Τσάμπα φράγκα

Τις προάλλες συνάντησα τυχαία στο δρόμο μια γνωστή μου η οποία, ενώ αμείβεται για τη δουλειά της και μάλιστα αρκετά καλά, μου ανακοίνωσε γεμάτη στόμφο οτι στην εταιρία τους ήρθε παιδί που εργάζεται αμισθί. Φαντάζομαι πως αν ζητούσαν από την ίδια να δουλέψει αμισθί –ή ακόμη χειρότερα να τους πλήρωνε-δεν θα καμάρωνε καθόλου όμως το θέμα δεν είναι τόσο η δωρεάν παροχή υπηρεσιών με την υπόσχεση της μελλοντικής συνεργασίας (που άμα τη δεί να μου τρυπήσει τη μύτη) όσο ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που θεωρούν το τσάμπα επίτευγμα και το περιφέρουν σαν επιτάφιο (της αμοιβής που πέθανε).Απ΄την άλλη, βλέποντας διευθυντές να παίρνουν 800 ευρώ και βοηθούς να εκλιπαρούν για απόλυση μήπως πάρουν ένα επίδομα που κατάντησε εξασφάλιση, δεν ξέρω τελικά αν το να δουλεύεις είναι καλύτερο απ' το να κάθεσαι. Τί είναι άραγε προτιμότερο....να κλαίς τη μοίρα σου ή να κλαίς τον μισθό σου;

Θυμάμαι κάτι ηλιόλουστα Σαββατιάτικα μεσημέρια στις καφετέριες της Φωκίωνος με άπειρες τσάντες Zara , Bershka και Hondos στοιβαγμένες στη διπλανή καρέκλα, να αναλύουμε μπροστά από πανύψηλα ποτήρια freddo-τους οποίους πληρώναμε μετρώντας κέρματα γιατί τα τελευταία «χοντρά» τα΄χαμε δώσει για κάτι στρίνγκ σε προσφορά- ποιό παπούτσι πάει με ποιά τσάντα και σε ποιο νυχτερινό μαγαζί θα τα φορέσουμε ρίχνοντας πάντα το βλέμμα μας στον γύρω χώρο μήπως –εκτός από βρακιά-«ψωνίσουμε» και τίποτα πιο ενδιαφέρον, έστω κι εφήμερο, για το βράδυ. Θυμάμαι κάτι Σαββατιάτικα πρωινά που οι γονείς μας, έσκαγαν τρελλά λεφτά στον κατάμεστο «Αδάμη» πίσω απ’ την πλατεία Καραισκάκη για «γνήσια» Diesel και Fruit of the loom. Κάτι Χριστούγεννα που για να κατηφορίσεις την Ερμού ήθελες μιάμιση ώρα και στα μαγαζιά οι τιμές δεν διαπραγματεύονταν ούτε γι’ αστείο, «Τόσο έχει κι άμα θέλεις» σου ‘λεγαν. Κάτι Χριστούγεννα που κατάφερνες να μπείς στο τρίτο τρένο (τα προηγούμενα δύο ήταν φίσκα) όπου οι σακούλες ξεχείλιζαν κι απ’ τα παράθυρα με αποτέλεσμα σχεδόν σ’ όλη τη διαδρομή να στέκεσαι κυριολεκτικά στο ‘να πόδι κι ύστερα να πατάς επάνω τους για να βγείς. Κάτι Χριστούγεννα που στο σπίτι διαγωνιζόμασταν ποιος θα πάρει στον άλλον τα καλύτερα δώρα κάνοντας παρασκηνιακές συνεννοήσεις τύπου «μην πάρεις κάλτσες στον μπαμπά, του πήρα εγώ» και με το χώρο κάτω απ' το δέντρο να 'ναι γεμάτος κουτιά και τσάντες τις οποίες κουβαλούσαμε πέρα δώθε για κανα δεκαήμερο σαν τα μουλάρια. Κάτι Πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν με όλο το σόι να τρώει από τεράστιους μπουφέδες που οι μανάδες μας έφτιαχναν ολομόναχες, μαγειρεύοντας μέρες πρίν. Ζεστές σοκολάτες στο χιονοδρομικό του Πηλίου, δωμάτια με τζάκι στα Καλάβρυτα που΄χαμε κλείσει απ’ τον Οκτώβρη και «χρόνια πολλά» στα κινητά ενώ θα βρισκόμασταν λίγο αργότερα στα μπουζούκια που΄χαμε κλείσει τραπέζι απ’ τον Νοέμβρη. Αυτά ήταν τότε τα προβλήματά μας. Τί θα φάμε τι θα πιούμε και ποιόν θα αρπάξει ο κώλος μας. Ήταν μια εποχή που είχαμε και δουλειά και γκόμενο κι επιλογές και διάθεση και κέφι αλλά μέσα σ’ όλα και την ψευδαίσθηση της βιτρίνας που, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, έκανε τη ζωή μας από κούκλες.

Πολύ γνωστό γυναικείο περιοδικό που χρεώνει τους πελάτες του μέχρι και το χαρτί τουαλέτας, μου ζήτησε πολύ φυσιολογικά-σχεδόν πιστεύοντας πως μου έκαναν και χάρη-να γράφω κείμενα εννοείται για την ψυχή της μάνας μου (η οποία την έχει ήδη πουλήσει στο ΤΕΒΕ, επομένως ούτε καν γι’ αυτή) . Παρ’όλο που το συγκεκριμένο έργο το ευχαριστήθηκα όλες τις φορές που το 'ζησα γιατί το έκανα με την καρδιά μου, αποφάσισα -μετά από δέκα χρόνια πάμπολλων δωρεάν κειμένων-να σταματήσω να διαιωνίζω μια ήδη προβληματική κατάσταση κι αντί να συμβάλλω στη τσέπη των άλλων, επιτέλους να συμβάλλω και στη δική μου όσο κι αν δεν αρέσει σε εκείνους που λένε ότι καβάλησα το καλάμι. Δεν καβάλησα κανένα καλάμι, αντιθέτως…ειδικά σ’ αυτή τη φάση, μόνο κάποιο ισχυρό κίνητρο θα μ’ έκανε να στερήσω χρόνο από το παιδί μου. Μπορεί να διανύουμε την περίοδο του (μαλα)Κωστόπουλου που επικαλείται την κρίση για να κατεβάζει παντελόνια αλλά δεν υπήρξα ποτέ συνέταιρος στα κέρδη για να΄μαι και στα χρέη. Επίσης αυτό που με έκπληξη διαπιστώνω είναι ότι, παρά τα όσα συμβαίνουν, σε ορισμένες ιδιωτικές εταιρίες μεσουρανούν ακόμη «δημόσιοι υπάλληλοι» που κάνουν τα πάντα για να μην δουλέψουν, είτε διαλαλώντας πως πνίγονται στη δουλειά για να μπορούν να την πασάρουν μόνιμα στους άλλους (που δεν πληρώνονται γι΄αυτό), είτε κάνοντας άσχημα σχόλια για την νοημοσύνη σου ώστε εκείνοι να φαίνονται έξυπνοι (άρα πιο αποδοτικοί) κι εσύ ο βλάκας που λόγω χαμηλού iq οφείλει να τους υπηρετεί, ακόμη και δημιουργώντας εντάσεις για το τίποτα ώστε να σταματήσεις κάθε συνεργασία μαζί τους , δηλαδή να τους ζητάς να δουλέψουν, έκκληση στην οποία συνήθως απαντούν «Αυτό δεν είναι δική μου δουλειά» κι έχουν δίκιο. Αυτό δεν είναι δική τους δουλειά αλλά εκείνων που την έχουν ανάγκη. Ειλικρινά ζω για τη στιγμή που θα δω τις φάτσες όλων αυτών στην ουρά του ΟΑΕΔ γιατί ένας τέτοιος τους χρειάζεται (ο άλλος που τους χρειάζεται, έχει πολύ γούστο για να τους κάτσει).

Η μάνα μου βέβαια που είναι της «λογικής» «Μη μιλάς έχεις παιδί», φοβάται όταν βλέπει το στόμα μου ν’ ανοίγει σε μια εποχή που επιβάλλεται να΄ναι κλειστό, αλλά η φιλοσοφία της με βρίσκει εντελώς αντίθετη ακριβώς επειδή έχω παιδί. Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της μέρας το μεγαλώνει η γιαγιά, για να μπορώ να του προσφέρω όλα αυτά που με κάνουν να στερούμαι τις πρώτες του φορές. Επειδή πιστεύω πολύ στον εαυτό μου για να εδραιώνω τη θέση μου συγγενεύοντας με μεγαλοστελέχη ή σκορπώντας emails εντυπωσιασμού-δείτε-πόσο-σκίζομαι-για-την εταιρία-σας-κύριε-Λιμούτσογλου-σλούρπ-γλύψ. Επειδή δουλεύω ήδη απ' τα 18 και δεν θέλω ο γιός μου να έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι η μαμά του, τον μεγάλωσε δουλοπρεπώς. Επειδή η τακτική «κάνε PR να δεις καλό», βάζει τους άλλους στο τριπάκι να αναρωτιούνται αν την εφαρμόζεις και στους ίδιους κι εγώ τους φίλους μου, τους αγαπώ πολύ για να τους κάνω να αμφιβάλλουν. Επειδή έχω μάθει να προστατεύω την αξιοπρέπειά μου από κάθε φραγκοkiller που προσπαθεί να την ξεσκίσει, πράγμα που αν είχατε μάθει κι εσείς, τώρα δεν θα ' χαμε ανθρώπους εκπαιδευμένους να δουλεύουν τσάμπα, να χαίρονται γι' αυτό και να μη μιλάνε επειδή έχουν παιδιά. Παιδιά που ίσως χρειαστεί να φάνε κι απ' τα σκουπίδια μέχρι να γίνουν οι δουλείες, δουλειές κι οι άνθρωποι, ανθρωπότεροι!

Άντε καλά χρωστούγεννα και καλή μας κοψοχρονιά!