη. Το τελευταίο δε επίπεδο αποτελεί και τον ανώτατο πτυχιακό τίτλο αντίστοιχο με το «Ντοκτορά» το οποίο-τιμής ένεκεν- μετονομάζεται σε «Πρωκτορά».

Οκτώβριος: Σύσσωμοι οι οικονομικοί (λαθρο)μετανάστες συγκεντρώνονται στην πλατεία Αγίου Αλβανοήμονα για να διαδηλώσουν κατά της συμμετοχής Ελλήνων σημαιοφόρων στη φετινή επέτειο του 1940. Στα πλαίσια της διαδήλωσης, ιδρύουν το Αλβανόφωνο κίνημα «Η επιστροφή του Τσενάι» ενώ ο εορτασμός της επετείου σώζεται κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή από Τουρκικά αεροσκάφη που παραβιάζουν τον Ελληνικό εναέριο χώρο δίνοντας στην ατμόσφαιρα μια εσάνς παρέλασης. Σε συνέχεια του συγκεκριμένου περιστατικού, αλλά και σύμφωνα με την κλασσική στρατηγική μάρκετινγκ που θέλει τον πελάτη να δοκιμάζει πρίν αγοράσει, ο Πορδηπουργός της χώρας Γεώργιος Αρπανδρέου χαρίζει στους Τούρκους πιλότους σαν προσφορά γνωριμίας, από τρία μπιτόνια πετρέλαιο Aegean.

Νοέμβριος: Εξαγριωμένοι επιχειρηματίες κατακλύζουν το Πολυτεχνείο και απειλούν να σπάσουν την πύλη με υποθηκευμένα Cayenne, Aston Martin και τζήπ Wrangler ενώ ομάδα αγνώστων αποτελούμενη από γιους και κόρες γνωστών πολιτικών, ρίχνουν μολότωφ σε τραπεζουπαλλήλους που εργάζονται με τη θέλησή τους φιμωμένοι και δεμένοι από τα ΑΤΜ. Συντετριμμένος ο Ανανδρέας Μπαινοβγενόπουλος κάνει λόγο για καλοψημένη προπαγάνδα ενώ σαν ένδειξη συμπαράστασης προσφέρει στους διασωθέντες, δωροεπιταγές αξίας 300 ευρώ από τα Hondos Center προκειμένου να βγάλουν από πάνω τους το μπαρούτι και το φούμο!

Δεκέμβριος: Με αφορμή την προ-τριετίας-ότι-θυμάμαι-φλέγομαι-δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, σύσσωμος ο μαθητικός κόσμος κατεβαίνει σε πορεία. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης οι γνωστοί γνωστών βάζουν φωτιές σε κάδους και σπάνε βιτρίνες, ενέργειες που για πρώτη φορά δεν προκαλούν τη λαική οργή. Αντιθέτως ο Έλληνας πολίτης-λόγω της απεργίας των απορριματοφόρων-απαλάσσεται κυριολεκτικά από τη βρώμα παίρνοντας παράλληλα την ηθική ικανοποίηση να βλέπει την περιουσία του να πυρπολείται μόλις μια μέρα πρίν του την πάρουν οι τράπεζες οι οποίες εν όψει Χριστουγέννων διαμαρτύρονται δηλώνοντας «Παραλάβαμε καμμένο γκί». Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων πέφτει μια πυρηνική βόμβα με αποτέλεσμα να μην μείνει κολυμπηθρόξυλο οπότε και εμφανίζεται ο Τζίζους οφ Νάζαρεθ ο οποίος σηκώνοντας τα χέρια και κοιτάζοντας τα συντρίμμια, αναφωνεί «Μαζί τα κάψατε»!

Πηγή εικόνας: εδώ

Πετάει ο Πιλάβιος;

2011-01-24T14:49:00.005+02:00

Τον γνώρισα πολλή μικρή όταν η μαμά μου, έφερε σπίτι μια σειρά από παραμύθια με κασσέτες. Έκτοτε βρήκαν όλοι τον μπελά τους κι απ' το χάραμα που ξύπναγα εκβίαζα πως αν δεν μου διαβάσουν παραμύθι ή δεν μου βάλουν κασσέτα να παίζει, δεν πάω σχολείο / δεν πίνω το γάλα μου / δεν ντύνομαι. Κι όταν, ενώ πιάνεις δουλειά στις 08.00, η ώρα είναι 08.30 κι εσύ είσαι σπίτι με ένα μαλακισμένο να ωρύεται καθε πρωί ή το στέλνεις σε ίδρυμα στην Ελβετία σαν τα παιδιά της οικογένειας Φον Τράπ ή το στέλνεις στον κύριο της κασσέτας για να μάθει τί εστί βερίκοκο! Η μάνα μου ωστόσο δεν έκανε τίποτα από τα δύο.Το μόνο που ξεστόμιζε πάνω στην αγανάκτησή της μαζί μου ήταν "Αμάν μ' αυτόν τον Πιλάβιο"!!

Τις ελάχιστες φορές που δεν άκουγα τις κασσέτες σε λούπα και δεν τρέλλαινα το σπίτι που είχε μάθει πια όλους τους διαλόγους απ'έξω σε σημείο να τους μουρμουράει η μάνα μου την ώρα που σιδέρωνε και να μιμείται και τις φωνές, ήταν γιατί τον έβλεπα στην τηλεόραση να πετάει πάνω από τα σπίτια αλλά για να είμαι ειλικρινής το συγκεκριμένο κόνσεπτ δεν το είχα πάρει με πολύ καλό μάτι:

Κίρκη the Satan's child: Μαμά τώρα αυτός πετάει;
Μάνα κουράγιο: Ναι.
Κίρκη the Satan's child: Εγώ νομίζω ότι δεν πετάει.
Μάνα κουράγιο: Μα πώς παιδί μου αφού τον βλέπεις.
Κίρκη the Satan's child: Ναι καλά και γιατί δεν σκοτώνεται;
Μάνα κουράγιο: Γιατί είναι Παραμυθάς.
Κίρκη the Satan's child: Εγώ νομίζω ότι τον κρατάνε αόρατες κλωστές κι όταν τελειώνει η εκπομπή, του τις βγάζουν.
Μάνα κουράγιο: Οι κλωστές δεν κρατάνε ανθρώπους.
Κίρκη the Satan's child: Ούτε οι άνθρωποι πετάνε.
Μάνα κουράγιο: ................................................
....και τσαντισμένη έκλεινα την τηλεόραση για να βάλω τις κασσέτες που μου φαίνονταν πιο αληθινές.

Όταν μεγαλώνοντας και κάνοντας ζάπινγκ, έπεφτα που και που πάνω στην ΕΡΤ, πάντα αναρωτιόμουν "Αυτός ο Πιλάβιος τί να κάνει άραγε; Ζεί;" (ναι έχω την κακιά συνήθεια να ρίχνω θανατικό σε ορισμένους ηθοποιούς-τραγουδιστές κλπ. για τους οποίους έχω απλώς καιρό να μάθω νέα) κι η μάνα μου απαντούσε "Ναι ρε Κική μην κοιτάς που τον μεταμφίεζαν σε γέρο ήταν νέος τότε, τον ψόφησες πρίν την ώρα του τον άνθρωπο"! Ούτε που το φανταζόμουν, ότι 20 χρόνια μετά θα τον έβρισκα ολοζώντανο με σάρκα και οστά να πετάει σε κάτι που θα λεγόταν διαδίκτυο.Κι όχι μόνο είχα την τύχη να τον ξαναβρώ αλλά είχα και την χαρά να του μιλήσω, να μου μιλήσει, να ακούσω ξανά εκείνες τις ιστορίες και να διαβάσω καινούριες.

Σήμερα το πρωί με ξύπνησε ένα "Γκντούπ" στην πόρτα από έναν τρελλοΚρητικό ταχυδρόμο που έχουμε στη γειτονιά και ο οποίος όταν βαριέται δεν βάζει τα γράμματα στο ταχυδρομικό κουτί παρά τα πετάει σαν θαλάσσιο φρίσμπι από το μηχανάκι του στην πόρτα κι όταν δεν βαριέται απλώς τα παρατάει στο χαλάκι της εξώπορτας κι αν τα κατουρήσει η Σούλα τα κατούρησε.Ε, σήμερα ήταν από τις μέρες που βαριόταν.Και άνοιξα την πόρτα και είδα στο χαλάκι ένα πακέτο απ' τον αγαπημένο μου Παραμυθά που είχε την καλοσύνη να κάνει δώρο σ' εμένα και στον μπέμπη μου τρία υπέροχα βιβλία (και με αφιέρωση περικαλώ!) δύο από τα οποία μιλάνε για τον Κρισναμούρτι που επιτέλους λυσσάξατε όλοι και θα μάθω κι εγώ τί ήταν αυτός. Και θέλω να τον ευχαριστήσω δημόσια γιατί θεωρώ ότι σ' αυτές τις περιπτώσεις, το ευχαριστώ έχει μεγαλύτερη αξία όταν το λες ανοιχτά.

Παραμυθά μου (ή αλλιώς κύριε "Ιπτάμενε Γκόμενε") σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την σκέψη και την καλοσύνη σου να μας κάνεις αυτό το δώρο. Μας αφήνεις κληρονομιά μιας εποχής μακριά από πιστόλια, λέιζερ και ανθρωπόμορφα τέρατα με 56 μάτια και 79 χέρια, μιας εποχής που δυστυχώς ο μπέμπης μου δεν θα γνωρίσει αλλά που μες από το έργο σου θα έχει την ευκαιρία να μάθει ότι κάποτε υπήρξε. Ειλικρινά σε ευχαριστούμε πάρα πολύ, μας έκανες πολλή μεγάλη τιμή. Να΄σαι πάντα καλά!!

Σημείωση: Τις προάλλες η μάνα μου, μάζεψε το δωμάτιό μου (που απ' όταν παντρεύτηκα το παράτησα στο έλεος) και μου έστειλε μερικές κούτες.Μέσα σε αυτές είχε βάλει εκείνη την περιβόητη κασετίνα καθώς και μια καινούρια σειρά από παραμύθια που είχε αγοράσει για να την δώσω στα παιδιά μου όταν θα μεγάλωνα (αφού στην παλιά σειρά είχα ζωγραφίσει σε όλους τους ήρωες διαλόγους, μούσια και μουστάκια και είχα κάνει τα βιβλία σαν τα μούτρα μου!). Στα 31 μου χρόνια κι έχοντας πάψει πια να είμαι παιδί αλλά να το έχω κυριολεκτικά μέσα μου, βρέθηκα να την βάζω πρώτη μούρη στη βιβλιοθήκη της καινούριας μου ζωής και για να είμαι ειλικρινής την ώρα που τράβαγα τη φωτογραφία, αναρωτιόμουν: Πώς έδειχναν στην εκπομπή ότι πετούσες; Είχες πράγματι κλωστές;!

Πηγή πρώτης εικόνας: εδώ
Πηγή δεύτερης εικόνας: Σαλόνι σπιτιού

Για όποιον ενδιαφέρεται, τα βιβλία είναι:

1. Γράμματα σε μια νεαρή φίλη-Κρισναμούρτι: Εκδόσεις Καστανιώτη
2. Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα-Νίκος Πιλάβιος: Εκδόσεις Καστανιώτη
3. Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου-Νίκος Πιλάβιος: Εκδόσεις Ψυχογιός

Πικροκέρασο Χαμούρα

2011-01-21T20:51:00.022+02:00

Ένα πράγμα που μου τη σπάει πάρα πολύ στο διαδίκτυο και κυρίως στα μπλόγκς είναι η αλητεία. Αυτή που κάνει κάτι πυροβολημένες χωρίς καμία παιδεία και χωρίς κανέναν κανόνα στοιχειώδους ευγένειας, να βγάζουν στη φόρα προσωπικά ανθρώπων που στην τελική μπορεί να μην ανταποκρίνονται καν στην πραγματικότητα. Γι' αυτή που κάνει κάτι σούργελα να παριστάνουν τον ντετέκτιβ Ουζούνη και τη Group4 και να "απειλούν" ηλιθιωδώς με επιχειρήματα δικαίωσης τύπου "Έχω την IP σου" (στα παπάρια μας;;;!). Κι είναι αυτό ακριβώς το σημείο όπου το μπλόγκινγκ όχι μόνο χάνει το νόημά του αλλά παίρνει και διαστάσεις μεσημεριανάδικης κλειδαρότρυπας.

Ο καθένας στη σελίδα του είναι ελεύθερος να κάνει και να γράφει ότι θέλει σεβόμενος πάντα κάποια όρια καθώς άνετα η ελευθερία του λόγου -που επικαλούνται μανιωδώς όσοι θέλουν να ξεφτιλίζουν με δικαιολογία-μπορεί να γίνει ασυδοσία του λόγγου. Αντίστοιχα απ' τη δική μου μεριά έχω κι εγώ το δικαίωμα-δεδομένου ότι ο άλλος αφήνει την υποβολή σχολίων ανοιχτή-να σχολιάζω όπως θέλω εφόσον η γραφή μου είναι κόσμια και δεν θίγει κανέναν.Βέβαια η κόσμια γραφή έχει κι αυτή τα δικά της όρια γιατί όταν σε αποκαλεί κατίνα η αρχικατινάρα που ασχολείται με το ποιός παίρνει ηρεμιστικά (ντροπή και μόνο που αποκαλύπτει κάτι τόσο ευαίσθητο και προσωπικό κι ακόμη χειρότερα αν αυτό δεν ισχύει) δεν μασάω μία και της παίρνει ο διάολος τον πατέρα, αφού μάλλον αδυνατεί να καταλάβει σε άλλη γλώσσα πέρα από τη μητρική της!

Έκανα λοιπόν το λάθος να διαφωνήσω με μία από τις πάμπολλες συμπλεγματικές περιπτώσεις του διαδικτύου ακριβώς επειδή το να διαρρέεις και μάλιστα δημόσια τα προσωπικά των άλλων, είναι κάτι που μου γυρίζει το μάτι, ίσως επειδή είμαι παθούσα από αρρωστημένα άτομα χωρίς μάλιστα να αληθεύει το παραμικρό. Μόλις λοιπόν διάβασα την ανάρτησή της και τόλμησα να εκφέρω διαφορετική άποψη, η-κατά τα άλλα- ανωτέρου, θίχτηκε που δεν της βαρέσαμε παλαμάκια για την πολύτιμη πληροφορία που μοιράστηκε μαζί μας περί του ποιά έχει 56.789 διαφορετικά προφίλ στη blogger και τί κάνει ο καθένας στη ζωή του και άρχισε να με βρίζει με τρομερά επιχειρήματα τύπου "δεν με ενδιαφέρει η άποψή σου" (ε, κλείσε τα σχόλια τότε, αλλιώς άντε γαμήσου!). Εκ παραδρομής φυσικά είδα ότι με είχε ξαναβρίσει σε παλιότερη ανάρτηση όπου της έκανα πλάκα παριστάνοντας ότι της λέω τον καφέ , σαν να λές "Μεγάλη πόρτα θα διαβείς" κι εκείνη να σου απαντάει "Τί είπες μωρή σκρόφα;!" αλλά επειδή συνήθως δεν επιστρέφω στα μπλόγκς που αφήνω σχόλια, δεν είχα πάρει είδηση εγκαίρως για τί πυρόβλημα μιλάμε. Ωστόσο η απόλυτη κορύφωση των επιχειρημάτων της, έλαβε χώρα όταν ξεστόμισε το "....εκεί που μοιράζεις βιβλία να πας. Στις κατίνες !!!!!" (ατάκα που μου θύμισε γκόμενα με λαστιχένια παντόφλα, φακιόλι, χέρι στη μέση και κρεατοελιά Τζέσυς Παπουτσή να ωρύεται με τσιριχτή φωνή φραγκόκοτας "Να πας στις τσούλες σου που σου τα τρώνε παλιοτόμαρο...." μίλησε κανείς για ψυχοφάρμακα;!).

Καταρχήν να σημειωθεί ότι το βιβλίο μου δεν είναι αυτοκόλλητο κλειδαρά να το κολλάω χαλκομανία στις εξώπορτες και στις κολώνες και κυρίως δεν πιέζω ούτε πίεσα ποτέ κανέναν να το πάρει. Αυτό όμως δεν με ενόχλησε τόσο όσο το ότι χαρακτήρισε άσχημα γλυκύτατους ανθρώπους με επίπεδο και αξιοπρέπεια, με μία άλφα ηλικία σοφία και εμπειρία που δεν γνωρίζει και που ουδέποτε έδωσαν αφορμή για τέτοιους είδους ταμπέλες. Γι' αυτούς ενοχλήθηκα κι όχι επειδή μου έκανε τα μούτρα κρέας θίγοντας το τρομερό και φοβερό σύγγραμμα του Λουντέμη! Εν τω μεταξύ δεν ξέρω που κολλάει το βιβλίο μου στην όλη υπόθεση, αλλά δική της η παρωδία δική της κι η σαλάτα.....

Να μην σας τα πολυλογώ, το συμπέρασμα που προέκυψε από αυτό το παραλήρημα είναι πως εγώ μοιράζω το βιβλίο στις γειτονιές πετώντας το απ' την καρότσα σαν φέιγ-βολάν, ότι όλοι όσοι το μαζεύετε απ' τον δρόμο είστε κατίνες (ειδικά αν είστε γυναίκες που κάνετε παρέα με άλλες γυναίκες) αλλά και πόρνες γιατί όποια έχει μπλόγκ γκομενοψάχνεται και γενικώς όλοι έχουμε πρόβλημα εκτός από δαύτη που μεγάλωσε με άντρες και ως "γνωστόν" όποια μεγαλώνει με άντρες εκτός από μουστάκι και τρίχα στη μασχάλη έχει και @@ (στον εγκέφαλο!).Κι επειδή μεγάλωσα κι εγώ με άντρες (μετά τα 14 βέβαια γιατί τότε ξεκίνησα να γκομενίζω!) οι οποίοι ευτυχώς δεν με άφηναν παραπονεμένη-ανάσκελα και μπρούμυτα-γράφω στο τέτοιο μου κι αυτή και τον θυρεοειδή της που απορρυθμίστηκε κι από δω και πέρα θα γαμάω όποια μαλακισμένη παίρνει βήμα για να βγάζει τα προσωπικά (αληθινά ή μη) των άλλων στη φόρα επειδή την είδε Katrantzos Security και τσιγκουνεύεται τα λεφτά του ενδοκρινολόγου.......άντε γιατί έχει παραγίνει το πράγμα με το κάθε ανορθόγραφο e-τσόλι που χάνει λάδια (προς το παρόν-και ορμώμενη από μια καταπληκτική ιδέα που έριξε στο τραπέζι ο Γιώργος-προτείνω όλοι μαζί να συσπειρωθούμε σε μια ομάδα στο facebook με τίτλο "Είμαι και εγώ κατίνα, διάβασα το βιβλίο της Κίρκης"! την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ :P:P).

Σημείωση: Τέλος θα ήθελα να δηλώσω πως η καραμελότσιχλα "Μην ασχολείσαι" με έχει κουράσει τη θεωρώ ανούσια και πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Όλοι είναι υπεράνω μέχρι να εμφανιστεί αυτός που θα αρχίσει να του βρίζει ότι έχει και δεν έχει, τότε ξαφνικά ασχολούνται όλοι είτε φανερά (μπλόγκ) είτε κρυφά (chatrooms). Στην τελική δεν θα χρεωθώ εγώ ως ξεκατίνιασμα την αδυναμία του καθένα να κάνει διάλογο. Ακριβώς επειδή πήξαμε στην κουλτούρα και στην ψευτο-ανωτερότητα αλωνίζουν τόσα γίδια γύρω μας κι όποιος θέλει να τα΄χει καλά με όλους συγχαρητήρια, εγώ δεν θέλω...

Πηγή εικόνας: εδώ

Update: Η ανάρτηση αυτή έχει σκοπό να καταδικάσει μια πράξη που έχω δεί άπειρες φορές να συμβαίνει και όχι για να "ξεμπροστιάσει" πρόσωπα ή για να πάει εκεί όλη η μπλογκόσφαιρα και να βρίζει, οπότε κατεβάζω και τα λίνκς που τελικά κακώς παρέθεσα εξαρχής. Ωστόσο αυτό το κείμενο στάθηκε αφορμή να λάβω από χθες πάρα πολλά email που μιλούσαν για προσωπικές επιθέσεις από το συγκεκριμένο άτομο, πράγμα το οποίο δείχνει πως αντί ορισμένοι να κάνουν κατήχηση σε μένα περί του τί είναι σωστό και τί όχι ίσως θα'πρεπε να το κάνουν σε ανθρώπους που πραγματικά το χρειάζονται για να σταματήσουν να ενοχλούν. Τώρα αν κάποιοι θέλουν να επιβραβεύουν τις κακές συμπεριφορές για πολλά και διάφορα προσωπικά οφέλη, είναι ένα έργο που το΄χω ξαναδεί και πάω πάσο. Αν μη τί άλλο αυτή η ανάρτηση μας διασκέδασε, μας έδωσε τροφή για συζήτηση αλλά κυρίως ξεσκέπασε (και πουντιάσαμε!).Καλό υπόλοιπο ΣΚ να έχουμε!

Ξέρω τί ψώνισες πέρσι στο Περιστέρι

2011-01-18T09:52:00.004+02:00

Άλλος ανεβοκατεβάζει κουλοχέρηδες, άλλος παίζει μπαρμπούτι, άλλος παίζει το σπίτι του κι κι άλλος ποντάρει στο ψωράλογο με το πρωτότυπο όνομα Αστραπή-Αναλαμπή-whatever ....ε, εγώ στοιχηματίζω σε ρούχα, μπότες και βρακιά. Και μπορεί από τότε που έμεινα έγκυος να κυκλοφορούμε με τις τσέπες έξω, τα πορτοφόλια ανοιχτά και τις κάρτες σε ετοιμότητα αλλά αυτό δεν εμπόδισε το διακοποδάνειο να ξυπνήσει μέσα μου κι έτσι απλά ένα πρωί να μου τη δώσει και να καρα-καταξεσκιστώ. Πάρε μάτι τί ψώνισα στις γιορτές που μας πέρασαν:

Η μπλούζα-Βύζε δεύρο έξω
(συνοδεύεται από φόντο ριγέ-δεν-κάνω-σεξ-παπλώματος με στρατιωτική τσάκιση και τόσο απείραχτο, που πετάς τάληρο και κάνει γκέλ!)

Το γεγονός ότι το ντεκολτέ κοντεύει να φτάσει στον αφαλό ήταν κάτι που η πωλήτρια νόμιζε πως θα αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα στο να το αγοράσω γι΄αυτό κάθε τρείς και λίγο τόνιζε ότι φοριέται και με φανελάκι από μέσα. Αν ήθελα κοπέλα μου, να ντύνομαι με συμπληρώματα θα αγόραζα πουλόβερ άσε που για να κρύψω στήθος 85D πρέπει να αγοράσω μαζί και μια ντουζίνα φανελάκια! Fuck me, σκέτο θα το βάλω να γίνει χαμός (το δε μπλέ γαλανόλευκης είναι ιδανικά επίκαιρο για εθνικιστική εξόρμηση με υψηλές προοπτικές βιασμού στην περιοχή του Αγ. Αλβανοήμονα!).

Το τζήν μάνα-κουράγιο

Δεν σχολιάζω που φέτος λόγω κρίσης έπεσε πεονόσπορος (ναι ναι χωρίς το "ρ") με αποτέλεσμα να μην βρίσκω ρούχα εγκυμοσύνης, θα πω μόνο ότι είχα ήδη ένα-ειδικό για την περίσταση-τζήν που όμως όταν το έβαζα για πλύσιμο κυκλοφορούσα σαν τον Οβελίξ με τις φόρμες του άντρα μου (πίπες....απλά ήθελα κι ένα δεύτερο!).Είναι ίσιο, στενό και χωράει μες από τις μπότες αλλά δεν ξέρω μετά τί θα το κάνω (ξέρω...θα προφασιστώ ότι μου είναι πολύ μεγάλο και θα ξαναβγώ για ψώνια να αγοράσω ένα κανονικό εκτός αν κάποιος μπεί στον κόπο να με ξαναγκαστρώσει για να σταματήσω επιτέλους να σκορπάω στο The Mall, τα λεφτά για τα κοινόχρηστα!).

Το φόρεμα Νάις Παλαβό

Μπήκα στο μαγαζί να χαζέψω και βγήκα κατά 45 ευρώ ελαφρύτερη. Κάτι που το είδα στην κρεμάστρα κι είχε ένα τελευταίο νούμερο του λαού (δηλαδή Large οπότε στις εκπτώσεις παίζει και να μην το έβρισκα) κάτι που η πωλήτρια μου θύμισε πως μπορώ να το βάλω το Πάσχα που θα έχω γεννήσει και το σώμα μου θα έχει επανέλθει (άσχετα που για να φύγουν από πάνω μου όλα αυτά τα cheese and the xigkia δεν με σώνουν τρείς επιτάφιοι!) και για το τέλος φύλαξε και το "από 70 ευρώ, 45 και φεύγεις" οπότε μαλάκας είμαι να μην το πάρω; Αφήστε που ρίξαμε τρελλό γέλιο όταν το δοκίμασα γιατί λόγω εγκυμοσύνης το φόρεμα αλλού ήταν ίσιο αλλού τσίτα κι αλλού φούσκα κι ήμουν σαν καναπές με λουλουδάτο κάλλυμα-30 ευρώ το σετ-Ιταλικής ραφής-και δώρο-ένα-σετ-μαχαιροπήρουνα-από-100%-καθαρό-τσίγκο-προλάβετε κυρίεεεεςςςςς μουυυυ! (σσσσςςς....μην πείτε στον άντρα μου ότι το΄χω καταχωνιάσει κάπου στην ντουλάπα κι αντί για προχθεσινό το μοστράρω για προπέρσινο!).

Η μπότα Παίδων Αγία Σοφία
(το όλο κόνσεπτ της φωτογραφίας ενισχύεται από το χειμωνιάτικο look-λέβητας)

Διάλογος με την μάνα μου μες στο μαγαζί:

Κιρκομάνα: Καλά θα φορέσεις τόσο τακούνι;
Κίρκη: Γιατί ρε μάνα πρώτη φορά είναι; Πότε φόρεσα flat;
Κιρκομάνα:Και θα κυκλοφορείς τον μπέμπη με τόσο τακούνι;
Κίρκη: Γιατί φοβάσαι μην πονέσουν τα πόδια του;!
Κιρκομάνα: Κόψε τον λαιμό σου αλλά εμείς στα χρόνια μου όταν σας είχαμε μωρά μπλα μπλα μπλα χρρρ ζζζζζ.......
Ειλικρινά πες μου: Ακόμη κι αν δεν σου άρεσαν τόσο και μόνο από αντίδραση δεν θα τις έπαιρνες;! (οκ το παραδέχομαι είμαι εξαρτημένη...!).

Τα νυχτικά-να-σε-θηλάσω-μάνα-μου
(συνοδεύονται από ασορτί τακουνάτο παντοφλάκι με ροζ γουνίτσα Τρούμπας)

Επειδή όλες αυτές οι καλογερέ πυτζάμες λεχώνας τίγκα στο γιακαδάκι στο φιογκάκι και στο κουμπάκι, μου θυμίζουν μάνα 80's που από το φούξια κολάν Samantha Fox το γύρναγε σε ταγέρ Δήμητρας Λιάνη, ήθελα κάτι πρακτικό, δροσερό και προπάντων σεμνό και ω ναι Θεοί του Ολύμπου.....το βρήκα. Φίλες και φίλοι με μεγάλη χαρά συγκίνηση και δέος, σας παρουσιάζω τα νυχτικά με τα οποία θα εμφανιστώ στο μαιευτήριο ενώ το απόλυτο hit αυτών ακριβώς των συνόλων είναι το μητρικό ένστικτο που αποπνέουν σε στύλ "να σε θηλάσω μάνα μου"!Κρίμα μόνο που η όλη φάση δεν μπορεί να εξελιχθεί σε "Kill Bill" αφού δυστυχώς στα νοσοκομεία μας υπάρχουν μαίες αντί για μαίοι (...κι αντί για "πέη")!

Ανακκενώσεις

1. Τρία πράγματα θα κάνω μόλις γεννήσω: Σεξ, τσιγάρο και μπουζουκότσαρκα (με αυτή τη σειρά!).
2. Ο φίλος Χρήστος άνοιξε μπλόγκ και τα γράφει ωραία!
3. Επίσης από τότε που ανακάλυψα το μπλόγκ του Κάφρου έχω πέσει κάτω!
4. Στο εστιατόριο ΝΑΜΑ στην Αγ. Παρασκευή συνεχίζουν να φτιάχνουν το πιο γαμάτο σούσι και να ετοιμάζουν το ενυδρείο όποτε με βλέπουν. Ο φίλος Νίκος που το έχει, κάνει και 25% έκπτωση στους φίλους της σελίδας στο facebook. Πάρτε τον/την γκόμενο/α και κάντε μια βόλτα αλλά προηγουμένως κάντε χώρο!
5. Όποιος θέλει να φτιάξει ημερολόγιο με δικές του φωτογραφίες και σε πολύ χαμηλό κόστος να μπεί στο site του φίλου Δημήτρη www.my-calendar.gr
6. Μας έχουν ζαλίσει τα παπάρια με τους μετανάστες, τον Έβρο και της πεινάλας το φράχτελο!
7. Μόλις προχθές ξεπούλησα οπότε δυστυχώς από μένα βιβλίο τέλος. Από δω και πέρα θα μπορείτε να το βρίσκετε στα σημεία που αναγράφονται εδώ, παρόλα αυτά αν έχω ξανά απόθεμα θα σας ενημερώσω. Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για την υποστήριξη και την προτίμηση, μέσα από αυτή τη διαδικασία γνώρισα φοβερούς ανθρώπους. Να'στε όλοι καλά!!

Street Fuckers

2011-01-14T10:59:00.007+02:00

Αυτή η κατάσταση με τους Street Panthers-fuckers-πώς τους λένε, εκτός του ότι πιστεύω πως δεν έχει κανένα νόημα για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω, έχει ξεφύγει τελείως. Ο κάθε ξινοπούτσης γείτονας μαζί με το μούλικο teenage σπλάχνο του που θέλουν να εκδικηθούν τον από πάνω για τα κοινόχρηστα και την θέση πάρκινγκ στην πυλωτή, παραγγέλνει καμιά εκατοστή αυτοκόλλητα κι όποιο αμάξι του γυαλίσει χωρίς να γνωρίζει ή να κοιτάζει πού κολλάει τί, νομίζει ότι κάτι κάνει καταστρέφοντας την περιουσία του άλλου με το "έτσι θέλω". Μέχρι περιστατικά για γδαρμένα και σπασμένα αυτοκίνητα έχω διαβάσει τα οποία βέβαια η εταιρία αρνείται ότι έχουν προκληθεί από δικούς της χρήστες, δημοσιεύοντας μάλιστα ανακοινώσεις που αφορούν επιθέσεις αποκλειστικά και μόνο από οδηγούς γιατί τα δικά τους μέλη δεν έχουν νευρικό σύστημα και καταπίνουν όλη μέρα Βαλεριάνες. Τελικά είναι να μην του δώσεις "εξουσία" του Έλληνα..... ...είναι ικανός να του γ@ήσει τη μάνα ακόμη κι αν αυτό μεταφράζεται σε στίκερς Panini-έχω-διπλό-τον-γάιδαρο-ανταλλάσσεις-με-τον-ανάπηρο;!

Στην καινούρια περιοχή που μένω, υπάρχει μεγάλη αγορά και οι τριγύρω δρόμοι είναι μόνο εμπορικοί. Αυτό σημαίνει πως επειδή όλες οι κυράτσες απαξιούν να αφήσουν το κωλάμαξό τους στα δύο τεράστια πάρκινγκ του δήμου (μην τυχόν και περπατήσουν πέντε λεπτά παραπάνω και χάσουν κανα ξίγκι!) τις ημέρες που είναι ανοιχτά τα μαγαζιά, οι μόνιμοι κάτοικοι υποφέρουμε είτε γιατί δεν βρίσκουμε να παρκάρουμε είτε γιατί παρκάρουν κυριολεκτικά μπροστά στις πόρτες μας. Ειδικά σ' αυτά τα αυτοκίνητα εγώ προσωπικά δεν έχω δει ποτέ κανένα αυτοκόλλητο γιατί εντάξει είπαμε να το παίξουμε AMEA friendly αλλά όχι να διώχνουμε και τους πελάτες (στους οποίους συγκαταλέγομαι κι εγώ που δεν ψωνίζω λιγότερο αλλά οκ!).

Έξω ακριβώς από το σπίτι μου, υπάρχει ένα πεζοδρόμιο τόσο στενό που μετά βίας χωράει να περπατήσει μισός άνθρωπος ούτε καν ολόκληρος, καλά για καρότσι ας μην το συζητήσουμε, ο μόνος τρόπος να το διασχίσει άτομο με κινητικές δυσκολίες, είναι να παραστήσει τον παραολυμπιονίκη κάνοντας άλμα επί κοντώ πάνω από τα δέντρα γιατί συν τοις άλλοις το συγκεκριμένο, κάθε μισό μέτρο "κόβεται" κι από μια νερατζιά. Σ' αυτό λοιπόν το μικρό πεζοδρόμιο-και εννοείται χωρίς να φράζω καμία είσοδο-παρκάρω το αμάξι μου ειδικά τώρα που είμαι έγκυος και χρειάζεται να έχω άμεση πρόσβαση σε αυτό. Ο the pussy of his mother fucker που για τρίτη φορά μέσα σε ένα μήνα κολλάει τη μαλακία του στο τζάμι του αυτοκινήτου μου, ήθελα να'ξερα βλέπει που το βάζει ή έχει εκεί μια στίβα γαιδάρους ο αρχιγάιδαρος κι όπου δει αμάξι σε πεζοδρόμιο κολλάει κι από έναν; Μήπως τελικά για την περίπτωσή μου πρέπει να βάλω καμιά τεράστια επιγραφή τύπου "Η Παναγιά μαζί σου" με ασορτί εργόχειρο αλα πίσω τζάμι Datsun που να λέει "Η γκαστριά μαζί μου" ή οι μόνοι που χρήζουν βοήθειας είναι όσοι κυκλοφορούν με μπαστούνι, γάντζο και ξύλινο πόδι;

Όχι δεν είμαι υπέρ των τραμπούκων, συνήθως τζηπάτων, που παρκάρουν τα Αραχωβίτικα τριαξονικά τους όπου βρούν. Όταν όμως όλο αυτό το χωροταξικό παραλήρημα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί όχι από ανάπηρο αλλά ούτε καν από αρτιμελή, γιατί βαράς το σαμάρι αντί για το γαιδούρι και δεν πας να κολλήσεις το αυτοκόλλητο στην πόρτα του ΥΠΕΧΩΔΕ τον οποίο πληρώνουμε αδρά για να μας παρέχει αυτά που,και καλά, μας στερεί ο οδηγός; Μήπως γιατί δεν έχει και τόσο πλάκα ή επειδή η "επανάστασή" σου είναι ευκολότερο να αρχίζει και να τελειώνει σ' ένα φέιγ βολάν; Και πέρα από το αυτοκόλλητο στο δικό μου αμάξι-που οκ θα το βγάλω και χέστηκα, κόλλα και γιγαντοαφίσα άμα έτσι ξεκαβλώνεις-δεν καταλαβαίνω τί είδους "αφύπνιση" είναι αυτή. Αν δηλαδή τιγκάρουμε στο κωλόχαρτο, ξαφνικά θα πλατιάσουν τα τσιμέντα και θα γεμίσει ο τόπος από ενθουσιασμένους ΑΜΕΑ που θα βολτάρουν με τα αναπηρικά τους καροτσάκια επάνω σε πεζοδρόμια 5Χ5;!

Αφού λοιπόν πάει έτσι, κι εγώ για να διαμαρτυρηθώ, ιδρύω μια εταιρία η οποία στα πλαίσια της δικής της πρω(κ)τουβουλίας, θα κολλάει πανομοιότυπα αυτοκόλλητα με σύνθημα "είμαι γάιδαρος κολλάω όπου γουστάρω" αλλά επειδή αυτά είναι μη ανακυκλώσιμα άρα επιβλαβή για το περιβάλλον, κάλλιστα μπορεί να ιδρυθεί μια τρίτη εταιρία η οποία στα πλαίσια της δικής της πρω(κ)τοβουλίας θα κολλάει οικολογικά αυτοκόλλητα επάνω στα δικά μας με σύνθημα "είμαι γάιδαρος, κολλάω ότι γουστάρω", μέχρι βέβαια να ιδρυθεί μια τέταρτη η οποία προκειμένου να εκφράσει την αγανάκτησή της, θα κολλάει αυτοκόλλητα επάνω στα τρία προηγούμενα με σύνθημα "είμαι γάιδαρος σας κολλάω για να μην μου κολλάτε" κ.ο.κ. Κι επειδή -έτσι όπως έχει διαμορφωθεί πλέον και η κατάσταση στους δρόμους -δεν βλέπω καμία αφύπνιση παρά μόνο μια εταιρία που πουλάει χαρτάκια σε καμμένους αφισοκολλητές και που τα έσοδά της δεν προορίζονται καν για τους ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες, σκέφτομαι ότι ίσως τελικά η όλη ιστορία δεν γίνεται για να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος αλλά για να ευαισθητοποιηθεί η τσέπη. Αντί δηλαδή να σου λέει " είμαι ο κερδοσκοπικός Hondos και πουλάω μάσκαρα", σου λέει "Είμαι η μη κερδοσκοπική Street Panthers και πουλάω αφύπνιση".....μαγαζί το ένα μαγαζί και το άλλο!

Για όλα λοιπόν τα ζωάκια που με 8 ευρώ την εκατοντάδα κομπάζουν στους φίλους τους ότι αλλάζουν τον κόσμο ενώ σπαταλάνε το νερό αβέρτα για να ποτίσουν το σκάφος κάτω απ' το σπίτι τους ή μιλάνε καθισμένοι στο μετρό παριστάνοντας πως δεν βλέπουν την έγκυο ή την γιαγιά που παλεύει με τις χειρολαβές, έχω να παραθέσω αυτό το απόσπασμα από το ίδιο το site γιατί μάλλον όταν παραγγέλνουν αυτοκόλλητα νομίζουν ότι ψωνίζουν καπότες χονδρική για τις διακοπές στην Ίο.

"Κολλάμε μόνο σε πεζοδρόμια τα οποία θα ήταν προσπελάσιμα αν δεν υπήρχαν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Δεν έχει νόημα να κολλήσουμε σε κάποιον που ανέβηκε στο πεζοδρόμιο, το οποίο μετά από 5 μέτρα είναι έτσι κι αλλιώς κλεισμένο από μια περίφραξη ή ένα οικοδομικό έργο σε εξέλιξη. Γενικά "τιμωρούμε" την αδιαφορία προς τους πεζούς και όχι την ανυπακοή στα σήματα στάθμευσης. Κολλάμε στα παρκαρισμένα σε πεζοδρόμους και πλατείες"

♫♫.....η μάνα σου είναι τρελλήηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη........♫♫

Πηγή εικόνας: εδώ

Όχι άλλο κάτουρο!!

2011-01-09T13:22:00.016+02:00

Το τελευταίο διάστημα, κι όσο πλησιάζει ο καιρός να γεννήσω, βαράω ενέσεις και γενικώς δεν πάω καθόλου καλά.Κι επειδή έχω ήδη πρήξει όλους τους εξω-ιντερνετικούς μου φίλους που πλέον βλέπουν τον αριθμό μου στην οθόνη τους και παριστάνουν τον αυτόματο τηλεφωνητή, θα πρήξω με την κλαούνα μου εσάς τους ιντερνετικούς μέχρι να μου κλείσουν και την ADSL να τελειώνουμε!

Καταρχήν βλέπω συνέχεια εφιάλτες. Είμαι λέει στο κρεβάτι του νοσοκομείου με ορό και παρακαλάω τους γιατρούς να γεννήσω αλλά αυτοί με κοιτάνε σαν βόδια και δεν κάνουν τίποτα κι εγώ δεν γεννάω ποτέ.Μετά βλέπω ότι περπατάω πάνω στο νερό σαν τον Ναζωραίο κι επειδή ξυπνάω απότομα δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ οπότε πάω και κάθομαι στο σαλόνι σαν την κουκουβάγια , σκέφτομαι ότι πεθαίνω πάνω στο χειρουργείο και κλαίω (μπουκωμένη σοκολατάκια). Μετά σταματάω να κλαίω και σκέφτομαι ότι πεθαίνει το μωρό πάνω στο χειρουργείο και κλαίω περισσότερο (συνεχίζοντας να τρώω σοκολατάκια).Μετά σηκώνομαι (κι ενώ τα χαρτάκια απ' τα σοκολατάκια ξεχειλίζουν πια απ' τις τσέπες) πάω η Μάρθα Βούρτση κλαίγοντας στο υπνοδωμάτιο και ψέλνω τον άντρα μου στ' αυτί ότι άμα πεθάνω να προσέχει το μωρό κι αυτός αναθεματίζει την ώρα και τη στιγμή που μου τον έβαλε. Μετά για να αναθερμάνω την ατμόσφαιρα, ζητάω να γδυθεί λίγο για να του πάρω μια π..π@ αλλά εκείνος γυρίζει πλευρό λέγοντας "Δεν μου παίρνεις καμια εφημερίδα καλύτερα που΄χει δώρο κάτι ταινίες;" και ξενερώνω. Μετά επιστρέφω στο σαλόνι και στη σκέψη ότι δεν μπορώ να κάνω βασικά καθημερινά πράγματα (καλή ώρα η π..π@, ας πούμε) κλαίω που του έχω γίνει βάρος, μετά που έχω γίνει βάρος στην οικογένειά μου, μετά που έχω γίνει βάρος στους φίλους μου και τέλος που έχω γίνει βάρος γενικώς έτσι όπως τρώω κι εκεί που έχουν τελειώσει τα σοκολατάκια, κατεβάζω επί τόπου μισό κιλό μελομακάρονα, άρα για την καινούρια μου εμφάνιση ας μην το συζητήσουμε καλύτερα γιατί θα ξαναβάλω τα κλάμματα...........

(σ' αυτό το σημείο, επισυνάπτω φωτογραφία από τα μάτια μου γιατί είναι τα μόνα που βλέπονται πάνω μου αυτή τη στιγμή!)

Κι αφού τρώω και την τελευταία μπουκιά καρύδι, σκέφτομαι να επισκεφθώ και τρίτο γυναικολόγο γιατί δεν μου φτάνει μέχρι τώρα που έχω αλλάξει ήδη δύο γιατρούς από δύο διαφορετικά μαιευτήρια όοοοοχι, πρέπει να περάσει κάστινγκ όλος ο ιατρικός σύλλογος κι έτσι όπως πάω να μου το θυμηθείτε: στο τέλος θα σπάσουν τα νερά και δεν θα ξέρω για ποιό νοσοκομείο να ξεκινήσω και μέχρι να αποφασίσω θα΄χω γεννήσει στη νερατζιά έξω απ' το σπίτι σαν τον μεταξοσκώληκα. Μετά φοβάμαι ότι άμα γεννήσω φυσιολογικά, θα μου το κάνουν μαγκανοπήγαδο άσε που μπορεί να χρειαστεί να μου τραβήξουν το μωρό με βεντούζα Tuboflo όπως εκείνες οι μπορντό οι λαστιχένιες με το σκουπόξυλο στην άκρη που' χε ο Τσάκωνας στη "Μεγάλη απόφραξη" και κλαίω. Μετά σκέφτομαι να κάνω καισαρική με ολική νάρκωση να ψοφήσω να ησυχάσουμε και κλαίω γιατί φοβάμαι ότι θα πεθάνω (δις). Μετά σκέφτομαι να φανώ παλικάρι και να κάνω επισκληρίδιο να' χω να το λέω (σιγά το κατόρθωμα) αλλά απ' τον φόβο μου ότι θα μείνω παράλυτη και θα με σέρνουν κάθε χρόνο στις παρελάσεις πρώτη γραμμή με το αναπηρικό καροτσάκι να με βλέπει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κλαίω. Μετά σκέφτομαι ότι ο μόνος τρόπος για να βγάλω τον σκασμό και να βγεί αυτό το μαυρόπαιδο από μέσα είναι να μου χώσουν τρία μπουνίδια στη μάπα, ένα από κάθε ειδικότητα, γιατί μόνο αν δω αστράκια υπάρχει ελπίδα να κάτσω στ' αυγά μου.Μετά επιστρέφω στο υπνοδωμάτιο και κλαουνίζω στο αυτί του άντρα μου -που όπως καταλάβατε μάταια προσπαθεί να κοιμηθεί-ότι δεν θέλω να γεννήσω ποτέ κι αν κρίνω απ' την αντίδρασή του σκέφτομαι σοβαρά να κάνω και σ' εκείνον μια επισκληρίδιο απ' τη μέση και κάτω τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση να μην μπορεί να το βάλει στα πόδια και προστεθεί άλλο ένα πρόβλημα, αν και από ώρα σε ώρα βλέπω την ACS να 'ρχεται στην πόρτα με την αίτηση διαζυγίου-ντελίβερυ και ματα-ξανα κλαίω γιατί δεν ξέρω αν σας το είπα αλλά έχω (α)βάσιμες υποψίες ότι έχει γκόμενα.

Κάτι που είμαι μονίμως κουρασμένη, κάτι που κυκλοφορώ αξύριστη γιατί θέλω καθρεφτάκι για να δώ εκει κάτω, κάτι που η κοιλιά μου απ' τις ραγάδες έχει σκιστεί στα δύο σαν την Ερυθρά Θάλασσα, κάτι που υποφέρω από φοβερές καούρες που βγαίνουν κι απ' τα αυτιά λες κι έχω φάει Captain's Mix για μπάρμπεκιου, κάτι που έχω γίνει δυσκίνητη σαν τη φάλαινα δολοφόνο και για να σηκωθώ απ' το κρεβάτι πρέπει να πιαστώ και από τα 120 ενωμένα εργοστάσια, κάτι που η ουρήθρα μου είναι μόνιμα on-line με τη χέστρα γιατί κατουράω 45 φορές τα 15 δεύτερα, κάτι που εκτός απ' τον αιματοκρίτη και τον σίδηρο μου΄χουν πέσει και τα βυζιά, άλλη μια που η τρίχα έχει ξεράσει όλο το μαλλί της γριάς και κυκλοφορώ φορώντας πυτζάμα Winnie the Pooh ασορτί με βράκα προγιαγιάς, έχω χάσει κάθε ίχνος θηλυκότητας κι όλη την ώρα νομίζω πως με απατά. Δεν τολμάει να ξεμυτίσει ο Χριστιανός κι αρχίζω τα σενάρια και τα υπογλώσσια. Πάει στους φίλους του και σκέφτομαι ότι πάει στη γκόμενα. Πάει σούπερ μάρκετ και σκέφτομαι ότι ματα-ξαναπάει στην γκόμενα κι αν δεν πηγαίνει σ' αυτήν, σίγουρα τον φοράει στην ταμία ή σ' αυτήν που κόβει τα τυριά. Φεύγει για τη δουλειά και σκέφτομαι ότι πάει να τον φορέσει σε πελάτισσα. Καθυστερεί λίγο να έρθει από τη δουλειά και σκέφτομαι ότι τον φοράει στην τροχονόμο της Κηφισίας. Έρχεται επιτέλους από τη δουλειά κι όταν κατάκοπος συμμαζεύει λίγο το σπίτι, νομίζω πως το κάνει από τύψεις που τον φόρεσε στην ταμία σούπερ μάρκετ/τυροκόπτρια/πελάτισσα/τροχονόμo ενώ όταν κάθεται στον υπολογιστή σκέφτομαι ότι τον cyberοφυτεύει αλα Farmville σε καμιά απ΄αυτές που φοράνε μάλλινα σκουφάκια ντάλα Νοέμβρη σουφρώνοντας τα χείλη στο Facebook, για να μην πω πως όταν χάνεται στις σκέψεις του σκέφτομαι ότι σκέφτεται να τον φορέσει στη γκόμενα. Γενικώς για έναν ανεξήγητο λόγο πιστεύω ότι τον φοράει σε οποιαδήποτε άλλη εκτός από μένα και πατάω κάτι άσχετες υστερίες σε κάτι άκυρες ώρες και τον κάνω να ψάχνεται αν και, μεταξύ μας, τον δικαιολογώ απόλυτα: Έτσι όπως έχω καταντήσει, ούτε εγώ δεν θα πήγαινα μαζί μου!

Οι απορίες της εβδομάδας

1. Πείτε σ΄αυτήν που έχει μπει μέσα μου, να βγεί επειγόντως γιατί , εκτός από της Μιχαλούς, χρωστάει και τρία νοίκια (τώρα που είπα "της Μιχαλούς" μπορεί να μου πεί κάποιος, αυτή η Μιχαλού είναι σαν τη Γιαλαλαλού της Μοσχολιού ή ανήκει σε άλλη κατηγορία;).
2. Γιατί όποιος διαφημίζει κρέμες, βούτυρα και γιαούρτια πρέπει να γίνεται καραγκιόζης χορεύοντας και τραγουδώντας γύρω από τραπέζια κουζίνας;
3. Αυτή η εκπομπή που εκτός από όλους τους αυτιστικούς έχει μαζέψει και όλους τους Κρητικούς, μήπως αντί για Big Brother να την ονομάσουν Big Kopeli; (ή καλύτερα Big Pikpa;).

Δεσμοί ψέμματος

2011-01-03T21:47:00.009+02:00

Ήταν μεγάλο μου λάθος εκείνο το τηλεφώνημα, ένιωσα τόσο σκουπίδι που το' χω μετανιώσει. Μετά από τη βοήθεια, τη στήριξη, το ενδιαφέρον όλα αυτά τα χρόνια, το μόνο που άξιζα ήταν μια στιγμή υπεκφυγής τύπου "Θα σε πάρω αργότερα" λες κι ήμουν κανένα χαιβάνι που δεν ήξερε ότι το "αργότερα" σήμαινε "ποτέ". Κι αν με ρωτήσει κανείς τί είναι αυτό το τόσο τρομερό που σου έχω κάνει, ειλικρινά δεν ξέρω. Τα κριτήριά σου με έχουν μπερδέψει. Κρατάς επαφή με ανθρώπους που υποτίθεται πως αντιπαθείς. Μιλάς ακόμη και σε εκείνη τη "φίλη" που τα έφτιαξε μ' αυτόν που σου προξένευε. Κι εμένα που απλά παραπονέθηκα ότι με βγάζεις απ' τη ζωή σου επειδή εξαφανιζόσουν για μεγάλα διαστήματα χωρίς λόγο, με έβαλες ίσα κι όμοια με αυτές που μπροστά σου χαμογελούσαν και πίσω σου, σε έθαβαν στο σύμπαν. Κι όχι μόνο με τσουβάλιασες, όχι μόνο δεν καταδέχτηκες να ευχηθείς ούτε ένα "Με το καλό" αλλά ακόμη και την ώρα που πήρα απλά να δω τί κάνεις χωρίς να θέλω να αρπάξω κάτι από σένα, κοίταξες να αποκαταστήσεις την εικόνα σου με την υπεκφυγή "Θα σε πάρω αργότερα". Για να με κοροιδεύεις μέχρι και σήμερα στην κατάστασή μου, μάλλον πρέπει να με μισείς. Καμιά φορά σκέφτομαι πως αν σου φερόμουν κι εγώ το ίδιο, θα είχα περισσότερες ελπίδες να με εκτιμήσεις. Αλλά σε αντίθεση με εκείνους, εγώ σ' αγαπούσα!

Κάποτε μου είχες πει πως δεν υπάρχουν εξηγήσεις για όλα. Εγώ νομίζω πως υπάρχουν απλά κάποιες δεν συμφέρουν.Ποιός είναι αυτός που έχει τ' άντερα να πει "Σε εκμεταλλεύτηκα"; Δυστυχώς "καθαρή εκμετάλλευση" είναι η μόνη απάντηση που δίνω στον εαυτό μου, όταν κρίνεις πως δεν δικαιούμαι να γνωρίζω ποιό είναι αυτό το τόσο τρομερό έγκλημα που έχω διαπράξει απέναντί σου. Απ' ότι θυμάμαι ούτε τη μάνα σου σκότωσα, ούτε τον γκόμενο σου πήρα, ούτε αρνήθηκα να σε βοηθήσω κι ότι κι αν συνέβαινε στη ζωή μου-καλό ή κακό-δεν απουσίασα ποτέ από τη δική σου. Πίστευα πάντα πως ακόμη κι οι μεγαλύτερες παρεξηγήσεις δεν είναι αρκετές για να κλονίσουν μια αληθινή φιλία. Κρίμα που σ' αυτές τις περιπτώσεις η αλήθεια και το ψέμμα είναι δυο όψεις που εμφανίζονται στο κέρμα, παίζοντας μόνο κορώνα-γράμματα....κρίμα γενικώς!

Κάθε χαρακτήρας είναι διαφορετικός.Έχω πολλά ελαττώματα σαν άνθρωπος δεν το αρνούμαι.Και οξύθυμη είμαι και παράξενη και ιδιότροπη και drama queen και πολλές φορές στον κόσμο μου. Αλλά πάντα έκλαιγα με το δάκρυ σου και γελούσα με τη χαρά σου.Κι αν ακόμη ήμουν εγώ η θιγμένη αλλά μάθαινα ότι γίνεσαι μητέρα, θα έτρεχα να σε βρώ όπως όλες τις φορές που έτρεξα ακόμη κι όταν είχα σοβαρούς λόγους να μην το κάνω. Δεν ξεχνώ πόσο με στήριξες. Μόνο που δεν έλαβα υπόψιν πως όταν το έκανες, οι συνθήκες της ζωής σου ήταν δύσκολες γιατί στα εύκολα όταν πια δεν με χρειαζόσουν, την έκανες. Και κάπως έτσι, με άσχημο τρόπο, κατάλαβα τελικά πως στις σχέσεις αυτό που μετράει δεν είναι το χέρι του φίλου αλλά η χρονική στιγμή που θα στο απλώσει.

Σου υπόσχομαι λοιπόν πως το ξεκίνημα αυτής της χρονιάς, θα' ναι και η τελευταία φορά που γράφω για σένα.... μετά από εκείνο το τηλεφώνημα τελικά με έπεισες πως δεν υπήρχες. Εύχομαι να είσαι πάντα καλά κι όταν κάποτε έρθεις στη δική μου θέση, ελπίζω να είμαι κι εγώ πολλή ευτυχισμένη για να ασχοληθώ με την περίπτωσή σου.Η διαφορά μας είναι πως αν εσύ με πάρεις τηλέφωνο, εγώ θα σου το πώ κατάμουτρα. Μήπως τελικά αυτό "πληρώνω" σήμερα;!

Όταν πρέπει να περάσουν δύο δεκαετίες για να μάθεις ότι για κάποιον δεν ήσουν ποτέ τίποτα.......

Να τα π(ι)ούμε;

2010-12-31T11:49:00.030+02:00

Επειδή καμιά φορά συμβαίνει το εντελώς αντίθετο απ' αυτό που εύχεσαι (όπως ορισμένοι που λένε οτι τα όνειρα βγαίνουν ανάποδα και τρίχες κατσαρές) θέλω μες απ' τα βρακιά μου να ευχηθώ σε όλους μας καλή απόλυση και καλή πτώχευση, τα μισά να μας τα πάρει η εφορία και τ' άλλα μισά οι τράπεζες, να μπεί λουκέτο και στα λουκέτα, να κολλήσουμε όλοι τη γρίπη των φτηνών, να μας πάνε στη Σπιναλόρδα για να ψοφολογήσουμε με την ησυχία μας, να διπλασιαστούν οι μετανάστες κι η σκορδοτζατζικίλα, να μας πυροβολούν στο δόξα πατρί για δέκα λεπτά του ευρώ, να μην μας "ξαναπάρει" ούτε ο άνεμος, να γίνουν όλοι γκέι και τέλος να πέσει μια πυρηνική βόμβα μήπως γίνουμε άνθρωποι.

Κακή ψυχρή κι ανάποδη Κοψοχρονιά σε όλους κι ευτυχΕσμένο το 2011!

Μάγισσα Κίρκη

Υ.Γ.1 Πιείτε και για μένα που αυτό τον καιρό κωλύομαι.
Υ.Γ.2 Δεχόμαστε πάσης φύσεως δώρα, κατά προτίμηση δονητές (γιατί έχει πιαστεί το χέρι μου) και πυροσβεστήρες οισοφάγου (γιατί έχω πεθάνει απ' τις καούρες!).
Υ.Γ.3 Όποιος πάει Πέγκυ Ζήνα ή Κατερίνα Στανίση να πετάξει κι ένα καλάθι εκ μέρους μου.
Υ.Γ.4 Έτσι και ξαναδιαβάσω άλλο ένα γράμμα στον Άη Βασίλη θ' αρχίσω να μοιράζω χαστούκια με ρακέτες!
Υ.Γ.5 Όχι άλλα τραπεζώματα!
Υ.Γ.6 Φέτος το Last Christmas αντικαταστάθηκε από το "Κομμένα πια τα δανεικά" ή είναι η ιδέα μου;

Πηγή εικόνας: εδώ

Σκισμέτ-μια παραγωγή της Tsoutsoun Serbet Films

2010-12-26T23:01:00.017+02:00

Επεισόδιο 1

Στη νοτιοδυτική Τραπεζούντα του 1835 π.Α (προ Αλλάχ) ζει μόνος του ο γοητευτικός Αυνάν, κορυφαίος φλογερίστας και περιζήτητος εργένης. Ο Αυνάν σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση υπέρ της παρθενίας στην τρίτη ηλικία, γνωρίζει την Τζιβαντάν μεγάλη εισαγωγέα Καλαματιανής τζιβάνας στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αυνάν εντυπωσιάζεται απ' το εξώφθαλμο μάτι βατραχίνας και την κόμμωση-Καλιφορνέζικο κύμα σέρφερ οπότε αναπτύσσεται μεταξύ τους ένα φλέρτ. Mπαφιασμένη από έρωτα η Τζιβαντάν του κάνει πρόταση γάμου κι εκείνος δέχεται. Όμως μόλις μερικές ημέρες μετά τον επίσημο αρραβώνα τους, η φλογέρα του Αυνάν πρόκειται να δεχτεί ένα τρομερό πλήγμα....

Επεισόδιο 2

Ο ζάμπλουτος στρατηγός Γιαχαμπίμπ και θείος του Αυνάν, προσλαμβάνει σαν υπηρέτρια στην πάμφτωχη βίλα του, την Λάμπα Σολφέζ, μια βλαχούλα Γαλλίδα Αγκύρας με κοτσίδες τύπου Ελίζα στην Κάντυ-Κάντυ που από μακριά μυρίζει πληγούρι Καππαδοκίας. Η Λάμπα στην πραγματικότητα είναι ένα κατατρεγμένο πλάσμα που έφυγε απ' το σπίτι των θείων του προκειμένου να μην παντρευτεί τον Νταβατζίμ έναν επικίνδυνο οδηγό συγκρουόμενων. Εκεί σ' αυτή την έπαυλη ο αρραβωνιασμένος Αυνάν γνωρίζει τη Λάμπα κι επειδή συνεπαίρνεται από την ομορφιά της, την αποκαλεί χαιδευτικά "πρασινομούσμουλο" ενώ η Λάμπα ακριβώς τη στιγμή που σκύβει για πρώτη φορά να παίξει την φλογερή φλογέρα, φωλιάζει μέσα της ένας μεγάλος έρωτας.

Επεισόδιο 3.456

Ο Αυνάν πιστεύοντας πως αυτό το ειδύλλιο δεν θα φτάσει ποτέ από τα χείλη στην καρδιά κι απ' τον οισοφάγο στ' άντερα, αποφασίζει να συνεχίσει τη σχέση του με τη Τζιβαντάν την οποία και παντρεύεται ενώ η Λάμπα κλαίει αγκαλιά με ένα Χίπικο πετσί, δώρο που αγόρασε ο Αυνάν σε κάτι πλανόδιους Πακιστανούς που πέρναγαν τυχαία απ' την καταστροφή της Σμύρνης. Την πρώτη νύχτα γάμου του Αυνάν, η άτυχη Λάμπα δέχεται τη σεξουαλική επίθεση του μεθυσμένου υπηρέτη Μαστίχ τον οποίο και σκοτώνει ο Ατζαμίλ, ξυσαρχίδης γιος του στρατηγού Γιαχαμπίμπ. Προκειμένου ο Ατζαμίλ να μην συλληφθεί, παίρνει πάνω της τον φόνο η Λάμπα η οποία μπαίνει στη φυλακή όπου γνωρίζει τη Σκουζάν-αρχηγό των κρατουμένων- και τη Μακσουφλέ μια Σκωτσέζα απ' το Τσεσμέ. Λίγο καιρό αργότερα ο Ατζαμίλ σκοτώνει τη γυναίκα του προκειμένου να μην τον μαρτυρήσει ενώ η Λάμπα μαθαίνει πως είναι έγκυος στο παιδί του Αυνάν. Αμέσως μόλις αποφυλακίζονται με τη Μακσουφλέ, πηγαίνουν να μείνουν στο σπίτι της δεύτερης μαζί με τον πατέρα της, τον Κρεμάλ έναν βιβλιοπώλη πορνόγερο. Ο Κρεμάλ που ερωτεύεται αμέσως τη Λάμπα, της προτείνει να τον παντρευτεί προκειμένου το παιδί της να μην είναι μούλικο κι εκείνη δέχεται. Μια μέρα μετά τον γάμο ο Αυνάν πηγαίνει στην Λάμπα με σκοπό να της προτείνει να φύγουν μαζί, αλλά για κακή του τύχη μαθαίνει πως εκείνη είναι πλέον παντρεμένη. Ο Αυνάν πίνει.

Επεισόδιο 3.456 εις την εικοστή

Ο Αυνάν προσπαθεί πάση θυσία να μάθει τίνος είναι μωρή δούλα το παιδί. Ο ξάδερφός του και πανούργος Ατζαμίλ, φροντίζει να διαρρεύσει πως εκείνος είναι ο πατέρας. Ο Αυνάν πίνει. Η Τζιβαντάν που ξέρει ότι ο άντρας της δεν βουλώνει μόνο τις τρύπες της φλογέρας, πίνει μπάφους και παίζει Pro ενώ τον αποκαλεί διαρκώς "ζωή μου" "ψυχή μου" "αστέρι μου" "φως μου" "τ' αρχίδια μου κουνιούνται" κάνοντας τα νεύρα μας σαραγλί. Παράλληλα λαδώνει τους πάντες για να μην μάθει ο Αυνάν ότι η Μουλέκ, η κόρη της Λάμπας , είναι δική του. Η Σκουζάν φυλάει τη Μουλέκ. Ο Ατζαμίλ την πέφτει στη Μακσουφλέ προκειμένου να έχει από κοντά τη Λάμπα με την οποία είναι τρελλά ερωτευμένος. Η Τζιβαντάν την ώρα που ξεφορτώνει το βαπόρι απ΄την Περσία, μαθαίνει πως είναι έγκυος και το ανακοινώνει στον Αυνάν γεμάτη χαρά. Ο Αυνάν βλέποντας τις εξόδους του Ατζαμίλ και της Λάμπας να πληθαίνουν επιβεβαιώνει όλο και περισσότερο τον παράνομο δεσμό τους. Ο Αυνάν πίνει. Εκνευρισμένος μπαίνει στο αμάξι, μπαίνει μέσα κι η Τζιβαντάν και καθώς μαλώνουν ρίχνει την πολυτελή λιμουζίνα τους πάνω σε μια στάνη.

Επεισόδιο τετραγωνική ρίζα του 67.859

Η σφοδρή σύγκρουση αποβαίνει μοιραία για το μωρό τους το οποίο πάει σαν πρόβατο στη σφαγή. Η Τζιβαντάν ζητάει διαζύγιο. Ο Αυνάν πίνει. Για τη διάλυση της οικογένειας-αγαμιόμαστε, ο Αυνάν θεωρεί υπαίτια τη Λάμπα στην οποία την πέφτει στεγνά ο Ατζαμίλ τον οποίο εκβιάζει η Μακσουφλέ η οποία για να εκδικηθεί τη Λάμπα ρίχνει στο καθιερωμένο πρωινό κεμπάπ μια πρέζα Ace Kseftile προκειμένου να ασπρίσει το μέσα της Λάμπας και να βραχυκυκλώσει. Τελευταία στιγμή η Μακσουφλέ το μετανιώνει και τρώει όλο το κεμπάπ μόνη της. Ντυμένη για άλλη μια φορά σαν σεμέν τηλεόρασης χαροπαλεύει στην εντατική. Η Σκουζάν φυλάει τη Μουλέκ. Ο Αυνάν πίνει. Ο Ατζαμίλ βρίσκει ευκαιρία να την ξαναπέσει στη Λάμπα ώσπου τους κάνει τσακωτούς ο Κρεμάλ το μάτι του οποίου γυρίζει σαν κουλοχέρης σε τζακ πότ με αποτέλεσμα να πέσει ξερός απ' το έμφραγμα και να λερώσει την Περσική μπουχάρα-3.000-μεταξωτοί-κόμποι-το-τετραγωνικό-κυρίιιιιιες-μου!

Επεισόδιο-έχω-χάσει-τον-λογαριασμό

Η Μακσουφλέ μόλις συνέρχεται απ' το κώμα-αλλά δυστυχώς για μας όχι κι απ' το στιλιστικό παραλήρημα-τα λέει όλα στον Αυνάν. Ο Αυνάν πίνει. Ο Αυνάν διεκδικεί ανοιχτά τη Λάμπα που χήρα πλέον κυκλοφορεί με μαύρη περιβολή Μαρινέλλας στο "Άνοιξε χέστρα". Αυνάν και Λάμπα αποφασίζουν να είναι μαζί. Η Τζιβαντάν κάνει τα πάντα για να καταστρέψει την καριέρα του πρώην άντρα της ζητώντας από τις εταιρίες παραγωγής να μην του δίνουν καμία δουλειά παρά μόνο αυτή του μπουφετζή στο κυλικείο της δισκογραφικής όπου αντί για φλογέρα θα παίζει μπαγκέτα. Ο Αυνάν πίνει. Η Σκουζάν φυλάει τη Μουλέκ. Ο Ατζαμίλ, έχοντας πλέον ξεκάνει όλο το καστ της σειράς (με μόνους διασωθέντες τον σκηνοθέτη άντε και δυο-τρείς εικονολήπτες) τρώει το λιντσάρισμα της αρκούδας. Το ανελέητο ξυλοφόρτωμα έχει ως αποτέλεσμα να μείνουν παράλυτες οι βλεφαρίδες του, τις οποίες αδυνατεί να κλείσει κι έτσι είναι αναγκασμένος να μένει 24 ώρες το 24ωρο με το μπακακίσιο μάτι πεταμένο έξω σαν ασθενής θυρεοειδούς. Απελπισμένος προσπαθεί να αυτοκτονήσει αλλά επειδή η σφαίρα αντί να βρεί κρόταφο βρίσκει το σερβάν σώζεται σαν από θραύσμα (πορσελάνης). Ο Ατζαμίλ αποφασίζει να φύγει για το εξωτερικό προκειμένου να κάνει φυσικοθεραπείες στα ματοτσίνορα. Ο Γιαχαμπίπ παντρεύεται την Σκιαχτικά, την γεροσάψαλη θεία της Τζιβαντάν και με τον γάμο τους γελάνε και τα εκμέκ. Η Λάμπα δέχεται πρόταση από τηλεοπτικό κανάλι να συμμετάσχει σε αισθησιακό DVD με τίτλο "Τσουτσούν Σερμπέτ" (κάτι σαν τη δική μας τη Στυλιανοπούλου που από υπηρέτρια γίνεται δεύτερη φωνή στον Ζαμπέτα). Ο Αυνάν λυσσάει απ' τη ζήλια του. Η Λάμπα τον χωρίζει για να μπορεί να καπνίζει ανενόχλητη απ' όσες τρύπες θέλει. Ο Αυνάν πίνει.

Το μεγάλο φ(τ)ηνάλε

Η Λάμπα ντυμένη σαν μαθήτρια Μάνγκα, τρέχει στο αεροδρόμιο να προλάβει τον Ατζαμίλ αλλά δυστυχώς για κείνη έχει φύγει . Τη στιγμή που κλαίει απαρηγόρητη βλέπει μπροστά της την Σκουζάν να κρατάει στην αγκαλιά της τη Μουλέκ. Η Λάμπα συνειδητοποιεί πως η Σκουζάν είναι ο μόνος άνθρωπος που την αγαπάει πραγματικά. Οι δυο γυναίκες ερωτεύονται κεραυνοβόλα και παίρνουν την πρώτη πτήση για Ολλανδία προκειμένου να παντρευτούν.Ο Αυνάν μαθαίνει τα δυσάρεστα κι αποφασίζει να πιεί. Καθώς παίζει τη φλογέρα, βλέπει σε όραμα όλους όσους έχει εξοντώσει ο Ατζαμίλ να κατακλύζουν το δωμάτιό του και να τραγουδάνε μαζί του σχηματίζοντας τη φιλαρμονική του Δήμου Αντιόχειας. Απεγνωσμένος ο Αυνάν, κάνει μια θεαματική είσοδο της φλογέρας στον πάτο του δίνοντας έτσι τέλος στη ζωή του και αφήνοντας κληρονομιά στην κόρη του Μουλέκ, την τελευταία του σύνθεση με τίτλο "Έγινα για σένα Τούρκος"!

Υ.Γ.1 Ευχαριστώ πολύ τον Γιώργο για την έμπνευση της Σκωτσέζας-Τουρκάλας Μακσουφλέ.
Υ.Γ.2 Το επόμενο κράξιμο θα΄ναι για το καινούριο και πάνω απ' όλα πρωτότυπο Τούρκικο σίριαλ που έρχεται στον πρωτότυπο Ant-1 με τίτλο "Gumutsa"!

Ήρθαν τα Χρωστούγεννα κι η Κοψοχρονιά (χορταστικό-επετειακό)

2010-12-22T13:22:00.009+02:00

Τον τελευταίο καιρό κατεβάζω μονίμως καντήλια και δεν φταίνε ούτε οι ορμόνες ούτε ότι είναι η πρώτη μέρα του χειμερινού ηλιοστασίου με πανσέληνο και ολική έκλειψη σελήνης που έχει λένε να συμβεί από το 1638 (χεστήκαμε κι η Πούλια γέρνει) ούτε ότι έχουμε ανάδρομο Ερμή γιατί το μόνο που ευθύνεται είναι που έχω ανάδρομη Κική όλες τις ώρες όλο τον χρόνο. Μια άδεια εγκυμοσύνης-τοκετού είπα να πάρω και καλά για να ξεκουραστώ και δεν έχω βάλει πλακούντα κάτω, τώρα θυμήθηκα να τελειώσω όλες τις εκκρεμότητες από το να πάρω την κυριότητα του αυτοκινήτου που έχω εξοφλήσει απ' τον Απρίλη (ευτυχώς αυτού του έτους) μέχρι να βρίσω για χιλιοστή φορά την Alpha Bank που απαξιεί να απαντήσει στην ένσταση που τους έχω στείλει κι άμα τους δώσω εγώ λεφτά, να κάτσω να με πάρουν και με πισωτόκι!

Δεν ξέρω βασικά αν το έχετε καταλάβει, αλλά κάτι οι απεργίες κάτι οι γιορτές, έχουν ξεχυθεί στους δρόμους τρείς κατηγορίες οδηγών: οι επαγγελματίες, οι μαλάκες κι οι συνδικαλιστές δηλαδή οι επαγγελματίες μαλάκες! Σήμερα για παράδειγμα ένα ζώον που το ' σκασε πρώτη μέρα απ' το χειμερινό βουστάσιο με ολική έκλειψη εγκεφάλου, αποφάσισε να κατέβει απ' το πεζοδρόμιο για να πεταχτεί σαν πούτσ@ και δεν φτάνει που πάτησα φρένο ακριβώς μπροστά του, ξίνισε και τα μούτρα του το γελάδι, εγώ φταίω που δεν τον έκανα χαλκομανία στις τσάντες που κρατούσε. Θα'χετε προσέξει φυσικά πως φέτος στην ατμόσφαιρα πλανάται μια μιζέρια, μια θλίψη, ένα "μάνα το αποφάσισα, θα μπαρκάρω" που σημαίνει πως τα μισά γίδια που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες βρίζουν και καταριούνται στον διπλανό τους, στον μπροστινό τους ή στο κινητό τους ενώ τα άλλα μισά έχουν πέσει σε τράνς και κουβαλώντας καμιά εκατοστή σακούλες παραμιλάνε "50 ευρώ το τρένο του Γιωργάκη και 20 η κούκλα της Ηλέκτρας και 30 το κασκόλ της μαμάς". Γενικώς η κατάσταση έχει ξεφύγει τόσο που όποιος βγαίνει από κατάστημα με τσάντες και παιδί, θα δείς ότι προτιμάει να'χει το πιτσιρίκι απ' τη μεριά του δρόμου παρά τα δώρα πράγμα πολύ λογικό γιατί σου λέει "Παιδιά υπάρχουν πολλά, μισθός όμως ένας!".

Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν επισκέφθηκα την αισθητικό για το καθιερωμένο ξετρίχιασμα γιατί όσο και να ' θελα να το καθυστερήσω δεν πήγαινε άλλο, άρχισα να φέρνω περισσότερο σε μαύρη μπότα UGG παρά σε άνθρωπο! Επειδή λοιπόν παρά τις απεργίες, έκανα καλό κουμάντο άρα έφτασα νωρίτερα είπα να κάνω μια βόλτα στα -όπως ανακάλυψα-άδεια μαγαζιά στα οποία, παρ' όλες τις προσφορές και τις εκπτώσεις, έβλεπες μόνο τον ιδιοκτήτη και τον υπάλληλο να μαδάνε το χαρτί της ταμειακής-θα-μπεί-πελάτης-δεν-θα-μπεί ενώ κάποιοι άλλοι έμποροι στημένοι έξω από τα καταστήματα μόνο που δεν σε τράβαγαν μέσα με το ζόρι και να μου το θυμηθείτε: Σε λίγο αντί να μας ξηλώνουν τα χρυσαφικά απ' τον λαιμό, θα μας κλέβουν τα ρούχα και τα παπούτσια για να αναγκαζόμαστε να ψωνίζουμε καινούρια! Βέβαια θυμάμαι ότι παλιά οι μπλούζες ήταν μπλούζες κι όχι κιριμάντζαλα μιας χρήσης όπως σήμερα που τα βάζεις στο πλυντήριο και τα βγάζεις σερβιέτες (κοινώς μ..πανα) αλλά αυτά δεν τα λένε γιατί η κλάψα "γράφει" καλύτερα στην κάμερα. Θυμάμαι επίσης ότι τέτοια εποχή, ο έμπορος όχι μόνο δεν κατέβαζε αντιθέτως ανέβαζε τις τιμές κι αν πήγαινες να κάνεις παζάρια, σου το άφηνε φθηνότερα με την προυπόθεση να μην σου κόψει απόδειξη.Πώς γίνεται σήμερα να σου κατεβάζει την τιμή στο 50%, να σου κόβει απόδειξη και να΄χει και κέρδος είναι μια απορία που πολύ θα ήθελα να μου την λύσουν. Μήπως αυτοί που τώρα κλαίγονται, κάποτε μας έκλεβαν; Λέω εγώ τώρα....

Μια άλλη μέρα πέρασα από την αντιπροσωπεία που αγόρασα το αυτοκίνητο για να κάνω τα χαρτιά μου και να πάρω την κυριότητα. Το θέαμα που αντίκρυσα απογοητευτικό. Οι μισοί υπάλληλοι είχαν απολυθεί και από τους άλλους μισούς που είχαν παραμείνει, οι μισοί δούλευαν τη μισή εβδομάδα και οι άλλοι την άλλη μισή (μισές δουλειές δηλαδή!). Ο δε ιδιοκτήτης που κάποτε την έστηνε στην πόρτα κι απλώς χαριεντίζονταν με τους πελάτες, πλέον πούλαγε αμάξια ο ίδιος ενώ ταυτόχρονα επισκεύαζε τα χαλασμένα, σου έφτιαχνε καφέ, παραλάμβανε τρακαρισμένα, έκοβε τιμολόγια, έκανε τα λογιστικά κι αν αγόραζες περισσότερα από ένα αυτοκίνητα, σου' παιρνε και μια πίπα. Μάλιστα μόλις είπα ότι χρειάζομαι και μια κάρτα καυσαερίων, μόνο ντεμενάδες δεν μου έκανε για δέκα ευρώ. Ένιωσα τόσο πλούσια που μου΄ρθε να ανάψω πούρο και να ρωτήσω πόσο κάνει ο Παναθηναικός!

Επιπλέον αξίζει να σημειωθεί ότι τσαντίστηκα με α) την εφορία που στις 21/12 μου έστειλε ειδοποίηση να πληρώσω τα τέλη μέχρι τις 31, επισημαίνοντας μάλιστα πως "μετά τις 16 του μήνα δεν θα μπορείτε να προμηθευτείτε το σήμα από τις τράπεζες παρά μόνο από τη Δ.Ο.Υ. της περιοχής σας"! Παιδιά άλλη φορά την ειδοποίηση να τη στέλνετε τελευταία μέρα του Δεκεμβρίου, δύο ώρες πριν κλείσει το ταμείο. Προλαβαίνουμε! β) ορισμένους που παρήγγειλαν βιβλία και επειδή στην πορεία προφανώς το μετάνιωσαν δεν τα αναζήτησαν ποτέ κι έτρεχα εγώ ο μαλάκας να τα βρω από την άλλη άκρη γιατί άλλη όρεξη δεν είχα γ) όλους όσοι κάνουν πως δεν βλέπουν ότι είμαι έγκυος μην τυχόν και τους φάω τη σειρά στην τράπεζα ή στην ΕΥΔΑΠ αλλά αν έσκαγα με κανα μίνι μέχρι το μ..νόχειλο μια χαρά θα φαινόμουν η αόρατη δ) έναν μαλάκα εφημερεύοντα γυναικολόγο που πήγε να με εξετάσει και με πόνεσε τόσο πολύ που παίζει να μην είχε δει τράχηλο, ποτέ στη ζωή του ο Βόγλης . Μάλιστα με ρώτησε ειρωνικά αν με εξέταζαν πρώτη φορά κι εγώ του απάντησα "Τόσο άγαρμπα ναι" οπότε κι έπεσε σιγή από τους υπόλοιπους, προφανώς για να μην του κάνω επιτόπια αναπαράσταση του μύθου με το μπουκάλι της Άννας Βίσση. Μ' αρέσει που καθώς ντυνόμουν, ήρθε μια νοσοκόμα του έδειξε μια ηλικιωμένη και του είπε "Να εδώ η κυρία θέλει να της κάνεις ένα ανώδυνο τεστ παπ" και σκέφτηκα πως τελικά ο γέρος εκτός από πέσιμο και χέσιμο μπορεί να πάει κι από λαβίδα. Αυτόν τον τύπο είναι να τον φέρεις να σου "πάρει" την παρθενιά για να σου μείνει η εμπειρία κυριολεκτικά αξέχαστη! ε) τα Τούρκικα σίριαλ που βάζουν πρωταγωνιστές όλους τους ξανθούς γαλανομάτηδες θέλοντας να μας πείσουν πως στην πραγματικότητα οι Τουρκόσποροι είναι η Άρια φυλή κι ότι η σύγχρονη Τουρκάλα έχει βγεί απ' το υπόγειο του Κωσταλέξι κι έχει και προγαμιαίες σχέσεις.....μόνο Χριστιανοί δεν μας έχουν πει ακόμη ότι είναι!

Κλείνοντας και πρίν σας ευχηθώ, είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε το μεγαλύτερο ζώο του διαδικτύου που πολύ πρόσφατα πήρε άδεια απ' τη νευρολογική κλινική και σε προηγούμενη ανάρτηση, ήρθε να με 'απειλήσει" πως θα με βγάλει σε διαφήμιση τσόντας. Δυστυχώς όμως για εκείνη αλλά και για τον φίλο της που έστειλε να με κάνει add στο facebook μήπως βρεί καμια φωτογραφία μου και πετύχει το κολάζ, έχω ήδη πρωταγωνιστήσει στην σπάνια υπερπαραγωγή με τίτλο "Γκάμα Σούφρα", εξώφυλλο της οποίας μπορείτε να απολαύσετε με την ευγενική χορηγία της φίλης μου Κορίνας και σε πρώτη πανελλήνια μπλογκο-μετάδοση!

Μές από το ροζ κοφτό βρακί μου, σας εύχομαι Καλά Χρωστούγεννα Καλή Κοψοχρονιά και χρόνια ποτά για 2011 ώρες σεξ σε όλους!

Υ.Γ.1 Έτσι και ξαναδώ στην τηλεόραση τον Μάικ τον Φασολάκη θα τον γα....ργαλήσω!
Y.Γ.2 Ευχαριστώ θερμά τον blogger Νίκο για την άδειά του να αναδημοσιεύσω το καταπληκτικό του σκίτσο το οποίο μπορείτε να δείτε μαζί με άλλα καταπληκτικά σκίτσα στο μπλόγκ του που βρίσκεται στη διεύθυνση http://stef000.blogspot.com/

Πηγή εικόνας: εδώ

Ροζ κουφέτα στη στροφή

2010-12-13T10:52:00.009+02:00

Ξημερώματα 13 Δεκεμβρίου 2006. Ένα κορίτσι 20 ετών γλίστρησε στη στροφή της βρεγμένης παραλιακής και με φτερά στις πλάτες, πέταξε για πάντα στα σύννεφα. Ήταν τόσο όμορφη εκείνο το βράδυ. Όταν έμπαινε στο αυτοκίνητο, κανείς δεν φανταζόταν πως την έβλεπε για τελευταία φορά. Ο οδηγός έτρεχε με 140 χλμ. Ο φίλος της, κάτι πήγε να του φωνάξει αλλά βλέποντας να φεύγουν απ' τον δρόμο, η φωνή δεν έβγαινε. Το αμάξι αναποδογύρισε και σύρθηκε για πολλά χιλιόμετρα. Τρείς το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι. Εκείνος κλαίγοντας έλεγε κάτι που δεν καταλαβαίναμε αλλά κι όταν μάθαμε δεν καταλάβαμε ποτέ….

Τρέξαμε στο νοσοκομείο, το πρόσωπό του απ’ τα χτυπήματα, αγνώριστο. Πήγα στον γιατρό "Σας παρακαλώ ήταν και μια κοπέλα μαζί του, πείτε μου είναι καλά;". Βγήκα απ’ το γραφείο χωρίς να πιστεύω στ' αυτιά μου. Τα ερωτήματα πολλά: Γιατί εκείνη; Τί έφταιξε; Τί θα έλεγα στους δικούς μου; Τί θα λέγαμε στη μαμά της που έχασε τον άντρα της το ίδιο ξαφνικά, μόλις πριν λίγα χρόνια; Τί θα λέγαμε σ’ εκείνον που της κράταγε το χέρι ως το τέλος; Πώς θα το αντέχαμε; Αχ ας έρθει κάποιος να μας πει πως έγινε λάθος, πως δεν είναι το δικό μας κορίτσι.....να τώρα όπου να΄ναι θα έρθει η ίδια να μας πει πως είναι καλά και θα γελάσουμε με το μπέρδεμα...ναι μπέρδεμα είναι, όπου να' ναι θα΄ρθει......μα γιατί αργεί; Πες μου γιατί δεν έρχεται;

Δεν έπρεπε να το μάθει εκείνος, είπε ο ψυχολόγος......όχι ακόμη. Μπαίναμε στο δωμάτιό του γελώντας και βγαίναμε κλαίγοντας. Αποφάσισα να πάω στην κηδεία της μαζί με τον πατέρα μου. Στο δρόμο όλα γιορτινά και στολισμένα σαν εκείνη.... στολισμένη νύφη με κατάξανθα μαλλιά πάνω στο άσπρο νυφικό και μάτια θάλασσες που δεν άνοιξαν ποτέ. Το στεφάνι από κατάλευκα τριαντάφυλλα που ζητήσαμε να είναι εκεί εκ μέρους του κι ας μην γνώριζε, το λευκό πανί που άπλωσαν στο πρόσωπό της, την κραυγή της μητέρας της που έσβηνε κι άναβε μέσα στα ηρεμιστικά. Πρόλαβα να αφήσω ένα τριαντάφυλλο στο προσκέφαλό της λίγο πριν βυθιστεί κι έφυγα με τα ροζ κουφέτα του «γάμου» της, στην τσέπη.

Επέστρεψα στο νοσοκομείο. Ο ψυχολόγος μας είπε πως είχε έρθει η ώρα να του το ανακοινώσουν και μπήκε στο δωμάτιό του, μαζί με τους γονείς μου. Απ’ τη χαραμάδα της πόρτας, είδα να του μιλάνε κι εκείνον να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, να ξηλώνει τους ορούς και να σπρώχνει τα κρεβάτια. Την επόμενη μέρα πήρε εξιτήριο. Τα βράδια δεν κοιμόταν. Όλη μέρα κι όλη νύχτα κοιτούσε τις φωτογραφίες, τα βίντεο που τράβηξαν μαζί, τα πέντε χρόνια τους που έζησαν τόσο δεμένοι, τόσο αγαπημένοι, εκείνο το όνειρο που έβλεπε ένα ολόκληρο καλοκαίρι ότι κάποιος την έπαιρνε μακριά του. "Πήγαινέ με στο νεκροταφείο" μου είπε. Και τον πήγα. Κι έκλαψε. Και φεύγοντας, άναψε ένα τσιγάρο και της το άφησε στο χώμα λες και θα ερχόταν να το καπνίσει κρυφά όπως τότε. Τις νύχτες που τον έχανες που τον έβρισκες, σταματούσε με το αυτοκίνητο έξω από την πύλη του νεκροταφείου κι έβαζε τραγούδια όσο πιο δυνατά γινόταν μέχρι να φτάσει ο πόνος του στα έγκατα της γης...."Να είσαι εκεί πάντα μέσα στη ζωή μου, τα φώτα της ν’ ανάβεις κι ας μην την ζεις μαζί μου....".

Ένα μήνα μετά πήγε φαντάρος. Κοπέλες να αγκαλιάζουν και να φιλάνε τ' αγόρια τους έξω απ' το στρατόπεδο κι η δική μας να του χαμογελάει έξω απ' τον κόσμο. Όσο υπηρετούσε, την έπαιρνε τηλέφωνα στο κινητό λες και θα του απαντούσε κι όσο δεν απαντούσε, της έστελνε μηνύματα "Σ αγαπώ γιατί με άφησες;". Ακόμη κι όταν ερχόταν στα όνειρά του, δεν του είπε ποτέ το γιατί, ίσως επειδή ούτε η ίδια γνώριζε. Το μνήμα της ξεχωρίζει μέσα σε όλα τ' άλλα. Είναι μικροκαμωμένο όπως εκείνη και στην κορυφή έχει μια τεράστια καρδιά. Όσοι περνάνε από εκεί κοντοστέκονται, χαζεύουν τα πελώρια καταγάλανα μάτια της στη φωτογραφία και αναρωτιούνται ποιό να είναι άραγε εκείνο το κορίτσι και τί γυρεύει η νιότη της μες στο μαρμάρινο κουτί. Κάποτε την έλεγαν Αλεξία...σήμερα την φωνάζουν «Άγγελο»......

Μην βιάζεσαι και μην κάνεις επίδειξη ταχύτητας, κανείς δεν θα σε πει μάγκα. Το πολύ να σε πουν δολοφόνο ή ακόμη χειρότερα νεκρό κι αν αργήσεις δεν πειράζει. Είναι προτιμότερο από το να μην φτάσεις ποτέ......

Πηγή εικόνας: εδώ

Φιλανθρωπική Οργάνωση ΦΙλων Κίρκης Ο.Ε. (τα αρχικά ΦΟ.ΦΙ.ΚΟ)

2010-12-04T21:16:00.032+02:00

Τον τελευταίο καιρό ανακαλύπτω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως ο πλανήτης "Κίρκη" θα' πρεπε να κινείται σε μόνιμη τροχιά γύρω από την πάρτη τους που είναι πάντα δίκαιη, σωστή, γαμάτη και Τσιτάρα των Θάντερκατς. Δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι ή εγώ ήμουν αυτή που τους είχα κακομάθει όταν τόσα χρόνια έτρεχα πίσω τους, αλλά μετά από κάτι συνομιλίες που είχα πρόσφατα με συγγενείς και φίλους αποφάσισα να ιδρύσω μια φιλανθρωπική οργάνωση η οποία, αποτελούμενη από τα αντίστοιχα τμήματα, θα αναλαμβάνει να δίνει τα τρία μου στον κάθε πικραμένο, εντελώς δωρεάν. Ακολουθεί ενημερωτικό φυλλάδιο:

Φιλανθρωπική Οργάνωση ΦΙλων Κίρκης Ο.Ε.
(τα αρχικά ΦΟ.ΦΙ.ΚΟ)

Γράφω στα @@ μου και με επιτυχία
Μεταφορές-Εξώσεις-Δελτία Τύπου-Μεσιτείες-(που)Στάρ Τρέκ

Τμήμα εισαγωγών/εξαγωγών: Δεν είμαι από τους ανθρώπους που μόλις "καβατζώνονται" , ότι κι αν αυτό σημαίνει, νομίζουν ότι φύτρωσαν και αποτραβιούνται από τους φίλους τους οποίους κάνουν ανασκαφή όταν τρώνε τ' αγγούρι. Ότι κι αν συμβαίνει στη ζωή μου και τηλέφωνο θα σε πάρω και για καφέ θα έρθω κλπ. Έλα μου όμως που στη φάση αυτή δεν μπορώ να μετακινηθώ, πώς αλλιώς να στο πω; ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ! Με παίρνουν διάφοροι φίλοι τηλέφωνο που επειδή βαριούνται να κουνήσουν τον κώλο τους, μου λένε "Έλα να σε δω". Θες να με δεις; Το θες πολύ; Το σπίτι μου είναι ανοιχτό και τα σκυλιά δεμένα. Ξέρεις που είναι, περνάνε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς ακριβώς απ' έξω, σε περιμένω. Δεν γίνεται με τη μέση σμπαράλια στον έβδομο μήνα να κάνω 30 χλμ. απόσταση με το αυτοκίνητο όχι μόνο γιατί είναι ταλαιπωρία αλλά κυρίως γιατί-προκειμένου να αντέξω τη διαδρομή-αναγκάζομαι να κατεβάσω την πλάτη του καθίσματος τόσο πολύ που σχεδόν δεν βλέπω τί γίνεται κάτω απ' τη μύτη μου οπότε συν τοις άλλοις είναι και επικίνδυνο. Μετά βέβαια θα βγεις να πεις "έκανες παιδί-παντρεύτηκες και χάθηκες" ή το κλασσικό "χαθήκαμε βρε" αφού ποτέ στη ζωή μου ως τώρα δεν άκουσα έναν άνθρωπο να πει το ειλικρινές "χάθηκα" γιατί ή θα έχει χαθεί ο άλλος ή θα έχετε χαθεί κι οι δύο. Να έχεις εξαφανιστεί μόνο εσύ για παράδειγμα και να λες ότι σου' ρθει απλά για να το πείς, δεν παίζει!

Νομικό Τμήμα: Σήμερα μια άλλη φίλη, μου έστειλε sms να μου κάνει έγγραφα παράπονα που την ξέχασα επειδή πριν ενάμιση μήνα τηλεφώνησε (για την ακρίβεια μου έκανε αναπάντητη να την πάρω εγώ) να με ρωτήσει αν ξέρω κάποιον καλό δικηγόρο γιατί η σπιτονοικοκυρά της, της κάνει έξωση κι εκείνη θέλει να μείνει μέσα ένα εξάμηνο χωρίς να πληρώσει!! Της έδωσα το τηλέφωνο ενός δικηγόρου αλλά στράβωσε όταν της είπα πως για να την συμβουλεύσει, η αμοιβή του είναι 50 ευρώ. Με λίγα λόγια θέλει ο δικηγόρος να ασχοληθεί μαζί της τσάμπα, η σπιτονοικοκυρά να την αφήσει ένα εξάμηνο να μείνει στο σπίτι της τσάμπα και φυσικά όλα αυτά να τα κανονίσω εγώ εν μέσω μαγνητικών αιματολογικών υπερηχογραφικών και άλλων εξετάσεων. Κατανοώ το πρόβλημά σου αγαπητή φίλη.Εσύ κατανοείς ότι στη φάση αυτή, εγώ προσωπικά δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι αυτό; Να σου δώσω λεφτά; Μακάρι να είχα τη δυνατότητα με όλη μου την καρδιά και δεν θα τα' παιρνα και πίσω αλλά αυτή τη στιγμή έχω κάνει κυριολεκτικά το σκατό μου παξιμάδι για να πληρώσω το μαιευτήριο και δεν μπορώ να στερήσω αυτά τα χρήματα από το παιδί μου. Να σε πάρω να σε ρωτήσω τί κάνεις; Σε πήρα πριν ενάμιση μήνα κι ενώ ήξερες ότι τράβαγα ζόρι όχι μόνο δεν προσφέρθηκες να βοηθήσεις αλλά ζητούσες να κανονίσω και την υπόθεσή σου. Εμένα με ρώτησες αν έχω να περάσω τον μήνα; Ήρθες να μου φτιάξεις ένα πιάτο φαί ή να μου πλύνεις ένα ρούχο τότε που δεν μπορούσα ούτε να σηκωθώ να πάω στην τουαλέτα; Γράψε λοιπόν ότι μαλακία θες από δω και πέρα, έτσι κι αλλιώς σ΄έχω εξίσου εγγράψει κανονικά και χωρίς συνδρομή για πάντα!

Τμήμα Δημοσίων σχέσεων: Την προηγούμενη βδομάδα έκανα το λάθος να πάρω τηλέφωνο μία συγγενή μου, αφενός μεν για να δω αν είναι καλά και αφετέρου για να της πω τα ευχάριστα νέα μιας και δεν ήθελα να μάθει την εγκυμοσύνη μου από τρίτους και αρχίσει την κλαούνα. Τελικά την κλαούνα δεν την γλίτωσα διότι τα νέα τα είχε ήδη μάθει εδώ κι ένα μήνα και φρόντισε να δείξει τόσο πολύ τη δυσαρέσκειά της που βρέθηκα να απολογούμαι γιατί δεν ενημέρωσα νωρίτερα. Το ότι την κάλεσα ακριβώς γι αυτό τον λόγο δεν παίζει κανέναν ρόλο μάλλον γιατί ο έβδομος μήνας είναι πολύ προχωρημένος για τέτοιου είδους ειδήσεις και κανονικά, αν ήμουν σωστή, θα' πρεπε να την πάρω να της το ανακοινώσω την ώρα της σύλληψης με τον π...τσο στα σκέλια και τον οργασμό στο στόμα. Καθ' όλη λοιπόν τη διάρκεια του τηλεφωνήματος, το θέμα μας δεν ήταν ότι εγώ περιμένω παιδί αλλά ότι αυτή περίμενε δελτίο τύπου και μάλιστα όλη αυτή την απαίτηση την έβγαλε ένας άνθρωπος που τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν επεδίωξε ποτέ καμία επαφή μαζί μου. Μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή που σήκωσα το κουλό μου αλλά αποφάσισα, στην αμέσως επόμενη σύλληψη, να καλέσω τον αριθμό της ακριβώς τη στιγμή που θα σπάω κρεβάτια και θα ωρύομαι ουρλιάζοντας "Χύνωωωωωωωωωωωωωω"!

Μεσιτικό τμήμα: Η μάνα μου είναι μια χαρά άνθρωπος αλλά πλήρως εξαρτημένη που σημαίνει ότι έχω κατά καιρούς δεχτεί άπειρα τηλεφωνήματα με τα οποία ζητάει ότι της κατέβει στο κεφάλι κι αν γινόταν να κανονίζουμε εμείς τα ραντεβού της με τον γιατρό, τα φάρμακά της και τα κερατά της δεν θα' λεγε όχι. Δεν την παρεξηγώ κι ίσα ίσα με τα ξεκάρφωτα με κάνει και γελάω, αφήστε που έχω την άνεση να της χώσω τρία μπινελίκια (λέμε τώρα) να'ρθει στα ίσα της! Έχει που λέτε λυσσάξει να μετακομίσει και να΄ρθει να μείνει κοντά σε μένα για να μπορεί λέει αύριο να με βοηθήσει με το μωρό (το αν εγώ ή το μωρό θέλουμε να μπλεχτεί στα πόδια μας είναι άλλο θέμα). Το ζήτημα όμως είναι ότι σήμερα αγοράζει την εφημερίδα, κάνει μια βδομάδα να κυκλώσει τις αγγελίες που την ενδιαφέρουν, άλλη μια βδομάδα να πάρει τηλέφωνο και μια τρίτη εβδομάδα να κανονίσει να δει τα σπίτια, δηλαδή έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας κατά τον οποίο σύσσωμος ο σύλλογος ιδιοκτητών έχει ήδη νοικιάσει τα διαμερίσματα και δεν περιμένει τη μάνα μου να'ρθει να κάνει αξιολόγηση. Αυτό σημαίνει ότι με παίρνει τηλέφωνο για να κλαφτεί ότι δεν βρίσκει σπίτι (μετάφραση: δεν βρίσκω ιδιοκτήτη να με περιμένει κανα εξάμηνο να αποφασίσω) κάνοντας φινάλε με το θεικό "Κοίτα εκεί πέρα αν νοικιάζεται κανα διαμέρισμα, να μου πεις να το δούμε". Με λίγα λόγια μου ζητάει με τη μέση- σφηνοτουβλάκια και την κοιλιά στο σβέρκο, να αρχίσω να παίρνω μπάλα τις γειτονιές, τις εξώπορτες πολυκατοικιών και τις κολώνες της Δ.Ε.Η. για να σημειώνω τηλέφωνα υποψήφιων ιδιοκτητών τους οποίους-έτσι κι αλλιώς- θα πάρει σε ένα μήνα. Μου το'πε μία, μου το'πε δύο μου το'πε τρείς στο τέλος την μπινελίκωσα και τώρα πρήζει τον αδερφό μου που είναι επίσης στο τσακ να την μπινελικώσει κι αυτός κι αν οι δικοί μου μετακομίσουν πριν πάει το παιδί φαντάρος, νοικιάστε μου!

Τμήμα επιστημονικής φαντασίας: Το αποκορύφωμα όλων των παραπάνω ήταν ένας παντρεμένος γνωστός μου ο οποίος με πήρε τηλέφωνο για να μου εξομολογηθεί με "πόνο ψυχής", ότι όλες ανεξαιρέτως οι γκόμενες που έρχονται στο μάθημά του τον θέλουν κολασμένα σε σημείο να τον απειλούν και να τον εκβιάζουν. Επειδή πήγαινα χρόνια στο μάθημά του έχω να δηλώσω ότι εγώ προσωπικά δεν είδα ποτέ καμία γκόμενα να ιδρωκυλιέται στο παρκέ για πάρτη του, αντιθέτως ο μόνος εκεί μέσα που την έπεφτε μέχρι και στα βαράκια ήταν αυτός. Παρ' όλα αυτά δεν θα μπω στη διαδικασία να κράξω κι εκείνον και τους κροκόδειλους που πουλάει αριστερά και δεξιά γιατί είναι προφανές πως το άτομο εκτός από τσίπα, ή δεν έχει αντίληψη ή δεν έχει καθρέφτη......see you later χaligator!

Εκ της διευθύνσεως

Μάγισσα Κίρκη
Επίτιμο μέλος του Παγκόσμιου Συλλόγου Διαμαρτυρομένων
κατά της αυτοκτονίας του Κενάν στο φινάλε της σειράς "Κισμέτ"

Πηγή εικόνας: εδώ

Update: Επίσης-για να μην είμαι γαιδούρα-να ευχαριστήσω όλους όσοι (συνάδελφοι, κολλητοί μέχρι και bloggers) προσφέρθηκαν να συμπαρασταθούν στον δύσκολο αγώνα μας!

Τραπεζομαζώματα, διαλογοσκορπίσματα

2010-11-29T19:35:00.011+02:00

Τη θυμάστε την ανάρτηση με τα ζωάκια που με έπαιρναν πρωί-μεσημέρι-βράδυ την ώρα που έχεζα, κατούραγα, έτρωγα, κοιμόμουν, γαμιόμουν και μου ζητούσαν να τους δώσω πατρώνυμο για να με ενημερώσουν και μου τα φούσκωσαν τόσο που στο τέλος τους έστειλα email και τους ενημέρωσα κι εγώ μια χαρά για το απαυτό της μάνας τους; Μπράβο! Ε, λοιπόν σήμερα την επίσημη απάντηση έφερε υπάλληλος κούριερ ο οποίος δεν φτάνει που ήρθε μεσημεριάτικα , αντί να χτυπήσει το κουδούνι βάραγε την πόρτα με όλη του τη δύναμη ο Κόναν ο Βάρβαρος και κόντεψε να τη ρίξει κάτω.

Κούριερ: Ναι την κυρία Ψωλίδου;
Εγώ: Ποιός είναι;
Κούριερ:Εγώ είμαι!
Εγώ: Συγχαρητήρια κι εγώ είμαι.
Κούριερ:Ποιά είστε;
Εγώ: Η κυρία Ψωλίδου.
Κούριερ:Μου ανοίγετε;
Εγώ: Εσείς λέω ποιός είστε; (εδώ αρχίζουν να τρεμοπαίζουν τα νεύρα μου κι είμαι έτοιμη να κατεβάσω καντήλια)
Κούριερ: Δεν σας ακούω.
Εγώ: ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;;;; (βγήκε η σταφυλή μου, έκανε γκέλ στο πόμολο και ξαναμπήκε).
Κούριερ: Από Γενική Ταχυδρομική έρχομαι (επιτέλους το είπε, αλλά μάλλον γι' αυτό την έχουν ονομάσει Γενική Ταχυδρομική γιατί όταν ρωτάς τους υπαλλήλους τους ποιοί είναι, αυτοί απαντούν γενικά).

Του ανοίγω, μου δίνει τον φάκελο, υπογράφω και στέκεται στην πόρτα.

Εγώ: Ναι; τον ρωτάω
Κούριερ: Τί "Ναι;" μου λέει.
Εγώ: Στην αγάπη αυτή λέω ναι, του απαντάω.
Κούριερ: Ε; μου λέει.
Εγώ: Θέλετε κάτι άλλο; τον ρωτάω.
Κούριερ: Δεν θα με πληρώσετε;
Εγώ: Γιατί εγώ σας κάλεσα;
Κούριερ: Ααααα....καθίστε να δω...ααα συγγνώμη ήταν χρέωση του αποστολέα... (έχει πέσει τόση λόρδα στη Σπιναλόρδα που ανά πάσα ώρα ο καθένας ζητάει λεφτά, τα δικαιούται δεν τα δικαιούται) συγγνώμη ε; χαμογελάει και φαίνεται το χρυσό το σφράγισμα Fa Ca Doro.
Εγώ: Δεν πειράζει (έχω δει και πιο ηλίθιους) γεια σας.

Ανοίγω τον φάκελο, βγάζω την επιστολή από την τράπεζα και διαβάζω:

"Προς
Μάγισσα Κίρκη
Λαιστρυγόνων 3
Τ.Κ. 696969 Ιθάκη

Αξιότιμη κυρία Ψωλίδου,

Σε απάντηση της αίτησης-επιστολής (του χεσίματος που μας ρίξατε) σας δηλώνουμε ότι το αίτημά σας (τα γαμοσταυρίδια σας) περί μη τηλεφωνικής όχλησης (πρήξιμο πλακούντα) σχετικά με τις οφειλές σας προς την τράπεζά μας (τα 30 ευρώ) γίνεται αποδεκτό (ναι γιατί αν δεν γινόταν αποδεκτό, θα ξανασήκωνα εγώ τηλέφωνο νομίζεις).

Παραμένουμε στη διάθεσή σας για κάθε διευκρίνιση.

Με εκτίμηση,

Για τη Mavragoritis Bank

Αρτέμης Μάτσας
Head Oil Salesman of Germanos Kataktitis department"

Κι εκεί επάνω αγαπητοί φίλοι που νομίζω ότι νικήσαμε κι είμαι έτοιμη ν' ανοίξω σαμπάνιες, δυστυχώς ξεκινάει νέος γύρος από μπινελίκια καθώς η προηγούμενη τράπεζα (από την οποία μετέφερα και το συγκεκριμένο δάνειο) -ενώ την έχω εξοφλήσει κανονικότατα με καταθετήρια, αποδείξεις, σέα, μέα κλπ.-ξαφνικά ζητάει από το πουθενά 90 ευρώ τάχα μου ξεχασμένη οφειλή και πήρα τα έτερα ζώα τους υπαλλήλους τους που ούτε οι ίδιοι δεν ήξεραν να μου πουν τί είναι αυτά τα 90 ευρώ, με αποτέλεσμα να με κάνουν μπαλάκι από τον έναν στον άλλον. Παρακάτω, μπορείτε να παρακολουθήσετε τους μίνι σουρεάλ διά(ο)λογους που έλαβαν χώρα έχοντας πάντα στο νου σας την αντιστοιχία "τα ζώα μου αργά=υπάλληλος" και "κτηνοτρόφος=εγώ".

Τα-ζώα-μου-αργά Α': Εξυπηρέτηση πελατών, Καριόλα Μαλάκοβα, θέση 34.675 λέγεται.
Κτηνοτρόφος: Μπλα μπλα μπλα....ζώααα...μπρρρ κιτς κιτς...%$#@*...της μάνας σας %^%#
Τα-ζώα-μου-αργά Α': Μα κυρία μου δεν σας στείλαμε εξοφλητική άρα χρωστάτε.
Κτηνοτρόφος: Και βεβαίωση για την εφορία δεν μου στέλνατε αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πλήρωνα.
Τα-ζώα-μου-αργά Α': Ε, τότε θα είναι τόκοι (χρησιμοποιεί το "θα", δεν ξέρει)
Κτηνοτρόφος: Μα εδώ γράφει τόκοι 8 ευρώ.Τα άλλα 84 τί είναι;
Τα-ζώα-μου-αργά Α': Εεεεε...πάρτε το τμήμα προεξοφλήσεων.

Τα-ζώα-μου-αργά Β': Τμήμα προεξοφλήσεων, Λέτα Ρουφοκαβλέτα, θέση 1.101.101 και 10 λέγεται παρακαλώ.
Κτηνοτρόφος: Μπλα μπλα μπλα....ζώααα...μπρρρ κιτς κιτς...%$#@*...της μάνας σας %^%#
Τα-ζώα-μου-αργά Β': Να πάτε σε ένα κατάστημα (εύκολη απάντηση, μην μπαίνουμε τώρα στον υπολογιστή και σπάσουμε κανα νύχι).
Κτηνοτρόφος: Κι εσάς γιατί σας έχουν εκεί;
Τα-ζώα-μου-αργά Β': Ε, τότε η τράπεζά σας δεν θα'χει πληρώσει τη δική μας (κολοκυθιά νούμερο 2, ούτε αυτή ξέρει)
Κτηνοτρόφος: Τί λέτε κυρία μου; Έχω δική σας βεβαίωση καθώς και το καταθετήριο στα χέρια μου, όσα όφειλα τόσα πλήρωσα.
Τα-ζώα-μου-αργά Β': Και τότε τα 92 ευρώ τί είναι;
Κτηνοτρόφος: Ξέρω γω...οι ώρες σας;!
Τα-ζώα-μου-αργά Β': Να πάρετε το τμήμα παραπόνων.
Κτηνοτρόφος: Κι εσείς τα @@ μου! (κλάτς)

Τα-ζώα-μου-αργά Γ': Τμήμα παραπόνων, Μαλακαντρέας Τραμπαρίφας, θέση για τον πούτσο λέγεται.
Κτηνοτρόφος: Μπλα μπλα μπλα....ζώααα...μπρρρ κιτς κιτς...%$#@*...της μάνας σας %^%#
Τα-ζώα-μου-αργά Γ': Μπορείτε αν θέλετε να καλέσετε μεταξύ 09.00 με 14.00 να πείτε τα παράπονά σας.
Κτηνοτρόφος: Γιατί τώρα που πήρα;
Τα-ζώα-μου-αργά Γ': Στα παράπονα.
Κτηνοτρόφος: Με δουλεύετε; Κυριέ μου δεν θέλω να πω τον πόνο μου, ένσταση θέλω να κάνω.
Τα-ζώα-μου-αργά Γ': Τότε να μας στείλετε μια επιστολή με email και...
Κτηνοτρόφος: Κι επειδή εγώ θα γράψω στην επιστολή ότι έχετε κάνει λάθος, εσείς θα με πιστέψετε; Δεν πρέπει να έχετε στα χέρια σας τα αποδεικτικά ότι έχω εξοφλήσει;
Τα-ζώα-μου-αργά Γ': Αααα (άξις), τότε κάντε ένσταση!
Κτηνοτρόφος: Καλά ε, ανατρίχιασα....πώς το σκεφτήκατε;

Τελικά, με τα χίλια ζόρια, μου έδωσε εκεί έναν αριθμό fax καθώς και το όνομα της (ανευθυνο)Υπεύθυνης, τα νεύρα της οποίας, λυπάμαι από τώρα! Σαμπάνια κανείς;

Σημείωση-update: Το επώνυμο "Ψωλίδου" το ακούω ίσα με 50 φορές την ημέρα στο γραφείο, καθώς πρόκειται για μια μοναδική έμπνευση της Προισταμένης μου όταν νευριάζει με καμιά ψωνισμένη φώκια και καλά Μάνατζερ- γυναίκα καριέρας-μη χέσω. Την ευχαριστώ θερμά που το μοιράζεται μαζί μας (και όχι με τους πελάτες χαχα!).

Πηγή εικόνας: εδώ

Αγκαλιά μ' ένα ψυγείο μπρρρρρ κρύο

2010-11-27T16:59:00.034+02:00

Σήμερα στο Fridge (ελληνιστί: Ψυγείο) δίπλα στα γιαούρτια και στα ληγμένα υπόθετα, θα βρείτε μια φοβερή παρουσίαση του βιβλίου καθώς και το μέρος μιας γελαδερής κουβέντας (γιατί αν διαβάζατε την καφρο-κουβέντα ολόκληρη, θα χάνατε πάσα ιδέα) που είχαμε ένα απόγευμα κάτω απ' τα σκεπάσματα, με τον ανεπανάληπτο, προικισμένο και φλογερό καρδιοκατακτητή, γνωστό για το sexy μούσι και το six pack κοιλιακών, Σάββα Κατσέα εκδότη-προαγωγό και ειδικό στο πήδημα μάντρας.

Θέλω λοιπόν να τον ευχαριστήσω ιδιαίτερα για την υπέροχη βραδιά όπως επίσης θέλω να ευχαριστήσω τη Γεωργία τη Μυριδάκη που δεν μ'αρπάζει απ' το εξτένσιον αλλά και όλους όσοι το πήρατε (και ταλαιπωρηθήκατε στα ΕΛΤΑ-βλ. Peslac και Κούλα) ή θα το πάρετε, το δανειστήκατε, το διαβάσατε, το αναρτήσατε στα blogs σας (Γιαγιά Αντιγόνη, Κούλα, Princess, Charlotte, Φωτοκουσκούσι, i-news, koulpa κι αν ξεχνάω κανέναν φωνάξτε) το πετάξατε στο τζάκι για προσάναμμα, σας πήγε χαρτοπόλεμο κι είχε τελειώσει η εφημερίδα, το βάλατε κάτω απ' το πόδι του τραπεζιού που (τον έπαιρνε κι) έγερνε, το χώσατε σφήνα στην εξώπορτα για να μην βαράει απ' τον αέρα, στην ιδέα ότι τα μπούτια της φωτογραφίας είναι δικά μου, εκσπερματώσατε κλπ.

Επίσης ευχαριστώ τη μάνα που με γέννησε χωρίς καισαρική.

Σάββα δεν πάει άλλο, είσαι αίνιγμα μεγάλο!

Με αγάπη,

Μάντρα

Υ.Γ. Αν μου ξαναπάρεις συνέντευξη μετά απ' αυτό, να μου τρυπήσεις τη μύτη χαχα! :D

Όλοι οι κουλοί χρωστάνε

2010-11-23T11:42:00.018+02:00

Κι επειδή πολύ μου τα έπρηξαν από την πανηλίθια τράπεζα που έχω μπλέξει, σας παραθέτω αυτολεξεί (ε, καλά ο Λωτοφάγος είναι σχήμα λόγου μην το δένετε) το χεστήριο email που τους έστειλα πρωί-πρωί μήπως με απαλλάξουν απ' τις απανωτές ψευτο-ενημερώσεις που, εντελώς συμπτωματικά, θυμούνται να μου κάνουν όταν καθυστερώ τη δόση, λες κι είμαι καμια 80χρονη με τρία εγκεφαλικά που δεν ξέρει τί της γίνεται.

*****************************************************
Από: Μάγισσα Κίρκη (magissa.kirki@yahoo.gr)
Προς: Mavragoritis Bank (artemis.matsas@oi-germanoi-einai-filoi-mas.de)
Θέμα:Αίτημα διακοπής ενημέρωσης οφειλών από εισπρακτικές, με μία λέξη "τσουρέκια".

Αγαπητέ/ή κύριε/κυρία,

Ονομάζομαι Μάγισσα Κίρκη του Λωτοφάγου με αριθμό κινητού τηλεφώνου 6969-696969 και τον Μάρτιο του 1821 έλαβα από την τράπεζά σας καταναλωτικό δάνειο το οποίο και αποπληρώνω κανονικά. Δυστυχώς όμως-κι ενώ στα πλαίσια της συνεργασίας μας δεν έχω συναινέσει στη παραχώρηση των προσωπικών μου δεδομένων προς τις διάφορες εισπρακτικές εταιρίες με τις οποίες ακολούθως συνεργάζεστε-δέχομαι απανωτά και ενοχλητικά τηλεφωνήματα από αυτές, ακόμη κι όταν η καταβολή της δόσης είναι μόλις τρείς ή πέντε ημέρες εκπρόθεσμη ή το υπόλοιπο αυτής ανέρχεται στο "αστρονομικό" ποσό των 30 ευρώ. Μάλιστα οι υπάλληλοι που καλούν, ευθαρσώς μου ζητάνε με το "Καλημέρα" να επιβεβαιώσω το πατρώνυμό μου προκειμένου να συνεχίσουμε τη συνομιλία μας (αυτή δηλαδή που οι ίδιοι επιδιώκουν) χωρίς προηγουμένως να κάνουν γνωστή τόσο τη δική τους ταυτότητα όσο και εκείνη της επιχείρησης από την οποία καλούν κι όταν δικαιωματικά αρνούμαι, όχι μόνο δεν το σέβονται, αλλά γίνονται πιεστικοί εώς απόλυτα ειρωνικοί λες και χρωστάω σ' εκείνους.

Επειδή λοιπόν όπως προείπα, τη σύμβαση δανείου την έχω υπογράψει μαζί σας και ουδέποτε συναίνεσα στο να γίνονται τα προσωπικά μου δεδομένα φέιγ βολάν, κι επειδή ακόμη κι αν καθυστερήσω για λίγες μόνο μέρες την καταβολή της δόσης, πληρώνω τους τόκους και με το παραπάνω, παρακαλώ πολύ να σημειωθεί πως δεν επιθυμώ να λαμβάνω καμία ενημέρωση από τις εταιρίες σας, σχετικά με το εν λόγω δάνειο. Θυμάμαι πολύ καλά τί σας οφείλω κι αν ποτέ πάθω Αλτσχάιμερ (πράγμα διόλου απίθανο όταν οι εισπρακτικές σας, μου ζαλίζουν μέρα νύχτα τον εγκέφαλο) μην ανησυχείτε, έχω ενημερώσει σχετικά τα συγγενικά μου πρόσωπα τα οποία θα τακτοποιήσουν την οφειλή μου προς την τράπεζά σας, εκτός αν μετά βάλετε να παίρνουν κι εκείνους τηλέφωνο από φόβο ότι πάει σόι το βασίλειο και θα χάσετε τα λεφτά σας.

Σε αντίθετη περίπτωση, κάθε φορά που θα καταθέτω περισσότερα χρήματα στον δανειακό μου λογαριασμό-πράγμα για το οποίο οι εισπρακτικές σας εντελώς συμπτωματικά απαξιούν να με "ενημερώσουν"-θα σας τηλεφωνώ κάθε δυο μέρες και απαιτώντας να μου πείτε εδώ και τώρα το πατρώνυμο, τον ΑΦΜ, τον ΑΜΚΑ και το αυτό της μάνας σας θα σας πρήζω τα ούμπαλα μέχρι να φτάσετε κι εσείς ένα βήμα πριν το Αλτσχάιμερ, δηλαδή να μου στείλετε ένα κατεβατό βρισίδια που θα το ονομάσετε "αίτημα διακοπής ενημέρωσης" όπως αυτό εδώ, το οποίο πιστέψτε με είναι μόνο η αρχή!

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Με εκτίμηση,

Μάγισσα Κίρκη
****************************************************
Άντε γιατί πολύ μου τα ζάλισαν τα ζώα, να καλούν πότε από απόκρυψη, πότε από επαρχία και πότε από τηλεφωνικό κέντρο αλα Domino's Pizza ότι ώρα και ότι μέρα να'ναι τάχα για να με "ενημερώσουν" κι όταν μετά την ενημέρωση δεν πάω στην τράπεζα, να με ματα-ξαναπαίρνουν για να με ματα-ξανα ενημερώσουν λες κι είμαι Νταού Πεντέλης και την πρώτη φορά που με πήραν δεν κατάλαβα ότι ήθελαν λεφτά. Ά στα διάλα!!

Σημείωση: Το ίδιο και χειρότερο "στόλισμα" έχει ήδη δρομολογηθεί και για ορισμένους bloggers-με τους οποίους μάλιστα δεν έχουμε ανταλλάξει ούτε "γεια"- που χρησιμοποιούν τον πίνακά μου στο Sync , το facebook ή το email επικοινωνίας του μπλόγκ προκειμένου να με ενημερώσουν-δηλαδή πρήξουν-για τις τελευταίες 46.789 αναρτήσεις τους και γίνονται πιο φορτικοί κι από άντρα που όταν φασώνεστε σου πιέζει το κεφάλι προς τα κάτω σώνει και ντε να του πάρεις πίπα κι εσύ εύχεσαι τουλάχιστον να τον έχει περάσει ένα χέρι Palmolive!

Του κώλου τα εννιάμηνα

2010-11-18T09:39:00.035+02:00

Αυτή δεν είναι εγκυμοσύνη, είναι κόλαση κι όποιος μου ξαναπεί ότι πρόκειται για την πιο ωραία περίοδο στη ζωή μιας γυναίκας κι η πιο γλυκιά αναμονή και ζου ζου ζου και αχου το και κουπεπε, θα του τρίψω στα μούτρα, όλα τα σκευάσματα που καταπίνω μαζί με όλες τις εξετάσεις στις οποίες έχω τρυπηθεί περισσότερες φορές κι από πρεζάκι των Εξαρχείων κι έχω ψηλαφηστεί περισσότερο κι από δευτεροκλασσάτη βίζιτα του "Poutses TV". Μοναδική μου παρηγοριά είναι το σεξ με κάτι παυσίπονα υπόθετα-dildo που μου κατευνάζουν κάπως τις ορμές, καθώς τους τελευταίους δυο μήνες έχω κορώσει τόσο πολύ η γυναίκα που σε λίγο θα βγαίνω γυμνή στους δρόμους σαν τη Λάσκαρη στον "Κατήφορο" και τρέχοντας πίσω από τ' αμάξια κρατώντας τα βυζιά μου θα φωνάζω "Κώστα σταμάτα, μη μ'αφήνεις" (.........αγάμητη)!

Όλα ξεκίνησαν μετά από μια βραδιά όπου η σαμπάνια έρρεε άφθονη, μάλιστα κάπου εκεί μετά τις δύο πετάχτηκε έξω το εργαλείο οπότε μου γούρλωσε το μάτι σαν καρτούν που είδε ψητό, δεν ήθελα και πολύ η παρθένα, έπεσα με τα μούτρα στον μπεκρή μεζέ. Όταν δεκαπέντε μέρες αργότερα έμαθα ότι είμαι έγκυος, δεν συνέβη αυτό που φαντάζεστε αλα Ναθαναήλ που δεν το λέει στα ίσα παρά δείχνει την κοιλιά της και πετάει στον Κομνηνό το πρωτότυπο "Σε λίγους μήνες θα σου κάνω το πιο ωραίο δώρο μπλα μπλα μπλα ζζζζζ", κι αυτός απ' τη χαρά του τη σηκώνει στα χέρια στριφογυρίζοντάς τη για να ξεράσει ό,τι έφαγε κι οι δυο τους γελάνε υστερικά ενώ ακούγεται επαναλαμβανόμενα η ηχώ της λέξης "Έγκυοοος...έγκυοοοοοος" με μουσικό background "Σαν με κοιτάαααας ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου φωτιάαααααααααααα"....καμία σχέση! Απλά είδα τη γραμμή στο τεστ, δεν με σήκωσε κανείς στα χέρια γιατί είμαι κι εκατό κιλά, πήρα τον γιατρό και τελεία.

Πολύ γρήγορα λοιπόν ξεκίνησαν οι ναυτίες, οι ζαλάδες και τα μπλιάχ. Μπλιάχ το πρωί, μπλιάχ το μεσημέρι, μπλιάχ το βράδυ. Όλη μέρα να εκτελώ δρομολόγιο Ηγουμενίτσα-Κέρκυρα, να με ενοχλούν όλες οι μυρωδιές, να ανοίγω το πλυντήριο πιάτων και να ξερνάω στο Calgonit, να τρώνε μεσημεριανό οι συνάδελφοι κι εγώ να κλείνω τη μύτη λες και περνάει βοθρατζίδικο, να βγαίνω έξω από την εταιρία και να ξερνοβολάω στους κάδους και στα δεντράκια. Κάπου στα μισά του πρώτου τριμήνου άρχισαν κι οι αιμορραγίες οπότε αναγκάστηκα να μείνω στο κρεβάτι χώνοντας παράλληλα μια χούφτα φάρμακα τη μέρα για να "κολλήσει" λέει το παιδί με logo στιγμής που σημαίνει ότι, με 40 βαθμούς έξω και σε πλήρη ακινησία, κατέληξα να βλέπω απ' το πρωί ως το βράδυ τον Ρώμα την υστέρω και να σέρνομαι στο σπίτι σαν Κοσσοβάρα καθαρίστρια φορώντας επί μέρες την ίδια τρύπια παλιοπυτζάμα που επάνω είχε τα πάντα (χαμομήλια, εμετούς, ψίχουλα, σκατά) και με την άβγαλτη τριχοφυία να συναγωνίζεται επάξια τον Αστραπόγιαννο. Μόλις δε σταμάτησε το αίμα κι είπα ότι ησύχασα, άρχισε να αιμορραγεί και να με τσούζει ο απαυτός μου λες και μ' είχε πάρει όλη η φυλή των Μασάι, αφήστε που με τόσα αέρια, άναβες αναπτήρα πίσω μου κι έπιανα Κατερίνη κυριολεκτικά σε κλάσματα, τύφλα να'χει το Ιντερσίτι (στην περίπτωσή μου Ιντερκλίσμα!).

Κάποια στιγμή σταματάνε επιτέλους τα αίματα και τα ξερατά, οπότε πάνω που επιστρέφω στη δουλειά και λέω "Αχ τί καλά θα το χαρώ" άρχισαν οι πόνοι στο πλευρό οι οποίοι με τον καιρό γίνονταν όλο και πιο έντονοι ώσπου έφτασα σε σημείο να μην μπορώ να κάτσω, να σηκωθώ, να περπατήσω, να μπαστακωθώ, να ξαπλώσω, να μην ξαπλώσω, να βήξω, να κοιμηθώ. Στην αρχή έπαιρνα ένα Panadol. Μετά έπαιρνα δύο. Μετά πήρα υπόθετα. Μετά πήρα τους δρόμους (από ιατρεία σε φαρμακεία και τούμπαλιν σαν την άδικη κατάρα). Μετά με πήρε ο διάολος. Μετά πήγα σε παθολόγο ο οποίος διέγνωσε πέτρα στο συκώτι. Μετά πήγα για μαγνητική όπου μάθαμε πως ο πρώτος γιατρός έκανε λάθος αφού δεν μου βρήκαν τίποτα παρά μου είπαν "Μπορεί να'ναι φλεγμονή μπορεί μεθερπητική νευραλγία, υπομονή". Μετά πήγα σε ιατρείο πόνου όπου η αναισθησιολόγος μου είπε "Μπορεί να είναι μεθερπητική νευραλγία, η μόνη λύση είναι να κάνεις επισκληρίδιο έγχυση (γιατί δεν φτάνει αυτός που με έχυσε κυριολεκτικά πριν 7 μήνες, πρέπει να με χύνουν τώρα και οι σύριγγες) υπομονή". Μετά πήγα σε δερματολόγο ο οποίος, αν κρίνω απ' τη διάγνωση -"Μπορεί να είναι νευραλγία από ακέφαλο έρπη, υπομονή"-μάλλον έβλεπε πολύ "Braveheart"! Μετά πήγα σε δεύτερο δερματολόγο ο οποίος δεν πρέπει να έβλεπε πολύ "Braveheart" αλλά πολύ "Ρομπέν των Δασών" αφού απεφάνθη "Μπορεί να είναι φλεγμονή του πλευρικού τόξου, να πας σε ιατρείο πόνου (δηλαδή να γυρίσω πίσω στην τρίτη γιατρό, κάτι σαν το επιτραπέζιο Φιδάκι) υπομονή" . Ενδιάμεσα έπαιρνα τον γυναικολόγο μου αυτόν τον πούστη που είναι τόσο κατά των φαρμάκων σε σημείο να μην συνταγογραφεί ούτε αγριομολόχα το κέρατό μου, ο οποίος απέρριψε όλες τις λύσεις και τον φαρμακευτικό κατάλογο που μου είχαν προτείνει οι προηγούμενοι παρά απεφάνθη το πρωτότυπο "Υπομονή". Με τόσα "Μπορεί" και τόση "Υπομονή", αυτοί είναι η Πυθία κι εγώ ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης (για να μην πω τί ακριβώς είναι, κάτι ζώα του Ιατρικού συλλόγου που στα υπερηχογραφήματα έλεγαν ΤΙΣ μαλακίες, δήθεν ότι το παιδί έχει πρόβλημα και παπαριές, για να μας φοβίσουν και να τα ακουμπήσουμε!).

Κι επειδή ο μέσος άνθρωπος και δη Έλληνας , είναι δεν είναι γιατρός, έχει πάντα άποψη-σε αντίθεση με τους αληθινούς γιατρούς που όπως διαβάσατε δεν έχουν καθόλου-όλον αυτόν τον καιρό συγγενείς, φίλοι και γνωστοί έχουν συνταγογραφήσει-προτείνει με τη σειρά τους τα απίστευτα, μερικά από τα οποία είναι α) "Βάλε αλοιφή" (γιατί έφτασα π.χ. να κάνω μαγνητική ενώ θα μπορούσε να με σώσει μια κρέμα) β) "Πιες τσάι" (λες κι έχω διάρροια και θέλω να στουμπώσω) γ) "Απο τώρα πρέπει να ετοιμάσεις τη βαλίτσα του μαιευτηρίου" δηλαδή να τιγκάρω ένα σακ βουαγιάζ και ξεροσταλιάζοντας έξω απ' το μαιευτήριο να πιάσω από τώρα φορείο για τον Φλεβάρη μη τυχόν μου φάει κανείς τη σειρά για επισκληρίδιο δ) "Κάνε βελονισμό" (σιγά μην πηδήξω και φωτιές) μέχρι και ε) "Κάνε έναν αγιασμό" μου είπαν, γιατί το πρόβλημά μου είναι ότι κοπανιέμαι στο πάτωμα βγάζοντας αφρούς απ' το στόμα αλλά πλάκα-πλάκα, με τις μαλακίες που ακούω δεν απέχω και πολύ από το να αρχίσω να πετάω ανάσκελα πάνω απ' το κρεβάτι με γυρισμένο το μάτι!

Αυτή τη στιγμή λοιπόν, είμαι κατάκοιτη με το laptop στα πόδια, τη μόνη κίνηση που μπορώ να κάνω χωρίς να πονάω είναι να ανοιγοκλείνω τα βλέφαρά μου ενώ έχω βγεί για δεύτερη φορά σε αναρρωτική και στη δουλειά προβλέπεται ,και με το δίκιο τους, να μου λένε "Άντε γ@..ήσου κι εσύ και το παιδί σου!" Το δε σπίτι έχει γεμίσει μαξιλάρια σε όλα τα μεγέθη, τα μήκη και τα πλάτη και σ' όποιο δωμάτιο πηγαίνω, σέρνω μαζί μου και όλη την Παλαμαική ενώ παράλληλα παίρνω και 45.678 συμπληρώματα την ημέρα (μαγνήσιο, ασβέστιο, σίδηρο, φυλικό οξύ, βιταμίνες Β12, μαγγάνιο, κάρβουνο, ποτάσα) κι επειδή δεν μπορώ να καταπιώ χάπια, απ' το πρωί που σηκώνομαι μέχρι τη νύχτα που ξεραίνομαι, είμαι μ' ένα σφυράκι στο χέρι και στουμπάω φάρμακα κι άμα τα' ξερα όλα αυτά Θεούλη μου, θα το' χα παραγγείλει απ' το παιδικό χωριό SOS που είναι και της μόδας!

Πηγή εικόνας: εδώ

Υ.γ.1 Να γεννήσω με το καλό και το πρώτο πράγμα που θα κάνω, είναι να βάλω 35 διαφράγματα να μην περνάει μέσα όχι σπέρμα αλλά ούτε ο άνεμος, αεροστεγές θα το κάνω και μάλιστα με κοινωνικό μήνυμα "Tetrapak μ...νί, ασφαλές γ@...ήσι"!
Υ.γ.2 Ευχαριστώ θερμά δύο γιατρούς (ονόματα δεν λέμε γιατί θα τους τα ζαλίσουν, ξέρουν εκείνοι) που ασχολήθηκαν ιντερνετικά αλλά σοβαρά, με την περίπτωσή μου.

Με αγάπη,

Γρηγόρης

Σοβαρή ανακοίνωση: Πάρτα μωρή άνεργη!

2010-11-10T00:17:00.022+02:00

Σοβαρή ανακοίνωση-Δελτίο τρύπιου

(Ντοκουμέντο-αφιέρωση από φανατική κι ενθουσιασμένη αναγνώστρια που έλαβε το βιβλίο και την οποία ευχαριστώ πολύ!!)

Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως τη χειρότερη Πρωτοχρονιά τη πέρασα στο ξημέρωμα του 2009 με κλειστό κινητό, σακούλες μετακόμισης και μαύρους κύκλους, να κλαίω για τον χαμένο μου έρωτα καπνίζοντας ασταμάτητα και γράφοντας στο μπλόγκ τη στιγμή που ο κόσμος γελούσε και γλεντούσε (όπως στις "πρωτότυπες" Ελληνικές ταινίες που η πικραμένη πρωταγωνίστρια καθισμένη μόνη της στην άκρη του δωματίου, αρχίζει να ζαλίζεται απ' τον άμπακα που έχει πιεί και βλέπει τους άλλους να γελάνε σατανικά-τάχα εις βάρος της- καθώς περιστρέφονται πάνω απ' το κεφάλι της σαν το γύρω-γύρω όλοι και μετά αυτή κλείνει τ' αυτιά της κι αρχίζει και τρέχει αλαφιασμένη προς την πόρτα, και την πατάει ένα αμάξι που κατά διαβολική σύμπτωση το οδηγεί ο πρώην γκόμενος που τρέχει κι εκείνος με τη μπουκάλα στο χέρι για να τη βρει και να της εξηγήσει χρρρρ...ζζζζ....) ενώ σαν να μην μου έφταναν όλα αυτά, μερικές εβδομάδες μετά έχασα και τη δουλειά μου (που όπως προ-είπα ήταν σκατά αλλά τουλάχιστον είχα σκατά-λεφτά).

Μέσα σε όλη εκείνη την παραφροσύνη της σκατοδουλειάς, του χωρισμού, της ανεργίας, των συνεντεύξεων και της υστερίας κάθισα κι έγραψα ένα βιβλίο που τα έχει όλα. Τί καραγκιόζηδες Διευθυντές, τί αγάμητες γεροντοκόρες, τί εταιρίες του κώλου, τί μέντιουμ, τί αμερικλανιές, τί συνεντεύξεις σε πλαστικούς, τί πρώην γκόμενους, τί ραντεβού με φέλιουρες, τί μπινελίκια, τί γαμοσταυρίδια, μέχρι ολοκαίνουριους Χοιρομέρηδες έχουμε για γκράν φινάλε. Ποιός Χαντάς και ποιά Τένια Μακρή, μιλάμε για το νούμερο 1 αντικαταθλιπτικό που δεν θα σας αφήσει άντερο, πάρε-πάρε, όποιος διαβάζει, ξαναδιαβάζει (στο τέλος το βλέπω κι αυτό κι εμένα σε πάγκο, να μας πετάτε λεμόνια!).

Με μεγάλη, λοιπόν, χαρά και συγκίνηση (ίδια με αυτή της Ρούλας Βροχοπούλου που όποτε ετοιμάζεται να κλάψει-δηλαδή συνέχεια-της ανοίγουν τα ρουθούνια σαν Μινώταυρος!) σας παρουσιάζω το πρώτο μου τρελοβιβλίο με τίτλο "Πάρτα μωρή άνεργη!", έναν τίτλο που εμπνεύστηκα κυριολεκτικά καθώς κατούραγα (εξου και η χέστρα στο εξώφυλλο), το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Falimento Books (www.kapsimi.gr) και μπορείτε να το αγοράσετε είτε ηλεκτρονικά είτε επί τόπου από τον ίδιο τον εκδοτικό (Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή, 09.00-17.00. Διεύθυνση: Ζωοδ. Πηγής 55-57,Εξάρχεια). Ωστόσο για να μην μου προβάλλετε δικαιολογίες τύπου "Νιάου είναι μακριά", "Νιάου βαριέμαι" "Νιάου έχουμε κανονίσει με τον Γιάννη-Μήτσο-Μαλακαντρέα να βγούμε δεν προλαβαίνω" "Νιάου φοβάμαι να κατέβω στα Εξάρχεια μη φάω ρουκέτα", μπορείτε επίσης:

1. να το αγοράσετε στα βιβλιοπωλεία

α) "Ιανός" Σταδίου 24, Αθλήνα (κέντρο)
β) "Πολιτεία" Ακληπιού 1, Αθήνα (κέντρο)- στέλνει και στο εξωτερικό
γ) "Παπασωτηρίου" διαθέσιμο και στα 20 καταστήματα που διαθέτει η αλυσίδα
δ) "Πρωτοπορία" Γραβιάς 3-5, Αθήνα (κέντρο)
ε) "Πατάκης" Ακαδημίας 65, Αθήνα (κέντρο)
ζ) "Metropolis" Πανεπιστημίου 54, Αθήνα (κέντρο) και Ηρώων Πολυτεχνείου 30 Πειραιάς (η γνωστή αλυσίδα δισκοπωλείο-cd-βιβλιοπωλείο)
η) "Ελευθερουδάκης" διαθέσιμο στο ηλεκτρονικό του κατάστημα (για τα κανονικά καταστήματα δεν ξέρω!)
θ) Public στο εμπορικό κέντρο The Mall, Ανδρέα Παπανδρέου 35, Μαρούσι
ι) "Χριστάκης" Ιπποκράτους 10-12, Αθήνα (κέντρο)
κ) "Παρ΄ημίν - Τζανακάκης" Χ. Τρικούπη 11α, Αθήνα (κέντρο)
λ) "Paper Book Land" (ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο)
μ) "Captain Book" (ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο)
ν) "All Books" (ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο)
ξ) και για τους φίλους Θεσσαλονικείς "Κέντρο Βιβλίου" Λασσάνη 3 Θεσσαλονίκη (Αγ. Σοφία-κέντρο) και "Βιβλιοπωλείο Ψαράς", Φιλικής Εταιρίας 39, Θεσσαλονίκη.

2. να το παραγγείλετε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας δίνοντας το όνομα του εκδοτικού και του βιβλίου κι αν σας κάνει τσιριμόνιες ο βιβλιοπώλης και καλά "δεν ξέρω από που να το παραγγείλω" και παπαριές, τα σημεία χονδρικής πώλησης-πρακτορεία διακίνησης, είναι:

α) Τζεβελέκου – Ζαλόγγου 6, Αθήνα, τηλ. 210-3844588
β) Μαρίνης – Σόλωνος 76 Αθήνα, τηλ. 210-3648170
γ) Χριστάκης – Ιπποκράτους 10-12, τηλ. 210-3639336
δ) Τζανακάκης – Χ. Τρικούπη 11, τηλ. 210-3811201
ε) Σίμος – Μαυροκορδάτου 9, τηλ. 3830491
ζ) Κανάκης – Ζ. Πηγής 2-4, Αθήνα, τηλ. 210-3823113
και για τη Θεσσαλονίκη
η) Πουλουκτσή – Λασσάνη 3, Αγ. Σοφία Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310-237515
θ) Προμηθευτική – Προξένων 7, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310-235364

ενώ για καινούρια σημεία διάθεσης είτε λιανικής είτε χονδρικής, δεν θα ξεχάσω να σας ενημερώσω οπωσδήποτε!

3. και για όποιον μένει στο εξωτερικό μπορεί να το παραγγείλει από το βιβλιοπωλείο "Πολιτεία" το οποίο στέλνει και εκτός Ελλάδος. Μέχρι πρίν λίγο καιρό όποιος, για οποιοδήποτε λόγο, δεν μπορούσε να το βρεί το παρήγγελνε σε μένα στέλνοντας email αλλά δυστυχώς μου έχει τελειώσει το απόθεμα και δεν έχω αυτή τη στιγμή. Παρ' όλα αυτά όποιος δεν το βρίσκει μπορεί και πάλι να στείλει email στο magissa.kirki@yahoo.gr μήπως μπορώ με κάποιο τρόπο να τον βοηθήσω.

(ακολουθεί λόγος κατά τη διάρκεια του οποίου όλοι παριστάνετε ότι ακούτε με ενδιαφέρον, αλλά στην πραγματικότητα προσπαθείτε να τεμαχίσετε τη μοσχαρίσια)

[Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τη φίλη μου Σοφία Κολοτούρου και τον άντρα της για τη πολύτιμη υποστήριξή τους καθώς και τα παιδιά από τον εκδοτικό για την καθοδήγηση. Θέλω να ευχαριστήσω την Ε. και τη Χ. που συνεργάστηκαν για να γίνει αυτό το βιβλίο αλλά και τους δικούς μου ανθρώπους που έδειξαν κατανόηση και υπομονή. Κυρίως όμως θέλω να ευχαριστήσω όοοοοολους εσάς τους αφανείς ήρωες, τους ανθρώπους πίσω από τις κάμερες που με στηρίξατε, που κλάψατε, γελάσατε, αστειευτήκατε, θυμώσατε, ήπιατε καφέ, φάγατε το ντερλίκωμα, παίξατε μπόουλινγκ, φτύσατε χυμούς και κόκα κόλες στις οθόνες σας μαζί μου, γιατί περνάμε καλά κι αυτό φαίνεται στον κόσμο (μου), αυτόν που δεν πίστευα ποτέ ότι θα άλλαζε μόλις δύο χρόνια μετά από εκείνο το απόγευμα Κυριακής 19 Οκτωβρίου του 2008 που πάτησα τη πρώτη μου "Δημοσίευση Ανάρτησης" . Γι' αυτό θέλησα από σήμερα να σας το ανταποδώσω με σελίδες γεμάτες γέλιο μέχρι δακρύων]

(κάπου εδώ παλιο-λιγούρια, αφήνετε το κότσι και σηκώνεστε για να χειροκροτήσετε!).

Κι ύστερα ήρθε ο πελτές.......

Υ.Γ.1 Μη δίνετε σημασία, δεν είναι μόνο η εγκυμοσύνη που με έχει κάνει ευσυγκίνητη....
Υ.Γ.2 .....είναι και που αυτές τις μέρες έχω ναρκωθεί σαν φίδι απ' τα παυσίπονα. Φαντάζομαι μόλις συνέλθω, όλο και κάποιον θα διαολοστείλω βρίσκοντας επιτέλους τον παλιό καλό εαυτό μου! :p
Υ.Γ.3 Σε όλους τους φοιτητές ή άνεργους ή και τα δύο, αλλά και σε όποιον θελήσει να το αναρτήσει στο μπλόγκ του ή να το πεί στους φίλους του, προσφέρεται εικοσαποντος δονητής από ανθεκτικό καουτσούκ αρίστης ποιότητας για τις δύσκολες μέρες!
Υ.Γ.4 Peslac το φράκο να'ναι Βάρδας! :p