Πετάει ο Πιλάβιος;

Τον γνώρισα πολλή μικρή όταν η μαμά μου, έφερε σπίτι μια σειρά από παραμύθια με κασσέτες. Έκτοτε βρήκαν όλοι τον μπελά τους κι απ' το χάραμα που ξύπναγα εκβίαζα πως αν δεν μου διαβάσουν παραμύθι ή δεν μου βάλουν κασσέτα να παίζει, δεν πάω σχολείο / δεν πίνω το γάλα μου / δεν ντύνομαι. Κι όταν, ενώ πιάνεις δουλειά στις 08.00, η ώρα είναι 08.30 κι εσύ είσαι σπίτι με ένα μαλακισμένο να ωρύεται καθε πρωί ή το στέλνεις σε ίδρυμα στην Ελβετία σαν τα παιδιά της οικογένειας Φον Τράπ ή το στέλνεις στον κύριο της κασσέτας για να μάθει τί εστί βερίκοκο! Η μάνα μου ωστόσο δεν έκανε τίποτα από τα δύο.Το μόνο που ξεστόμιζε πάνω στην αγανάκτησή της μαζί μου ήταν "Αμάν μ' αυτόν τον Πιλάβιο"!!

Τις ελάχιστες φορές που δεν άκουγα τις κασσέτες σε λούπα και δεν τρέλλαινα το σπίτι που είχε μάθει πια όλους τους διαλόγους απ'έξω σε σημείο να τους μουρμουράει η μάνα μου την ώρα που σιδέρωνε και να μιμείται και τις φωνές, ήταν γιατί τον έβλεπα στην τηλεόραση να πετάει πάνω από τα σπίτια αλλά για να είμαι ειλικρινής το συγκεκριμένο κόνσεπτ δεν το είχα πάρει με πολύ καλό μάτι:

Κίρκη the Satan's child: Μαμά τώρα αυτός πετάει;
Μάνα κουράγιο: Ναι.
Κίρκη the Satan's child: Εγώ νομίζω ότι δεν πετάει.
Μάνα κουράγιο: Μα πώς παιδί μου αφού τον βλέπεις.
Κίρκη the Satan's child: Ναι καλά και γιατί δεν σκοτώνεται;
Μάνα κουράγιο: Γιατί είναι Παραμυθάς.
Κίρκη the Satan's child: Εγώ νομίζω ότι τον κρατάνε αόρατες κλωστές κι όταν τελειώνει η εκπομπή, του τις βγάζουν.
Μάνα κουράγιο: Οι κλωστές δεν κρατάνε ανθρώπους.
Κίρκη the Satan's child: Ούτε οι άνθρωποι πετάνε.
Μάνα κουράγιο: ................................................
....και τσαντισμένη έκλεινα την τηλεόραση για να βάλω τις κασσέτες που μου φαίνονταν πιο αληθινές.

Όταν μεγαλώνοντας και κάνοντας ζάπινγκ, έπεφτα που και που πάνω στην ΕΡΤ, πάντα αναρωτιόμουν "Αυτός ο Πιλάβιος τί να κάνει άραγε; Ζεί;" (ναι έχω την κακιά συνήθεια να ρίχνω θανατικό σε ορισμένους ηθοποιούς-τραγουδιστές κλπ. για τους οποίους έχω απλώς καιρό να μάθω νέα) κι η μάνα μου απαντούσε "Ναι ρε Κική μην κοιτάς που τον μεταμφίεζαν σε γέρο ήταν νέος τότε, τον ψόφησες πρίν την ώρα του τον άνθρωπο"! Ούτε που το φανταζόμουν, ότι 20 χρόνια μετά θα τον έβρισκα ολοζώντανο με σάρκα και οστά να πετάει σε κάτι που θα λεγόταν διαδίκτυο.Κι όχι μόνο είχα την τύχη να τον ξαναβρώ αλλά είχα και την χαρά να του μιλήσω, να μου μιλήσει, να ακούσω ξανά εκείνες τις ιστορίες και να διαβάσω καινούριες.

Σήμερα το πρωί με ξύπνησε ένα "Γκντούπ" στην πόρτα από έναν τρελλοΚρητικό ταχυδρόμο που έχουμε στη γειτονιά και ο οποίος όταν βαριέται δεν βάζει τα γράμματα στο ταχυδρομικό κουτί παρά τα πετάει σαν θαλάσσιο φρίσμπι από το μηχανάκι του στην πόρτα κι όταν δεν βαριέται απλώς τα παρατάει στο χαλάκι της εξώπορτας κι αν τα κατουρήσει η Σούλα τα κατούρησε.Ε, σήμερα ήταν από τις μέρες που βαριόταν.Και άνοιξα την πόρτα και είδα στο χαλάκι ένα πακέτο απ' τον αγαπημένο μου Παραμυθά που είχε την καλοσύνη να κάνει δώρο σ' εμένα και στον μπέμπη μου τρία υπέροχα βιβλία (και με αφιέρωση περικαλώ!) δύο από τα οποία μιλάνε για τον Κρισναμούρτι που επιτέλους λυσσάξατε όλοι και θα μάθω κι εγώ τί ήταν αυτός. Και θέλω να τον ευχαριστήσω δημόσια γιατί θεωρώ ότι σ' αυτές τις περιπτώσεις, το ευχαριστώ έχει μεγαλύτερη αξία όταν το λες ανοιχτά.

Παραμυθά μου (ή αλλιώς κύριε "Ιπτάμενε Γκόμενε") σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την σκέψη και την καλοσύνη σου να μας κάνεις αυτό το δώρο. Μας αφήνεις κληρονομιά μιας εποχής μακριά από πιστόλια, λέιζερ και ανθρωπόμορφα τέρατα με 56 μάτια και 79 χέρια, μιας εποχής που δυστυχώς ο μπέμπης μου δεν θα γνωρίσει αλλά που μες από το έργο σου θα έχει την ευκαιρία να μάθει ότι κάποτε υπήρξε. Ειλικρινά σε ευχαριστούμε πάρα πολύ, μας έκανες πολλή μεγάλη τιμή. Να΄σαι πάντα καλά!!



Σημείωση: Τις προάλλες η μάνα μου, μάζεψε το δωμάτιό μου (που απ' όταν παντρεύτηκα το παράτησα στο έλεος) και μου έστειλε μερικές κούτες.Μέσα σε αυτές είχε βάλει εκείνη την περιβόητη κασετίνα καθώς και μια καινούρια σειρά από παραμύθια που είχε αγοράσει για να την δώσω στα παιδιά μου όταν θα μεγάλωνα (αφού στην παλιά σειρά είχα ζωγραφίσει σε όλους τους ήρωες διαλόγους, μούσια και μουστάκια και είχα κάνει τα βιβλία σαν τα μούτρα μου!). Στα 31 μου χρόνια κι έχοντας πάψει πια να είμαι παιδί αλλά να το έχω κυριολεκτικά μέσα μου, βρέθηκα να την βάζω πρώτη μούρη στη βιβλιοθήκη της καινούριας μου ζωής και για να είμαι ειλικρινής την ώρα που τράβαγα τη φωτογραφία, αναρωτιόμουν: Πώς έδειχναν στην εκπομπή ότι πετούσες; Είχες πράγματι κλωστές;!

Πηγή πρώτης εικόνας: εδώ
Πηγή δεύτερης εικόνας: Σαλόνι σπιτιού

Για όποιον ενδιαφέρεται, τα βιβλία είναι:

1. Γράμματα σε μια νεαρή φίλη-Κρισναμούρτι: Εκδόσεις Καστανιώτη
2. Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα-Νίκος Πιλάβιος: Εκδόσεις Καστανιώτη
3. Ο Παραμυθάς, οι περιπέτειές μου-Νίκος Πιλάβιος: Εκδόσεις Ψυχογιός