Το γιαπί το πυλοφόρι το wii

Τους άντρες τους αγαπώ, ειδικά τώρα που έχω δύο στο σπίτι να μου τραβάνε τα βυζιά, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Και τους αγαπώ όχι μόνο γιατί είναι ακομπλεξάριστοι, αληθινοί κι αυτό που λένε είναι συνήθως αυτό που εννοούν (μόνο όταν είναι να γ@μήσουν αποσυντονίζονται) αλλά και γιατί είναι χύμα. Τόσο χύμα που νομίζουν ότι το σπίτι είναι δωμάτιο πενταήμερης στον Καψή κι εσύ η καμαριέρα με την κρεατοελιά που περνάει κάθε πρωί για να μαζέψει τα ξερατά απ΄τα σφηνάκια. Όσο κι αν θες να γίνεις Λορένα Μπόμπιτ αγαπητή φίλη, ξανασκέψου το: ειδικά τώρα που οι μισοί είναι παντρεμένοι κι οι άλλοι μισοί gay δεν λέει να μένεις αγάμητη για δυο άδεια μπουκάλια κι ένα playstation, λέει;!

Μπουκαλοφοβία: Γενικά έχουν ένα θέμα με ό,τι πρέπει να ανανεώνεται (υγρό χεριών, σακούλα για τον κάδο, αλάτι πλυντηρίου κλπ.) αλλά ο μεγαλύτερός τους φόβος είναι τα μπουκάλια. Δεν εξηγείται αλλιώς που όταν πίνουν παγωμένο νερό και το μπουκάλι αδειάζει, δεν απλώνουν το κουλό τους να το γεμίσουν και να το επιστρέψουν στο ψυγείο παρά το αφήνουν άδειο δίπλα στο νεροχύτη μήπως πλησιάσει στη βρύση και γεμίσει μόνο του. Τουλάχιστον 1.345.678 φορές πρέπει να έχω βρεί άδειο μπουκάλι δίπλα στο νεροχύτη (που είναι κολλητά με το ψυγείο, μιλάμε δηλαδή για κίνηση 2 δευτερολέπτων) το οποίο γεμίζω και μία ώρα μετά ξαναβρίσκω άδειο στην ίδια θέση απ' την οποία το πήρα. Μάλιστα μια μέρα δεν γέμισα κανένα για να δώ τί θα κάνει και ως το βράδυ είχε χρησιμοποιήσει μέχρι και τα γυάλινα που έχουμε για τους καλεσμένους οπότε είχαν μαζευτεί καμια 50αριά λες κι είμαι σούπερ μάρκετ που αγοράζει άδειες Amstel. Σκέφτομαι σοβαρά να πάρω ένα μηχάνημα εμφιαλωμένου νερού σαν αυτά που έχουν στις εταιρίες αλλά δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο αντί για άδεια μπουκάλια να βρίσκω άδεια ποτήρια (ή ακόμη χειρότερα μποτίλιες!).

Πιατοφοβία (ή αλλιώς «Αραποφοβία»): Μια απ΄τα ίδια και με τα πιάτα. Επειδή βαριούνται να σκύψουν -λες και πίσω τους παραμονεύει ο αράπης με τη μαλαπέρδα έξω-ό,τι χρησιμοποιούν μέσα στην ημέρα για να φάνε (ποτήρια, πιρούνια, μαχαίρια, υπολείμματα τροφών κλπ.) το πετάνε στο νεροχύτη μέχρι η λάντζα να πιάσει ταβάνι (όπως οι στοίβες που φέρνουν στους γλεντζέδες στις Ελληνικές ταινίες για να τις σπάσουν στα πόδια της Μαίρης Λίντα) ενώ ακριβώς δίπλα μάντεψε…….ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΠΙΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ’ ΧΕΙ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ!!Μια μέρα που πάλι άφησα τα άπλυτα στο νεροχύτη επίτηδες (ούτε οι Mythbusters του ΣΚΑΙ τόσο πείραμα!) ελπίζοντας ότι θα σιχαθεί το χάλι μας και θα τα μαζέψει, βρήκα τα ντουλάπια και τα συρτάρια της κουζίνας άδεια αλλά επειδή στον νεροχύτη προφανώς δεν χώραγε όλο το σέτ του σερβίτσιου-προίκα, γινόταν στο σαλόνι του Χιώτη το mambo! (σ.σ. Μην τυχόν σας κοροιδέψει: Άλλο «Βάζω πλυντήριο» κι άλλο «Βάζω ταμπλέτα και πατάω το start»!).

Σκουπιδοφοβία: Το άσχημο δεν είναι που αρνούνται να αλλάξουν σακούλα σκουπιδιών. Το άσχημο είναι που ενώ την βλέπουν τίγκα, όχι μόνο δεν πάνε στον απέναντι κάδο να την πετάξουν αλλά απ' τη βαρεμάρα τους, εφευρίσκουν άδειες γωνίτσες για να χωρέσουν τα αχώρεστα μέχρι να εκραγεί η σακούλα και να φύγει η χρησιμοποιημένη καπότα στον αέρα χαρτοπόλεμος! Μάλιστα χθες το πρωί μου΄ρθε μια μυρωδιά σαπίλας-ψοφιμίλας γιατί κάποιος πέταξε κάτι υγρό έτσι χύμα μέσα, έπεσε για ύπνο κι ήρθε και βρώμισε η κουζίνα σαν ψαρόβαρκα οπότε βγαίνοντας να την πετάξω έσταζε σ’ όλη τη διαδρομή και 7 το πρωί σφουγγάριζα κατεβάζοντας καντήλια και μυρίζοντας σαν μπαγιάτικη τσιπούρα. Πείτε τους να επαναλάβουν μετά από μένα: Τα-σκουπίδια-είναι-φίλοι-μας!

Gadgetoλαγνεία: Άμα θες να τον χάσεις για κανα δεκαήμερο, πάρ' του καινούριο gadget ενώ για την περίπτωση που θες να εξαφανιστεί για πάντα, προτίμησε το i-phone4. Το ίδιο δε, ισχύει και για καινούριο pc ή για καινούριο παιχνίδι στο pc ή για GPS ή για κονσόλα ή κι εγώ δεν ξέρω για τί άλλο αφού ψηφιακά σκατά να δουν στην τηλεόραση, θα πάνε να τ’ αγοράσουν! Και το πρόβλημα δεν είναι που μόλις πάρουν καινούριο τηλέφωνο χάνονται και μένει πίσω ο μαλάκας να κάνει τις δουλειές, το πρόβλημα είναι που χάνονται κι ενοχλούν ταυτόχρονα. Πώς γίνεται αυτό; Θα σας εξηγήσω. Έρχεται σπίτι π.χ. με καινούριο κινητό, χράτσα χρούτσα τα κουτιά μαζί με προβληματισμό-μα-πώς-μπαίνει-αυτό-το-καλώδιο, μιας που εκτός των άλλων έχουν τη γνωστή σε όλους μας manualοφοβία σύμφωνα με την οποία δεν χρειάζονται ποτέ οδηγίες χρήσης –όπως ποτέ δεν χρειάζεται να ρωτήσουν τον δρόμο γιατί ποτέ δεν χάνονται- και την οποία θα αναλύσουμε σε άλλη ανάρτηση.Αφού τελικά βάλει εσένα να διαβάσεις το manual –γιατί εκείνου του είναι περιττό μην ξεχνιόμαστε-και ρίξετε και κανα δυο μπινελίκια στην εξυπηρέτηση πελατών, καταφέρνετε να το συναρμολογήσετε κι είναι ακριβώς η στιγμή εκείνη που μόλις το πρωτο-ανοίγει, το κάνει προέκταση του χεριού και του ματιού του και τον καβαλάει ο διάολος. Απ’ το πρωί που ανοίγει το μάτι του μέχρι το βράδυ που το κλείνει τσίκι τσίκι στο σαλόνι, τσίκι τσίκι στην κουζίνα που τρώτε, που και που μιλάει μόνος του σε στύλ "Καλά ε, έχει μνήμη 450gb με 50D παιχνίδια" (χέστηκα), όταν τον ρωτάτε π.χ. αν έχει πληρώσει τον λογαριασμό της ΔΕΗ δεν απαντάει παρά μόνο αν καταπιείτε κασσέτα και ρωτήσετε καμια 500αριά φορές στις οποίες αποκρίνεται με ένα απροσδιόριστο-τί-μου-λες-τώρα-είμαι-αλλού "Χμμμμ", τσίκι τσίκι στην τουαλέτα που το παίρνει μαζί του αλλιώς δεν χέζει, τσίκι τσίκι και στο κρεβάτι το βράδυ κι επειδή δεν το ξέρει καλά ακόμη, το ρυθμίζει λάθος και βαράει 4 το χάραμα οπότε για να βρεί πώς να το ρυθμίσει σωστά, ξανά τσίκι τσίκι με το παπάρι να φωτίζει μες στα μούτρα σου ενώ κοιμάσαι. Κανονικά τα καταστήματα τύπου Γερμανός εκτός από MP3, Άη Πόρδ και διάφορα άλλα αξεσουάρ που τους χαρίζουν, πρέπει να τους κάνουν δώρο και μια βδομάδα γιόγκα (γι’ αυτόν που μένει μαζί τους!).

Γιακουμποφοβία: Όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν πάνε ποτέ σε γιατρό. Όχι επειδή είναι καλά αλλά γιατί όπως ποτέ δεν χάνονται και ποτέ δεν χρειάζονται manual, έτσι και ποτέ δεν αρρωσταίνουν. Ένα βήμα πρίν τη χημειοθεραπεία να είναι, όχι μόνο δεν το παραδέχεται αλλά σε κράζει κι όλας ότι εσύ έχεις πρόβλημα αυτός μια χαρά είναι και να του ετοιμάσεις το πουκάμισο να βγεί το βράδυ γιατί έμαθε πως άνοιξε ντίσκο στον Αγ. Σάββα! (σοβαρά τώρα, σπάνια αρρωσταίνουν αλλά όταν τους συμβαίνει μιλάμε για το απόλυτο πρήξιμο….3 κιλά το ένα και λίγα λέω!).

Πουστοφοβία: Όχι οι άντρες δεν φοβoύνται τους ομοφυλόφιλους. Ίσα ίσα που έχουν πάντα έναν gay κολλητό και το παίζουν και προχώ σε στύλ «έλα μωρέ δεν τρέχει τίποτα»….μέχρι να τους αναφέρεις την πιθανότητα ο γιός τους να πηγαίνει με άντρες. Εγώ προσωπικά όταν σε μία υποθετική κουβέντα, τόλμησα να ξεστομίσω ότι έχω αποδεχτεί πως στη ζωή του –μόλις 2 μηνών-γιού μου παίζουν όλα τα ενδεχόμενα, κόντεψε να μου έρθει η πάνα καπέλο με δημοκρατικές διαδικασίες. Έκτοτε η φράση «το παιδί μας το αγαπάω, ότι κι αν διαλέξει» μετατράπηκε σε «όλοι μπορεί να γίνουν γκέι εκτός απ΄το παιδί μας» ή ακόμη καλύτερα «ο γιός μας θα γαμάει όλη τη γειτονιά»!

Υ.Γ. Αυτό με το καπάκι της τουαλέτας που ποτέ δεν το ανεβάζουν-κατεβάζουν δεν το σχολιάζω γιατί δεν έχω καταλάβει τι σημαίνει.

Update: Για να αποκαταστήσω το όνομα-για-ένα-κούτελο-ζούμε του άντρα μου που άμα διαβάσει αυτό το κείμενο δεν θα ξανακάνει τίποτα εδώ μέσα, ναι και σκούπα βάζει και πλυντήριο ρούχων και φαγητό φέρνει αν δεν προλάβω να μαγειρέψω και σιδερώνει και το παιδί κάνει μπάνιο-αλλάζει-ταίζει-φυλάει αλλά αυτό με τα μπουκάλια δεν παλεύεται! (ναι είμαι αχάριστη αλλά μην με χωρίσεις, τώρα συνήθισα!) :p