Post it: Να μην ξεχάσω να αγανακτίσω

Τη στιγμή που έγραψα στο status μου πως η δήθεν διαμαρτυρία στο Σύνταγμα είναι μια μαλακία και μισή, όλοι όσοι έχουν ξεχωρίσει στο κεφάλι τους το «διαφωνώ» απ’ το «μαλώνω», έπεσαν να με φάνε με σοβαρότατα επιχειρήματα όπως ότι έχω νεύρα ως συνήθως (!!), ότι σκέφτομαι πονηρά, ότι υποβαθμίζω την προσπάθεια τόσων ανθρώπων, ότι καλά θα κάνω να κάτσω στον καναπέ μου, ότι θα μεγαλώσω το παιδί μου σαν φρουί ζελέ με τις λιγότερες θερμίδες, ότι λέω μπούρδες κι ότι εγώ ευθύνομαι για την κατάσταση της χώρας μας, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την τρύπα του όζοντος. Κι όλα αυτά ειλικρινά θα μ’ ενοχλούσαν αν το σκηνικό που αντίκρυσα μόλις κατέβηκα στο Σύνταγμα δεν μου έφτιαχνε το κέφι τόσο όσο χρειάστηκε για να επιβεβαιώσω άλλη μια φορά πως σαν λαός δεν είμαστε ούτε για τον πούτσο!

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως ειδικά εγώ που έχω χάσει τόσες και τόσες δουλειές εξαιτίας του ότι σε κάθε εταιρία που πήγαινα διεκδικούσα πιεστικά-σχεδόν φορτικά- τα δικαιώματά μου, δεν θα μπορούσα παρά να είμαι υπέρ της διαμαρτυρίας και κατά των νέων μέτρων γι’ αυτό εξάλλου άφησα τριών μηνών μωρό στο σπίτι και ξεκίνησα για το κέντρο την πρώτη κι όλας μέρα της «πορείας». Μάλιστα σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν πως έπρεπε να τον είχα πάρει μαζί μου να φωνάξει «Βυζί Παιδεία Ελευθερία» ώσπου έφτασα κι άλλαξα γνώμη γιατί τελικά αντί για τον μπέμπη, έπρεπε να φέρω καμια 500αριά καλαμάκια και να τα πουλήσω στην τρίμετρη ουρά που απλωνόταν μπροστά στα Everest για έναν καφέ (φρέντο παρακαλώ, όχι ότι να΄ναι) των τριών ευρώ. Κι όσο περνούσε η ώρα η ουρά ολοένα και αυξανόταν με αποτέλεσμα οι εσπρεσσιέρες να’ χουν πιτσικάρει πετώντας σε ρυθμούς έκστασης, καφέδες και αφρόγαλα στο αγανακτισμένο πλην λεκιασμένο πλήθος το οποίο ήταν προφανές ότι διαμαρτύρονταν για την ακρίβεια και την ανεργία, χρυσώνοντας τον Βγενόπουλο (κατά τ’ άλλα εγώ υποβαθμίζω την προσπάθεια!). Σε πολύ λίγο δε, όλες οι γύρω καφετέριες κατέληξαν να μην έχουν ούτε παγάκια ούτε ζάχαρη αλλά παρόλα αυτά να συνεχίζουν να δίνουν στην ίδια τιμή το νεροζούμι φέρυ μπώτ Ρίου-Αντιρρίου κι ο κόσμος να συνεχίζει να το αγοράζει, για να μην πω για το πόσα «πάμφθηνα» i-phone πέρασαν μπροστά απ’ τα μάτια μου. Την καταπληκτική αυτή διαμαρτυρία κόσμησαν κάτι ξέμπαρκα «Ουουου» που ακούστηκαν μαζί με κάτι μούτζες και κάτι χειροκροτήματα στο άσχετο ενώ το μόνο πραγματικά αγανακτισμένο άτομο ήταν μια γιαγιά με μαγγούρα που φώναζε «Καλά τους κάνετε, κλέεεφτεεεες». Κι επειδή ως γνήσιοι Έλληνες, ή ξέρουμε από διχόνοια ή κλάνουμε, μόλις εμφανίστηκαν οι εργαζομένοι της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ παραλίγο να παίξουν κλωτσομπουνίδια με τους Αγανακτισμένους επειδή απ’ ότι άκουσα οι πρώτοι ήρθαν χρωματισμένοι πολιτικά δηλαδή σαν ΓΕΝΟΠίτες και όχι σαν άνθρωποι άρα δεν ήταν Αγανακτισμένοι αλλά Μακιγιαρισμένοι και καλά τους έκαναν να μάθουν να έρχονται άβαφοι. Στους δε ΚΚΕέδες που μια ζωή τρομπάρουν με δεξιά τσέπη νομίζω είναι περιττό να αναφερθώ αφού για άλλη μια φορά είχαν της USA τους τον χαβά, θεωρώντας ότι η πορεία είναι υποκινούμενη από τους Αμερικάνους όπως εξάλλου κάθε τί που δεν είναι οργανωμένο από τους ίδιους. Πάντως αυτή η γελοία εμμονή τους πιστεύω πως δεν θα’ πρεπε να μείνει ανεκμετάλλευτη αντιθέτως εκεί στον Αντέννα οφείλουν να τη λάβουν σοβαρά υπόψιν κι αντί να εισάγουν σίριαλ σε στύλ «Ασημένια Παπάρια» δηλαδή «Ο Πλούσιος κι η φτωχιά»- «Ο Τούρκος κι η Ελληνίδα» - «Ο Μπαλαμός κι η τσιγγάνα» να γυρίσουν και μία με θέμα «Ο Κομμουνιστής κι η Μις Τέξας» να γίνει στην Τι Βί της Λαικής Συνείδησης! (τραγική ειρωνία: η Αμερικάνα να ‘ναι αριστερόχειρας κουλή κι αντί για γάντζο να΄χει σφυροδρέπανο…γαμώ;!). Δεδομένου λοιπόν ότι παρά την οικονομική μας εξόντωση όλα αυτά τα χρόνια, ξεκουνήσαμε μόνο όταν μας την είπαν οι Ισπανοί Τσικιτίτας-Μαριμάρ-whatever οι οποίοι άθελά τους χτύπησαν στον ανταγωνισμό του Ελληνάρα που αντιγράφει ότι δεί για να μην τον πούνε βλάχο, έχω βάσιμες υποψίες ότι δεν ξέρουμε γιατί φωνάζουμε…..

Είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι όλος αυτός ο κόσμος «σηκώθηκε απ΄τον καναπέ» (ατάκα που διαβάζω ή ακούω συνέχεια και δη από άτομα που είτε ξημεροβραδιάζονται στο νετ είτε δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους!) αλλά το θέμα δεν είναι να σηκωθείς απ’ τον καναπέ του σπιτιού σου για να κάτσεις στο πεζούλι της πλατείας αλλάζοντας απλώς στήριγμα στον κώλο σου. Το θέμα είναι να σηκωθείς και να αρνηθείς να κάτσεις οπουδήποτε αν πρώτα δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά σου. Όχι να πηγαίνεις το πρωί στην εταιρία του κάθε αρχιλαμόγιου -πες τον Τριανταφυλλόπουλο-με το dress code που επέβαλλε να πληρώνεις απ΄τη τσέπη σου, να του χαζογελάς 08.00-18.00 (σ.σ η υπερωρία απλήρωτη έτσι;!) μην τυχόν και χάσεις τη–με τις ευλογίες του Ι.Κ.Α.- μαύρη κι άραχνη δουλειά σου και μετά τις 18.00 να βγάζεις το ταγιεράκι και να το παίζεις «επανάσταση»! Μ’ αρέσει που οι περισσότεροι νομίζουν ότι επειδή μαζεύτηκαν σε μια πλατεία, είναι ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος και μάλιστα το πιστεύουν πετώντας βαρύγδουπες εκφράσεις τύπου «Κάναμε την αρχή» (του τέλους;!), «Εμπρός για την αλλαγή» και «Πάμε ωρέ αδέρφια» αλα Παπαμιχαήλ σε ταινία για το ’21 ή ακόμη χειρότερα αλα Μπράντον-Ντίλαν που προέταξαν τα αποτριχωμένα στήθη τους όταν απέβαλλαν την αγγουροΝτόνα με σύνθημα «Donna Martin graduates»! Άραγε τί κόστος έχει για τον Αρπανδρέου και τι είδους πίεση του ασκεί ένα Rock Wave Festival 25.000 ατόμων τη στιγμή που το πρωί της ίδιας μέρας όλοι αυτοί ήταν στις θέσεις τους κι έκαναν τους φοροαπαλλαγμένους εργοδότες τους κατά χιλιάδες ευρώ πλουσιότερους; Πόσοι από αυτούς προτίμησαν ντάλα καλοκαίρι να πάνε να ψηφίσουν αντί να τιγκάρουν το Super Paradise πληρώνοντας 20 ευρώ την είσοδο στην υγειά της αποχής; Κανείς από αυτούς δεν λάδωσε ποτέ του γιατρό ή υπουργό; Γιατί όταν κερδίζουμε το κύπελλο ή τη Eurovision κατεβαίνουμε πολύ περισσότεροι από 25.000; Που είναι οι υπόλοιποι 4.975.000 που δηλώνουν οικονομικά κατεστραμμένοι; Απέχουν από απαισιοδοξία και φόβο ή μήπως τελικά υπάρχει ακόμη ξύγκι; Γιατί το όλο σκηνικό θυμίζει πιτόγυρο με κόκα κόλα light;

Το πιο εύκολο λοιπόν είναι να κατασκηνώσεις στο Σύνταγμα φωνάζοντας και κοπανώντας χύτρες. Το δύσκολο είναι να σταματήσεις να λαδώνεις τον γιατρό τον εφοριακό και τον Παπά, να σταματήσεις να πληρώνεις 4 ευρώ τον καφέ και 100 ευρώ το δωμάτιο τη βραδιά, να σταματήσεις να ψωνίζεις παπαριές που δεν χρειάζεσαι, να σταματήσεις να ανέχεσαι να μην σου δίνουν απόδειξη, να σταματήσεις να δουλεύεις χωρίς ένσημα, να σταματήσεις να απέχεις απ’ το εκλογικό σου δικαίωμα νομίζοντας ότι έτσι τους τιμωρείς ενώ στην πραγματικότητα τιμωρείς μόνο τον εαυτό σου, να σταματήσεις να ψηφίζεις πότε τον πράσινο μαλάκα και πότε τον μπλε, να σταματήσεις να κλέβεις τους πελάτες σου, να σταματήσεις να παρακαλάς τον κάθε Βουλευτή να βάλει την αγράμματη κόρη σου στο δημόσιο χωρίς να το αξίζει, να δέχεσαι το γεγονός ότι ο γιός σου θα υπηρετήσει στον Έβρο κι όχι στο 401……ίσως τότε η ζωή σου να αλλάξει και μάλιστα τόσο πολύ που να μην χρειάζεται καν να βγείς στο δρόμο. Μέχρι τότε αφήστε με να επαναστατώ μες από τις επιλογές μου!

Υ.Γ.1 Μου έχετε λείψει πάρα πολύ....
Υ.Γ.2 Ευτυχώς που έκατσε το σκηνικό με το Σύνταγμα αλλιώς με τις δουλειές που έχω, σιγά να μην με ξαναβλέπατε!