Γράμμα σε μία "φίλη" που δεν ξηγήθηκε ποτέ

Πολλές φορές θυμάμαι που έκλαιγες στην αγκαλιά μου κι έλεγες ότι δεν αντέχεις πια χωρίς αγάπη κι εγώ σ’ αγκάλιαζα και σου’ λεγα να μην στενοχωριέσαι, θα τη βρείς κι εγώ θα΄μαι μαζί σου. Και είδες; Ήρθε κι όσο χαρούμενη είμαι για σένα άλλο τόσο απουσιάζω. Εγώ που σκούπισα τόσες φορές τα δάκρυά σου και γέμισα άλλες τόσες το ποτήρι σου τα βράδια που δεν γύρναγες στο σπίτι από τη θλίψη, δεν είμαι εκεί για να σε δω να μπαίνεις στην εκκλησία γελαστή και όμορφη, ντυμένη στα λευκά. Να δω το χαμόγελό σου, να τσουγκρίσω στην υγειά σου, να καμαρώσω για την ευτυχία σου και να ευχαριστήσω Τον Θεό που επιτέλους σε βοήθησε να βγείς από το τέλμα και να βρείς επιτέλους τον δρόμο σου. Δεν είμαι γιατί εσύ το θέλησες. Πρώτη φορά αισθάνομαι χαρά και πίκρα μαζί. Χαρούμενη γιατί βρήκες έναν πολύ καλό άνθρωπο, τον άνθρωπό σου, και πίκρα γιατί έγινα εχθρός σου. Δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτή ήταν η αλήθεια σου. Αν το πιστέψω θα πρέπει να παραδεχτώ πως αυτό που είχαμε δεν υπήρχε κι οι φωτογραφίες μας απ΄όταν ήμασταν μικρές στην ίδια κούνια λεν' το αντίθετο.

Όλη την εβδομάδα "τρωγόμουν".
Από τη μία ήθελα να σε πάρω και να σου ευχηθώ με όλη μου την καρδιά κι από την άλλη σκεφτόμουν πόσο άδικα μου φέρθηκες. Να παντρεύεσαι κι εγώ που σ' αγάπησα τόσο, να’ μαι η ακάλεστη, η ανεπιθύμητη, το τίποτα που σε ένα τόσο μεγάλο γεγονός όπως η γέννηση του παιδιού μου δεν πήρες καν τηλέφωνο, εσύ που ξέρεις ποσα πέρασα για να το αποκτήσω. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόση κακία, μακάρι να ήξερα τι σου έκανα για να αξίζω τέτοια απαξίωση σε σημείο να αναρωτιέμαι αν όσα περάσαμε μαζί τα έζησα ή τα φαντάστηκα. Δεν θέλω να πεθάνουμε μαλωμένες αλλά πλέον λίγη σημασία έχει, αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα΄ρχόσουν ούτε στην κηδεία μου. Το μόνο λοιπόν που δικαιούμαι να θέλω πια είναι να ζήσεις ευτυχισμένη και να μην ξεχνάς ποτέ πως οι φίλοι φαίνονται στη χαρά. Εσύ μου το έμαθες…..